Hoe krijg ik de reactiviteit van mijn reu naar andere intacte reuen omlaag?

Willko,

Volgens mij heb je helemaal gelijk en het spreekt voor zich dat elk goed baasje klaar moet staan om zijn hond terug te roepen of bij zich te nemen bij een ontmoeting. Ik snap echt niet dat mensen daarover kunnen vallen.

@Ulysse46

Inderdaad, Neels corrigeerde nogal overmatig. Hij gromt in eerste instantie en voorlopig is dat gegrom niet genoeg (de andere hond stopt niet en/of de baas heeft geen tijd om zijn hond tegen te houden) en dus gaat Neels over in de 'vechtmodus'. Wat ik meestal doe, is Neels terugroepen, maar vaak heb ik op dat moment geen contact meer met hem.

"Neels gaat over in vechtmodus?" Niet in vechtmodus? Begint hij een gevecht? Ik snapte het niet helemaal.

Ik vind het volkomen contraproductief om je hond naar een andere hond te laten gaan of andersom, een andere hond te laten naderen (soms onverwachts, vooruit...), en dan je hond terug te roepen zodra je twijfelt of in paniek raakt. Volgens mij is dat de beste manier om de hond te laten denken (zeker als je roept met een stem vol ongerustheid en op een dwingende toon) dat er een probleem is. Afhankelijk van waar hij zit in zijn communicatie met de ander, kan hij besluiten om de strijd aan te gaan in plaats van te luisteren.

Of, als minstens één op de twee ontmoetingen eindigt in een 'haastige' terugroepactie, kan dat opstapelingseffect ervoor zorgen dat de hond uiteindelijk denkt: "Pff, contact met soortgenoten is niet leuk of zelfs ronduit irritant."

Voor mij is het simpel: of je moet je hond volledig vertrouwen (als de signalen aangeven dat dat kan natuurlijk), met alle risico's van dien (volgens mij is dat maar een fractie van een procent, want tja, een nulrisico bestaat niet... Maar ja, wat voor leven heb je als je alles wilt vermijden of altijd overal op moet letten?)

Maar persoonlijk vind ik het een goede manier om hem te helpen zijn communicatiepalet uit te breiden of te ontwikkelen.

Daarnaast zie ik duizend keer liever een hond die zijn contacten zelf regelt dan dat ik hem moet assisteren.

Maar goed, het is ook niet de bedoeling om hem helemaal aan zijn lot over te laten; er zijn genoeg dingen die je kunt doen om hem te begeleiden naar zelfstandigheid.

Of je vertrouwt je hond niet en je begeleidt hem, je laat hem een fout maken om hem te kunnen corrigeren (en dan gaat hij als het goed is niet te ver en leert hij ervan).

Of je ontzegt hem elk contact...

Maar hem laten gaan terwijl je hard duimt dat het goed afloopt, of hem snel terugroepen terwijl de 'dialoog' al is begonnen... ik moet eerlijk zeggen dat ik die aanpak niet begrijp.

Hoi,

@Ulysse46

Inderdaad, Neels corrigeerde voorheen te heftig. In eerste instantie gromt hij, maar op dit moment is dat grommen niet voldoende (de andere hond stopt niet en/of de eigenaar heeft geen tijd om zijn hond te stoppen) en dus gaat Neels over in de vechtmodus. Wat ik meestal doe is Neels terugroepen, maar vaak heb ik op dat moment geen contact meer met hem.

@Boxy Ik vind je aanpak als baasje met de bodyblock erg goed. Ik moet alleen wel de tegenwoordigheid van geest hebben om het te doen, maar ik ga er zeker aan denken. Je voorstel is in ieder geval erg interessant, bedankt, ik ga proberen het in de praktijk te brengen.

Wat betreft de training met de hondentrainer, voor wie er wat aan heeft of erin geïnteresseerd is:

1/ Hierroepen onder alle omstandigheden en volgen aan de voet => Bijv. in een situatie waarin Neels losloopt en er een onvriendelijke hond aan de lijn tegemoet komt.

2/ Elkaar passeren terwijl beide honden loslopen: het werk zat hem vooral in mijzelf lol:

- Ik (het baasje) mag het "obstakel" niet fixeren => niet verstijven / je hond niet meteen weer aanlijnen (heel, heel erg moeilijk), want vaak was ikzelf de trigger.

3/ Hondentaal lezen: checken of de honden op de juiste manier op elkaar afkomen om te snuffelen en niet frontaal op elkaar aflopen. Als hij van tevoren gaat liggen, is dat een goed teken.

Ik wil ook even benadrukken dat deze punten aan mij zijn gegeven na een observatie van Neels en dat dit niet per se de absolute waarheid is die voor iedereen geldt. De trainster heeft het specifiek over de situatie van Neels en mij gehad.

Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben, laat het me gerust weten als dat niet zo is. In ieder geval bedankt voor de interesse in mijn verhalen. Tof forum!!!

👌

Hoi Willko

Ik heb de vorige pagina's even vluchtig doorgelezen en wat een vooruitgang voor Neels, goed bezig! En nog gefeliciteerd met zijn 2e verjaardag! 🎉🎂

Zou je wat meer kunnen vertellen over wat je precies met de trainster hebt gedaan? (Iets meer dan alleen de ontmoetingen met rustige en willekeurige honden, de non-events...) Ik ben gewoon nieuwsgierig naar de houding, gebaren, positionering, hulpmiddelen en zo... Wat jullie precies hebben aangepakt, want het heeft blijkbaar goed gewerkt en het kan ook nuttig zijn voor anderen.

