Panische angst sinds sterilisatie

Inderdaad, mijn grootste probleem met de onderzoeken die over dit onderwerp zijn verschenen, is de bias, en dan vooral het risico op storende variabelen (confounding factors).

Oftewel, dat het wel of niet gecastreerd zijn samenhangt met andere factoren die invloed kunnen hebben op het gedrag of de gezondheid, zoals het verschil tussen een stadshond en een hond van het platteland, waar je het vanochtend al over had.

Een goed onderzoek moet de kenmerken van de onderzochte groepen (gecastreerd vs. niet-gecastreerd) gedetailleerd beschrijven: herkomst (bijvoorbeeld asiel vs. fokker!), levensstijl, enzovoort. Zo zorg je ervoor dat deze kenmerken eerlijk over de twee groepen verdeeld zijn.

Zolang dat niet is gebeurd, is er eigenlijk nog maar weinig bewezen.

Ik ga dat even lezen, Balista 👍

Klopt Kainate, iedereen moet zich gewoon zo goed mogelijk informeren en proberen niet in de val van de extremen te trappen. Ik denk dat er op dit gebied ook behoorlijk wat onderschatte biases zijn (net als bij die gewichtstoename waar we het vanochtend over hadden). Het probleem is dat de statistieken ons niet vertellen welke honden er precies onderzocht zijn...

"Toch vind ik het wel gezond dat het verhaal dat de afgelopen decennia de standaard was eens kritisch wordt bekeken. Zo kan iedereen echt stilstaan bij de gevolgen, in plaats van gewoon met de massa mee te gaan en je dieren automatisch te laten steriliseren of castreren."

Ja, maar helaas zie je vaak dat wanneer een algemeen geaccepteerd concept ter discussie wordt gesteld, het eerst naar de uitersten doorslaat voordat er weer een evenwicht wordt gevonden. Daar zitten we nu een beetje middenin. Je krijgt dan echt van die kampen met 'voorstanders' en 'tegenstanders'. Terwijl je eigenlijk helemaal niet het één of het ander hoeft te zijn. Het gaat erom dat je je bewust bent van de voor- en nadelen (en die ook een beetje nuanceert, want ik heb het idee dat de effecten, zowel de positieve als de negatieve, vaak veel minder groot zijn dan verwacht! We moeten het wel in perspectief blijven zien: de overgrote meerderheid van de mensen die hun hond laten helpen, merkt daar verder helemaal niets van, niet in positieve en niet in negatieve zin). Je moet de beslissing gewoon afstemmen op de specifieke situatie.

Ik had het al aangeraden in de post van @Flip-Cockwood, maar ik wil je echt aanmoedigen om, mocht je dat nog niet gedaan hebben, het boek van dr. Joël Dehasse (gedragsdierenarts) over dit onderwerp te lezen.

Hij schuift echt niet alle voordelen van sterilisatie zomaar aan de kant, maar je leert erin dat het allemaal niet zo zwart-wit is als wat je normaal gesproken overal leest.

Je leest er bijvoorbeeld dat sterilisatie vaak meer gedragsproblemen met zich meebrengt dan het oplost. Dat geldt ook voor bepaalde gezondheidsproblemen (met name lymfomen, bot- en peesaandoeningen). Ook de veelgehoorde bewering dat een gesteriliseerde hond langer zou leven dan een intacte hond, is op aardig wat punten nogal gekleurd (vooral wat betreft de leeftijd van de sterilisatie).

Iets wat je ook zeker moet meenemen in je beslissing: het ras van de hond. Het klinkt misschien raar, maar het blijkt dat sterilisatie voor sommige rassen juist nadelig is (zoals bij de Vizsla, de Boxer en reuzenrassen in het algemeen).

Ja, aan de andere kant denk ik echt niet dat de verandering bij de hond van de TS iets met hormonen te maken heeft. Vooral omdat het lichaam na de operatie nog een hele tijd vol hormonen zit, dus als het om een hormoongerelateerde verandering zou gaan, zou dat heel geleidelijk gebeuren en niet van de ene op de andere dag zodra ze terug is van de dierenarts.

