Hierkomen & de pubertijd

Haha, ik moest vanmorgen nog aan dit gesprek denken.

Ik stond bij het zebrapad te wachten toen er een vrouw met een hondje aan kwam lopen. Ik zag ze van een afstandje al aankomen; het hondje was flink opzij aan de riem aan het trekken. Toen ze bij me in de buurt kwamen, wierp ik uit nieuwsgierigheid even een blik op de hond. Precies op dat moment draaide hij zich om en keek me aan. In een seconde zag ik de pure blijdschap in zijn ogen, ik had niet eens de tijd om weg te kijken, en hij sprong al met z'n pootjes tegen me op om te zeggen: "Hé, hallo jij daar!!"

Het baasje zei verder helemaal niets tegen me, ze leek een beetje klaar te zijn met haar hond.

Echt zo typisch.

Bij ons in het park weet iedereen het wel: steek je knie uit, doe wat je wilt. Negeer haar als dat je strategie is, maar als je haar weg wilt duwen, doe dat dan ook echt! Knie, voet, het is een robuuste hond. Doe het niet halfslachtig, want anders vindt ze het alleen maar leuker.

Maar dat gezegd hebbende, duwen maar heel weinig mensen haar echt weg. Ik zou zeggen dat de mensen de liefde die ze krijgen voor zeker 75% juist heel erg waarderen.

Ik heb een vriendin die helemaal gek is op mijn hond, maar haar echt constant tegenstrijdige signalen geeft zonder dat ze het zelf doorheeft ^^

Ze doet er alles aan om haar op te jutten en dan is het ineens: "ah nee! nee nee nee! niet springen! af!" Tja, maar je kneep me net toch lachend in m'n billen? Hoe moet ik dat dan opvatten? Ik ben en blijf een Boxer hè, ik doe ook maar m'n best ;-)

Mensen hebben er echt onwijs veel moeite mee om een hond te negeren, het is gewoon bizar. Of ze er nu dol op zijn, een hekel aan hebben of het ze totaal niet boeit, het lijkt wel alsof iedereen zich verplicht voelt om heel opzichtig te laten merken dat de hond er is. Sommigen buigen zich meteen naar voren en steken hun hand uit... anderen steken juist uit angst bijna hun armen in de lucht (bang dat de hond hun handen opeet misschien). Velen beginnen al tegen de hond te kletsen nog voordat ze de eigenaar hebben aangesproken, en als er íéts een fout is, dan is dat het wel!

Idealiter zou je eerste gesprekspartner de persoon moeten zijn die verantwoordelijk is voor de hond.

Het is overduidelijk en algemeen bekend dat onze viervoeters ons al van verre zien aankomen! En afhankelijk van hun karakter reageren ze op wat ze 'voorgeschoteld' krijgen. Mijn hond is nog nooit één keer tegen de gedragstherapeut opgesprongen die bij ons over de vloer kwam. Waarom niet? Hij kwam zelfverzekerd binnen, met een rechte maar ontspannen houding, zonder haar aan te kijken of tegen haar te praten, heel simpel.

We zouden dit echt moeten rondvertellen: als je geen contact met een hond wilt, negeer hem dan gewoon.

Mensen zijn maar ingewikkeld... van de gefrustreerde jogger die klaarstaat om een trap uit te delen aan de eerste de beste die hem in de weg loopt, tot het broze maar lieve omaatje dat per se je grote pup van 20 kilo wil aaien die als een stuiterbal op en neer springt. We zijn er nog niet klaar mee hoor.

In elk geval kan ik bevestigen dat het er hier met mijn hond ook zo uitziet, tot mijn grote verbazing (echt waar). Het verrast me elke keer weer.

Ik kan ook bevestigen, weer tot mijn grote verbazing, dat ze een "instemmende" volwassene al op honderden meters afstand kan ruiken. Gisteren flikte ze me dat weer. We waren ver, echt heel ver weg van "Pascale", haar favoriete mens van het moment. Is het haar parfum, of wat is het? Maar op zeker 200-300 meter, poef. Sana weg.

Ik kan me geen puberteit herinneren bij mijn Australische herder (bij andere honden wel, ik weet nog dat ik de teugels strakker aan moest halen en niets door de vingers mocht laten zien vanaf de dag dat hun hersenen ver genoeg ontwikkeld waren om te ontdekken dat ze konden proberen niet meer te luisteren).