Echt knap ook hoe je je eigen stress onder controle hebt gekregen!

Heb je daar op een speciale manier aan gewerkt of zakte je stress gewoon omdat je zag dat het daarna goed ging?

Ik vind het echt super dat Neels niet meer zo uitvalt als voorheen!

Wat betreft het feit dat hij op 'provocaties' reageert, zou ik je adviseren om in te grijpen (zoals Docline zegt, door 'als schild te fungeren', een bodyblock). En als Neels er nog een schepje bovenop wil doen, zeg hem dan 'laat maar', 'nee' of 'rustig' (je gebruikelijke commando zodat hij stopt en weer kalmeert).

Het baasje van de andere hond reageert niet altijd of is te laat (die kan de reactie van Neels ook niet voorspellen, in tegenstelling tot jij).

Door de andere hond te blokkeren, begrijpt Neels dat hij zich niet druk hoeft te maken. Als je hem tegelijkertijd vertelt dat hij het moet laten, blokkeer je direct dat zijn energie omhoog schiet. Dat de-escaleert de boel meteen en hij leert zo de gewoonte aan om snel weer rustig te worden, de regie aan jou over te laten en op den duur niet meer zo hoog in zijn emotie te schieten.

Bedankt voor jullie reacties,

@Docline, mijn hond loopt vaak voorop. Hij luistert inderdaad goed als ik hem roep, maar ik wil niet elke ontmoeting 'belasten' door hem telkens terug te roepen. Ik heb eerder gekozen voor de strategie: "elke ontmoeting is een non-event". Dat is vooral werk dat de trainster met mij heeft gedaan, zodat ik mijn eigen stress beter onder controle kan houden.

Ik dacht dat je om tips vroeg omdat hij waarschijnlijk nogal heftig reageert. Als hij de andere hond op een nette manier corrigeert, dacht ik dat je niets zou vragen omdat hij het dan zelf wel prima oplost.

Dus ik weet nu niet zo goed hoe ik het moet zien ^^ zou je het zelf beter willen aanpakken? Of wil je toch ingrijpen, ook al doet hij het eigenlijk al goed?

Voor zover mogelijk is het aan de eigenaar van de andere hond om in te grijpen als die echt te ver gaat (die hond die naar jullie toe komt bijvoorbeeld). Zeker als die hond zich vanaf het begin onbeleefd gedraagt, dus als hij niet eens fatsoenlijk kennismaakt maar direct op die van jou begint te rijden of hem van achteren verrast zonder waarschuwing. Of als die van jou besprongen wordt terwijl je hem aan de lijn hebt... Dan moet de andere eigenaar zijn hond corrigeren, maar sommige mensen laten het maar gebeuren of grijpen te laat in, waardoor de spanning bij jouw hond oploopt... nogmaals, als er echt sprake is van wangedrag.

Als die van jou het niet pikt dat er op hem gereden wordt (dat is één ding), maar hij reageert heel snel en heel heftig en begint meteen een gevecht, dan denk ik dat er aan jouw kant ook nog wel wat werk aan de winkel is.

Nou, ik weet dus niet precies waar je nu staat. In principe lijkt hij het wel aan te kunnen, maar ik snapte daarom niet zo goed waarom je tips zocht, dat bracht me even in de war :)

Willko, op zijn leeftijd reageert mijn hond nu vrij makkelijk als er een andere hond op hem rijdt. Maar toen hij jonger was, greep ik zelf in als de eigenaar zijn hond maar liet begaan. Je trainer heeft gelijk. Het is aan de baas om zijn hond te sturen. Als het een keer gebeurt, grijp je in, en als het vaker voorkomt, anticipeer je...

Waar loopt je hond tijdens het wandelen ten opzichte van jou?

Bij een lastige ontmoeting is het vrij makkelijk om een Australische herder te leren om achter je te gaan staan; jij moet dan als schild dienen.

Hoi Ulysse46 en bedankt voor je reactie,

Wat we eerst hebben gedaan, is trainen met stabiele soortgenoten en daarna met honden die we gewoon toevallig tegenkwamen. Volgens mij heeft Neels zich gerealiseerd dat er eigenlijk geen gevaar is bij andere honden: even gedag zeggen en klaar. Hij valt niet meer uit, ik bedoel daarmee dat hij niet meer degene is die de confrontatie opzoekt.

In dit geval is de situatie voor mij anders, omdat het de andere hond is die iets doet wat eigenlijk niet oké is. De trainster vertelde me dat het logischerwijs aan de eigenaar van de "opdringerige" hond is om zijn hond tegen te houden voordat hij zich misdraagt.

Dus ja, er is een overeenkomst zoals je zegt, maar de oorzaak is niet meer hetzelfde en bovenal hebben Neels en ik geen controle over het gedrag van anderen, toch?

Heb ik mijn standpunt zo verduidelijkt?

Die onverwachte aanvallen zijn wel heel extreem.

Maar als hij ook zo heftig reageert als hij je corrigeert terwijl je op hem rijdt...

Ik zie daar wel een overeenkomst in, en dat is precies waarom ik me dit afvraag... waarom of hoe zou hij aan de ene kant wel hebben geleerd om te doseren, maar aan de andere kant niet?