Toch vind ik het best een goede zaak dat we de visie die al tientallen jaren de standaard is nu eens kritisch bekijken. Zo kan iedereen echt even stilstaan bij de gevolgen, in plaats van gewoon met de stroom mee te gaan en standaard al je dieren te laten steriliseren.

Ik ben eerlijk gezegd wel een beetje sceptisch over de huidige "hetze" tegen sterilisatie die je nu overal ziet.

Jarenlang werd het gepromoot als dé oplossing voor alle gedragsproblemen en als de enige manier om effectief geboortes onder controle te houden, waarbij operaties steeds vroeger werden uitgevoerd. Nu zie je de omgekeerde beweging, waarbij sterilisatie wel heel makkelijk de schuld krijgt van alles wat er misgaat.

Hoewel het goed is om de vele theoretische psychologische en fysiologische effecten van een hormoontekort in je achterhoofd te houden, denk ik dat we nuchter moeten blijven: we steriliseren al eeuwenlang allerlei diersoorten, en je kunt niet anders dan vaststellen dat in de overgrote meerderheid van de gevallen het lichaam er prima in slaagt om een nieuw psychologisch en fysiologisch evenwicht te vinden zonder die hormonen.

"Theoretisch" gezien zou een hormoontekort een dier minder zelfverzekerd kunnen maken, en dat is ook wat sommige onderzoeken lijken aan te tonen (al zitten daar vaak de nodige haken en ogen aan). Maar in de praktijk hoor ik bijna nooit eigenaren klagen dat hun dier angstiger is geworden na de sterilisatie.

In het geval van de hond van de topicstarter kun je de rol van de sterilisatie natuurlijk niet uitsluiten, maar je kunt de gedragsveranderingen ook heel goed zonder die factor verklaren. Die angstperiode bij puberhonden (de zogenaamde "tweede angstfase") is een bekend fenomeen dat je ook ziet bij honden die niet zijn geholpen. Vooral bij herdershonden is dit vaak heel duidelijk aanwezig; rond die leeftijd (zo rond de 6 maanden) beginnen veel honden wantrouwend te worden naar vreemden en ontwikkelen ze hun waak- en verdedigingsinstinct. Ik heb het zelf ook meegemaakt met mijn hond. Ondanks een goede socialisatie begon hij rond de 6 maanden ineens blaffend op vreemden af te stormen.

Er is geen "wondermiddel": je moet de tijd blijven nemen om je hond te socialiseren en hem rustig en geduldig aan zo veel mogelijk situaties bloot te stellen. Je kunt het niet vaak genoeg zeggen, maar socialisatie – zeker bij een herder – is niet alleen iets voor puppy's. Het moet de hele puberteit doorgaan, totdat ze volwassen zijn, want voor die tijd staat niks nog echt vast. Het verdedigings- en waakinstinct, de jachtdrift, enzovoort, zijn allemaal gedragspatronen die naar voren komen tijdens de groei en die het eerdere socialisatiewerk flink kunnen dwarsbomen.

Ik vrees dat het nog een stuk ingewikkelder is dan dat... Ik moest toevallig aan je denken toen ik deze post tegenkwam. Zo heb je verschillende invalshoeken wat betreft sterilisatie.

Echt super deprimerend voor mij, want ik had geen andere keuze dan mijn hond te laten castreren...

Tot nu toe zijn er gelukkig geen negatieve effecten te merken, maar ik baal er enorm van dat ik er wel toe gedwongen was.

Goedenavond,

Die van mij had precies dezelfde reactie toen ze tussen de 6 en 9 maanden oud was. Ze was bang voor alles, zelfs voor het geluid van de radiator.

Daarna is het vanzelf overgegaan. Ik denk dat het eerder de leeftijd was en niets te maken had met de sterilisatie. We zijn haar gewoon blijven uitlaten en socialiseren zoals we altijd deden.

Nu is ze anderhalf jaar oud en is alles weer helemaal goed gekomen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel even in de rats zat bij het idee dat haar gedrag zou veranderen.

Sterkte!

@Jcne,

Interessant, die fysiologische effecten, als ik het goed begrijp?

Dus als we die redenering volgen, kunnen castratie of sterilisatie een positieve rol spelen als er in de basis een disbalans is, maar juist voor een disbalans zorgen als alles oorspronkelijk in evenwicht was?