Hierkomen & de pubertijd

Ik moet bekennen dat ik mijn hond soms wel eens voor de gek houd met een goed geplaatste "zoek!", lol.

Als ze bijvoorbeeld in een molshoop begint te graven en ze daar helemaal in opgaat, krijg ik haar met een gewoon "hier!"-commando echt niet terug. Dus dan doe ik heel enthousiast en zet ik een hoog stemmetje op alsof ik net het allerbeste spoor ter wereld heb gevonden, en doe ik net alsof ik met mijn voet in de grond graaf terwijl ik "zoek! zoek hier!" roep, en hoppa, ja hoor, daar komt ze in volle galop aanrennen.

PS: het is ook best grappig om de gezichten van voorbijgangers te zien als je (op het eerste gezicht) in je eentje in het bos over de grond staat te schrapen met je voet terwijl je van die kreetjes slaakt ^^

De volledige procedure, als ik de waarschuwing even oversla (ik geef even een toelichting), is: hem weer aan de lijn doen, gevolgd door wat discipline op een autoritaire toon (dus een stukje verbale berisping). Maar het allerbelangrijkste is om hem daarna weer los te koppelen om direct opnieuw te testen wat er zojuist misging.

Als dat werkt, dan was de straf effectief (omdat het dier het begreep). Werkt het niet, dan was het niet effectief.

En ik wil voor de goede orde nog even benadrukken dat er een wereld van verschil is tussen het dier zelf moeten gaan ophalen, of dat hij uiteindelijk na een veel te lange tijd tóch zelf terugkomt. In dat laatste geval beloon ik hem juist.

Bedankt voor je "lap tekst", ja dit is zeker nuttig!

Ik herken me heel erg in je verhaal; ik ben best wel gestrest als ik mijn hond niet meteen zie terugkomen. Maar verder let ik erop dat ik de klassieke fouten niet maak: ik beloon hem altijd als hij terugkomt, ook al ben ik op dat moment eigenlijk niet blij, en hij gaat niet altijd meteen weer aan de lijn...

Op dit moment moet ik eerlijk bekennen dat we vooral de lange lijn gebruiken, maar het is bijna vakantie, dus dan heb ik de tijd om te wachten tot meneer weer terugkomt.

Door het zo een beetje los te laten merkte ik ook dat de manier waarop ik hem riep een rol speelde: natuurlijk had het geen zin om boos op hem te worden als hij me niet hoorde (dus bedankt meneer de wind dat je de goede kant op waaide :p), en als ik hem met een hogere, enthousiastere, bijna "ongeïnteresseerde" stem riep, hoorde hij het al makkelijker en van verder weg. Bovendien kreeg hij dan meer zin om terug te komen omdat het als een spelletje klonk (en zo van "het zal me een worst wezen, je komt nu of ik ga zonder je verder" 😲 je moet echt een acteur zijn als je een hond hebt XD); in tegenstelling tot wanneer ik duidelijk wanhopig en gefrustreerd was en dat aan mijn stem te horen was, die dan ook lager was en dus minder ver droeg (kwestie van golflengte ook :p).

De beginperiode was het lastigst, toen het (voor mijn gevoel) een eeuwigheid duurde voordat hij doorhad dat ik er niet meer was en dat hij me misschien moest gaan zoeken -_-, maar daarna, door veel te herhalen en vooral door er geen enorm drama meer van te maken, ging het hierkomen weer steeds beter.

En nu, ook al is het natuurlijk niet altijd perfect (er is altijd wel een moment dat een teefje te lekker ruikt of een vlinder te mooi is), komt hij altijd terug als ik hem roep, zelfs als hij weet dat ik hem weer aanlijn omdat de weg vlakbij is: hij weet dat het niet negatief is en dat de vrijheid daarna weer terugkomt.

