Schuldgevoel bij euthanasie hond

Hoi, je bericht raakt me enorm omdat ik in precies dezelfde situatie heb gezeten als jij. Ik heb mijn lieve Beagle Jasper vandaag begeleid op zijn laatste reis. Ik weet niet hoe het voor jou is gegaan, maar ik ben er echt kapot van! Ik weet dat deze beslissing de juiste keuze was, maar ik ben nog steeds helemaal van de kaart door dat moeilijke moment voor en tijdens het inslapen... En jij? Hoe is het bij jou gegaan? Ben je nu, een maand later, nog steeds zo overstuur?

Hallo, aanstaande vrijdag begeleid ik mijn Gaspard voor zijn laatste reis. Hij is 18 jaar, weegt nog maar 6,5 kg en de dierenarts heeft me verteld dat er niets meer is wat we kunnen doen. Sinds ik de datum weet, denk ik er constant aan. Ik probeer hem veel te knuffelen en ik neem hem mee de tuin in, naar de plekjes waar hij zo graag rende. Ik slaap bij hem en ik zou het liefst willen dat hij thuis bij ons mag inslapen. Ik voel me zo schuldig en ik zie enorm op tegen vrijdag. Ik hou zoveel van hem, hij is het perfecte maatje geweest, echt een schat van een hond.

Ik weet dat het beter voor hem is, maar mijn hart breekt. Hij wordt daarna gecremeerd, zodat hij voor altijd bij me blijft.

Als ik al jullie verhalen lees, doet het me echt pijn... als ik ooit zelf door dit soort momenten heen moet met mijn hond, dan kom ik daar nooit meer overheen.....

Hoi,

Je bericht brengt me weer helemaal terug in de tijd. Vijfeneenhalf jaar geleden is mijn Black, een labrador van 12 jaar, overleden. Hij had een osteosarcoom in zijn schouder en was opgegeven. Ik had hem beloofd dat hij nooit zou lijden; hij was echt mijn 'hondenzoon', we hadden een band die ik nog nooit met iemand anders heb gehad. Op de dag dat hij weigerde te lopen omdat hij te veel pijn had, keek ik hem aan en het was alsof hij me zei dat het tijd was om mijn belofte na te komen. Ik had de hulp van mijn vrouw en zoon nodig om de moed te vinden om de dierenarts te bellen om bij ons thuis te komen. We zijn de hele middag thuisgebleven en ik heb hem meer dan ooit geknuffeld. Ik wist dat hij mijn hart nooit zou verlaten.

Om 19:00 uur kwam de dierenarts en ik heb Black op zijn eigen bank gelegd waar hij altijd sliep, op een wit laken. Terwijl hij in mijn armen lag, heeft de dierenarts hem verlost en is hij vredig ingeslapen.

Het moeilijkste was om hem te zien gaan.

Maar Black zit nog steeds in mijn hart en hij heeft me zoveel herinneringen nagelaten dat ik hem nooit zal vergeten.

Inmiddels is zijn opvolger er, hij heet Jack en het is ook weer een zwarte labrador. Hij laat me Black niet vergeten, maar hij geeft me net zoveel liefde als hij en door hem gaat de liefde weer verder.

Heel veel sterkte!

Net als Piotr06 heb je door deze zo pijnlijke beslissing te nemen een ultiem cadeau uit liefde gegeven.

Heel veel sterkte!

Echt heel erg voor je, ik leef met je mee.

Ik heb dit helaas zelf ook al vaak meegemaakt.

Je moet je absoluut niet schuldig voelen.

Het zou juist heel egoïstisch zijn als je zijn lijden niet zou beëindigen, puur en alleen om hem bij je te kunnen houden.

Het is zwaar, heel zwaar, en elke keer ben ik er weer kapot van.

Maar onthoud goed dat dit de ultieme daad van liefde is die je voor je maatje kunt doen.

Hoi, ik geloof dat dit een van de moeilijkste beslissingen is die je kunt nemen. Ze nemen zo’n belangrijke plek in ons leven in en maken echt deel uit van het gezin... maar hem laten lijden is ondragelijk... je moet dit afscheid kunnen accepteren. Het is heel moeilijk om hem te laten gaan, maar helaas wel de beste beslissing. Sterkte... *****

Jeetje mel1, ik had dit verdrietige nieuws gemist, ik kan het gewoon niet geloven 😢😞

Ik heb dit zelf ook meegemaakt en eerlijk gezegd voelde ik me totaal niet schuldig. Boosheid wel, ja! Omdat mijn hond nog zo jong was. Maar ik heb me op geen enkel moment echt schuldig gevoeld, ook al had ik het gevoel dat ik mijn hond had gedood (wat in zekere zin ook zo is). Maar hem zo zien lijden, dat was ook geen optie.

Op een gegeven moment, als het ongeneeslijk is en de hond dagelijks lijdt, zou het onmenselijk en heel egoïstisch zijn om hem zo te laten lijden in afwachting tot hij vanzelf doodgaat. Uiteindelijk moet jij bepalen of het voor nu is, over 2 dagen, over 2 weken of pas later. Wat ik je wel kan zeggen is dat wachten niets verandert; je bent er vandaag niet klaar voor en over 15 dagen ook niet. Je bent er nooit klaar voor om je hond te laten inslapen, maar als het moet, dan moet het. Je moet in de eerste plaats aan hem denken.

Goedenavond Ali,

Als je dierenarts dit adviseert, dan weet hij dat de ziekte vanaf nu te veel lijden zal veroorzaken. Niets houdt je tegen om nog een second opinion te vragen.

Hoe ik het zie, en ook al is het voor ons mensen altijd hartverscheurend, is hem laten gaan voordat hij te veel gaat lijden voor mij juist een teken van liefde en respect.

Als je erover nadenkt, doen we bij mensen eigenlijk hetzelfde. Het enige verschil is dat we daar flink wat middelen inzetten om ze in leven te houden met dragelijk lijden. Maar ik heb in mijn omgeving genoeg sterfgevallen meegemaakt om je te kunnen verzekeren dat wanneer de pijn onbeheersbaar wordt, patiënten door de medische wereld worden verlost. En gelukkig maar.

Mijn broer heeft zijn hond laten gaan en hij vertelde me onlangs nog dat het onverdraaglijk was om zijn hond te laten inslapen terwijl hij hem op de tafel bij de dierenarts nog vrolijk begroette... Maar zou het acceptabeler zijn geweest om hem elke dag te zien lijden??

Sterkte.