Hiami is daarentegen af en toe nog steeds in de verleiding om op te springen om zijn enthousiasme te tonen (bij mensen waar hij dol op is maar die hij weinig ziet). Het is niet altijd makkelijk om je strenge stem op te zetten en "laag" te zeggen als de persoon tegenover je die hondenpoten op zijn buik eigenlijk wel prima vindt. Maar meestal begrijpen mensen wel dat ze me hierin moeten steunen en reageren ze niet op zijn enthousiaste begroetingen zolang hij niet met zijn pootjes op de grond blijft. Gelukkig doet hij het nooit bij ouderen of kinderen (ik heb daar toen hij jong was wel echt op getraind), ik heb zelfs de indruk dat hij zijn sprongen bewaart voor mensen die zich erdoor gevleid voelen. Maar zelfs fitte volwassenen die springende honden eigenlijk wel leuk vinden, kunnen een zuur gezicht trekken op regenachtige dagen vol modder...

@Yoyolut: Geef je je hond commando's als hij losloopt? (behalve "hier")

Toen mijn hond nog een pup was, liet ik hem 's ochtends vroeg en 's avonds laat altijd al loslopen. Er was dan minder gevaar (auto's, geluiden, etc.) en er waren minder voorbijgangers (mijn Golden vond het geweldig om tegen mensen op te springen). 's Middags liepen we vaak aan de kortere lijn, de sleeplijn gebruikte ik eigenlijk alleen in het bos.

Mijn Golden luisterde pas echt goed naar het "hier"-commando toen hij ongeveer anderhalf jaar oud was. Daarvoor heb ik er best wel mee geworsteld.

Ik moest constant alert zijn op honden, katten, kinderen en vrouwen in jurken (vraag me niet waarom, maar dat was zijn favoriete "prooi" lol).

's Nachts rond middernacht maakte ik daar gebruik van om hem bijvoorbeeld "stop" en "blijf" te leren bij een zebrapad. En dat bij elk zebrapad dat we tegenkwamen. Ik wilde dat het een automatisme voor hem werd.

Op willekeurige momenten gaf ik hem het commando om te gaan zitten of liggen. Dat deed ik met mijn stem of met handgebaren zodra hij mijn kant op keek.

Geef in ieder geval niet op, en zoals hierboven al gezegd werd: wees niet bang om die sleeplijn weg te laten, anders doe je het nooit. Bovendien is het altijd makkelijker om het ze te leren als ze nog pup zijn.

Ik heb een golden retriever van 1 jaar oud. Hij luistert echt supergoed als we met z’n tweetjes aan het wandelen zijn, maar zodra hij in de verte iemand ziet en hij diegene eerder ziet dan ik, is er geen houden meer aan. Wat ik ook roep of hoe hard ik ook schreeuw, niets helpt; hij rent op die persoon af en springt er nogal lomp tegenaan. Niet vals bedoeld hoor, hij wil gewoon even gedag zeggen. Dat gaat meestal wel goed als de ander van honden houdt, maar als dat niet zo is, krijg ik de volle laag. Toen ik laatst een reportage op tv zag over drugshonden, vertelden ze dat er alleen met die honden gespeeld wordt als ze drugs hebben gevonden; dat was hun beloning. Onze hond krijgt snoepjes als hij netjes terugkomt, maar zodra hij iemand ziet, boeit dat eten hem totaal niet meer. Ik ga dus iets anders testen: omdat ik altijd oersterk speelgoed voor hem moet kopen (anders is het binnen een minuut gesloopt), kan hij eigenlijk nooit meer met piepspeeltjes spelen, terwijl hij daar juist gek op is. Ik heb nu dus een klein piepspeeltje gekocht dat ik in mijn zak ga steken. Als hij er dan vandoor probeert te gaan om een voorbijganger te begroeten, haal ik dat speeltje tevoorschijn en probeer ik hem daarmee terug te lokken. Als hij terugkomt mag hij er natuurlijk even mee spelen, maar ik laat hem het niet te lang houden. Want als hij ermee gaat liggen kauwen is het gebeurd, dan gaat het speeltje direct kapot. Ik laat jullie weten of het werkt!

Tot nu toe:

1. Ze heeft in de winter een oudere dame omver gelopen. Eenmaal op de grond begon ze aan haar haren te trekken.

2. Ze liet bijna een kind van een jaar of 10 van een steil randje vallen.

3. Ze is echt gevaarlijk bij kinderen van 4-5 jaar en jonger, omdat die nog niet zo stabiel staan. Mijn angst is dat ze een nare smak maken (hersenschudding enz.).

Mijn eigen spelling doet gewoon pijn aan m'n ogen :-S... Gelukkig maakt het m'n hond helemaal niks uit :-D

Ja hoor, ik geef eerlijk toe dat ik momenteel alles aangrijp als excuus om te trainen. Het is bijna kerst, dus dan hebben we weer wat proefkonijnen over de vloer :-D