Dus ik weet niet of je wat aan dit hele verhaal hebt, maar dit is wat je moet onthouden: het is niet het einde van de wereld, je moet gewoon even volhouden zonder het hem kwalijk te nemen, en als zijn hormonen weer wat rustiger worden, gaat het hierkomen ook weer beter! 😁

Ik had wat trucjes om mijn "rebelse vent" terug te laten komen: de andere kant op lopen, me verstoppen (in het begin was dat best frustrerend, want hij deed er soms wel 5 minuten of langer over om door te hebben dat ik weg was; die dode blaadjes waren natuurlijk veel interessanter -_-), op mijn hurken gaan zitten alsof ik iets supertoofs gevonden had (meestal kwam hij dan direct kijken wat voor "schat" ik had, zelfs nadat hij er al een paar keer was ingetrapt :D)... En hem roepen natuurlijk! ^^

En de basis: ook al ben je supergeïrriteerd, begroet hem altijd met blijdschap (of in het ergste geval neutraal), zodat naar je toe komen nooit iets negatiefs is. Waarom zou hij immers terug willen komen als hij een preek krijgt? Dan dralen ze natuurlijk, ze zijn niet gek! 😉

(Ik herinner me nog een oude meneer die zijn puppy van 6-7 maanden een schop onder z'n kont gaf telkens wanneer hij vond dat het beestje te traag terugkwam, en zich dan verbaasde dat de hond niet sneller kwam 😡)

Het doel van deze oefeningen was:

1/ dat hij wat meer op mij ging letten, om in ieder geval oogcontact te houden en zo stap voor stap de afstand te verkleinen (het is een universele reflex om achter iets aan te rennen dat van je wegvlucht in plaats van iets dat aan je vastgeplakt zit 😉)

2/ dat hij er de gewoonte van maakte om met een positief gevoel naar me toe te komen (hé! daar ben je! cool, ik dacht dat ik je kwijt was! ik heb je weer gevonden! feestje! :D) in plaats van een negatief gevoel (krijg ik weer op m'n kop en word ik weer vastgelijnd, de volgende keer laat ik me niet vangen, ze kan de boom in -_-)

3/ door hem regelmatig voor niets terug te laten komen en hem daarna weer lekker los te laten, wist hij dat ik hem niet per se riep om hem aan te lijnen. Daardoor raakte hij eraan gewend om even te checken of ik iets leuks had. Zo ja, mooi meegenomen, zo niet, jammer dan, dan heb ik die maffe eigenaar van me weer even blij gemaakt en ga ik weer lekker verder met mijn eigen geweldige hondendingetjes ^^

Hoi Yoyolut,

Ik kan alleen maar bevestigen wat je zegt:

- Achteraf straffen heeft totaal geen zin en beschadigt alleen maar onnodig de band met je hond (en zelfs op het moment zelf bij het hierroepen, ook al is @EnergieSolaire daar het levende tegenvoorbeeld van :p).

- De puberteit bij honden is niet makkelijker dan bij mensen, en als ik het goed begrijp heb je ook een Australische Herder, dus ik kan je mijn ervaring delen (ook al hebben ze niet allemaal een even zware puberfase 😉).

Om je te vertellen hoe het bij mij ging: toen hij klein was, waarschuwde iedereen me en maakten ze me bang voor de puberteit die mijn hondje zou krijgen. Dus toen die beruchte fase aanbrak, probeerde ik op de signalen te letten: luisterde hij minder goed tijdens de oefeningen? Ging hij dwarsliggen? Moest ik weer helemaal bij nul beginnen met de opvoeding, zoals me was verteld? Maar eigenlijk was ik superblij: de puberteit van mijn Aussie verliep vlekkeloos. Hij bleef net zo snel leren en hij bleef even schattig. Perfecte hond, niks aan de hand! ^^

...Tot hij besloot dat dat hierroepen allemaal wel leuk en aardig was, maar dat zijn vriendjes en de wind in het gras toch echt veel interessanter waren. 😒

(gelukkig was dat mijn "enige" puberprobleem 🙄)

En dan moet je niet in dezelfde vicieuze cirkel belanden als ik: hoe minder hij luisterde, hoe rotter ik me voelde. Maar hoe rotter ik me voelde, hoe minder zin hij had om te komen. Het werd een nachtmerrie; ik wist nooit of het goed zou gaan of dat ik weer 10 minuten hopeloos zou staan roepen voordat hij eindelijk verwaardigde zijn vriendjes achter te laten om te kijken wat ik nou eigenlijk van hem wilde.

De supergoede hondentrainer die we toen al hadden, zei uiteindelijk iets heel verstandigs: je moet je niet druk maken, het gaat voorbij. Zolang je op een gevaarlijke plek bent (bijvoorbeeld bij een weg), kun je voor de zekerheid een lange lijn gebruiken, maar vertrouwen krijg je alleen door het te testen. Als ik hem nooit loslaat, zal ik nooit weten of het kan. Dus als ik op een veilige plek ben (wat je zo vaak mogelijk moet opzoeken), laat ik hem los en gaan we aan het werk. En niet alleen aan hem, maar ook aan mezelf. Dat is in grote lijnen de mindset.

Hoi,

Voorbeelden van pubergedrag staan overal op internet :-D... Nou, de fokker had me al gewaarschuwd dat er een 'lastige leeftijd' aan zat te komen en dat het niet de makkelijkste periode zou zijn hoor...

Ik ben echt geen expert, maar er wordt vaak gezegd dat je hond achteraf straffen geen zin heeft; hij legt dan de link niet meer tussen de straf en wat hij fout deed.

Energie solaire stelde voor om meteen te straffen als hij niet luistert bij het roepen: verbaal corrigeren en direct weer aan de lijn doen. Maar ik denk dat een hond, eenmaal weer thuis, echt niet meer weet wat hij verkeerd heeft gedaan.

Fijne dag nog,

Yo

Hoi, ik ben echt opgelucht om dit te lezen. Mijn golden retriever van 7 maanden zit nu ook precies in die fase; soms gaan de wandelingen supergoed, maar die van net was echt een ramp. Dus nu moet hij weer verplicht aan de lange lijn, en hij moest even in zijn mand voor 'straf' in plaats van dat hij met zijn speeltjes mocht spelen. Misschien niet de allerbeste oplossing, maar je doet wat je kunt.

We doen ons best.

Hoi,

Tegen mensen opspringen is een puur vriendelijk gebaar en ik vind het zelf ook erg leuk als mijn hond me enthousiast begroet. Maar ja, de buurvrouw, mijn schoonouders, de oudere dame uit de buurt en de kinderen van hieronder waarderen het een stuk minder als een hond van 20 kg (die over een paar maanden waarschijnlijk wel 30 kg weegt) met vieze pootjes tegen ze op springt... Dus tja, ik was wel gedwongen om dit gedrag te stoppen :'(

Bedankt voor de tips! Voor nu houd ik het bij semi-vrijheid met een sleeplijn van 10 meter. Hierdoor kunnen we op een veilige manier weer aan het hierkomen werken en hebben we allebei de nodige bewegingsruimte. Tot nu toe gaat het goed en zijn de wandelingen erg gezellig: mijn hond speelt en rent op zijn eigen tempo, maar blijft wel binnen die 10 meter bij me in de buurt...

Fijne dag nog,

Yoann

De puberteit is best een lastige fase, waarin het karakter van je hond steeds meer vaste vormen aanneemt. Het is belangrijk om je niet te druk te maken over de ongehoorzaamheid. Maar tegelijkertijd moet je wel consequent blijven.

Straffen is een techniek die bedoeld is om de kans te verkleinen dat ongewenst gedrag (zoals weigeren om hier te komen) zich opnieuw voordoet. Maar tijdens de puberteit, wetende dat het karakter van de hond zich stap voor stap vormt, moet je vooral het goede voorbeeld geven.

Persoonlijk straf ik als het terugroepen mislukt. De straf is dan: weer aan de lijn + een verbale uitbrander + even wat oefeningen doen. Dit gebeurt alleen als ik de hond zelf heb moeten ophalen. Als ze uit zichzelf terugkomt, kan ik niets doen (ook al heb ik 5 tot 10 minuten staan vloeken).