De grootste van het nest

Dat is de reden waarom het wordt aangeraden om de fokker eerst goed te bezoeken en te kijken hoe hij te werk gaat.

Je merkt het vanzelf wel door te praten met eigenaren van zowel geweldige honden als honden met problemen. Ik vraag zelf altijd op welke leeftijd de pup bij de moeder is weggehaald en wat de werkwijze van de fokker is. Je vormt door de jaren heen je eigen mening; dat werkt ook zo als je met liefhebbers van een specifiek ras praat. Twee jaar geleden sprak ik een Engelse vrouw die de werkwijze van alle corgi-fokkers kende. Ze kon je zo vertellen: "Bij die fokker, ja, zeker kopen, zij doet het echt geweldig met de pups en dat levert zulke lieve beestjes op. Maar bij die andere, absoluut niet doen, zijn honden zijn prachtig maar totaal niet fijn om mee te leven."

Want nogmaals, het wordt langzaamaan de norm. Dus ik weet het niet zo goed.

Kijk, ik zal het als volgt verwoorden:

Als de fokker goed werk levert qua socialisatie (van de 8e tot de 10e week; die nestgenootjes beginnen me dan minder te boeien), zoals bij sommigen het geval is, dan zeg ik: 10-12 weken. Wordt dit aspect bij de fokker verwaarloosd, dan wil ik de pup daar met 8 weken weghalen om het zelf op te pakken. Die periode is zo kort dat ik wel moet toegeven dat een hele maand verliezen echt niet best is.

Ik heb het geluk gehad dat ik een fokker had die echt de moeite nam. Gesocialiseerd met boerderijdieren, andere honden natuurlijk (het nest), ook katten, en een hele hoop mensen.

Wat dat nest betreft: ze heeft nog nooit zoveel honden gezien als sinds de eerste dag bij mij. Ze had één broertje en één zusje, daar ben je snel op uitgekeken. In het park waar ik kom, is ze de eerste week met zeker 50 honden in contact geweest. Dat is pas het echte werk.

Dus nee, ik ben niet zo uitgesproken over deze kwestie. Maar ik respecteer de 'gele vlag' bij dit onderwerp, en zeker de rode voor elke adoptie vóór de 8 weken.

De grootste of de kleinste zijn zegt op die leeftijd nog helemaal niets, niet over de uiteindelijke grootte en ook niet over het gedrag. Waarschijnlijk zette de fokker gewoon één voerbak neer voor de hele groep, waardoor de snelste of de brutaalste het meeste en het vaakst kon eten. Toen ik voor het eerst naar mijn Jack ging kijken, moest ik kiezen uit vier pups van 3 weken oud; ze waren allemaal ongeveer even groot. Uiteindelijk was het mijn hondje dat mij uitkoos: ze bleef me maar volgen, klom op mijn schoot en gromde als de andere drie in de buurt probeerden te komen. De fokster wilde niet dat ik terugkwam voordat de pups minimaal drie maanden oud waren, met het oog op de opvoeding en socialisatie. En toen ik terugkwam, hadden mijn Jack en haar broertje een gemiddelde grootte, terwijl de andere twee een stuk "dikker" waren. Maar dat zegt dus niets, want mijn Jack heeft nu een volkomen normaal formaat voor een Jack Russell. Ze hoeft niet meer te vechten voor haar voerbak en ze heeft een heel pittig karakter ontwikkeld ;-)

Zodra je pup bij je thuis is, zal zijn eetlust vanzelf normaliseren omdat je hem kwalitatieve brokken geeft, in de juiste hoeveelheid en op vaste tijden.

Ik ben het trouwens helemaal eens met @Energiesolaire en @Humeur de chien: 8 weken is echt te vroeg. Fokkers doen dit vaak onder druk van mensen die pups zo schattig vinden en ze het liefst meteen mee naar huis nemen. De fokker is dan bang dat ze zich bedenken en het scheelt hem natuurlijk ook in de kosten als de kleintjes direct vertrekken.

Er wordt aangeraden om pas met 3 maanden (12 weken) te adopteren; dat is echt een wereld van verschil vergeleken met 2 maanden.

Mijn pup was super sociaal: we zijn met de trein en de metro naar huis gegaan, 3 uur lang in de herrie en de drukte, en ze gaf geen krimp. Ze had totaal geen koudwatervrees voor andere honden of mensen. Maar of ze nu sociaal zijn of niet, jij bent van A tot Z verantwoordelijk voor de opvoeding en de ontwikkeling gedurende het eerste jaar. Het duurt maanden voordat ze zindelijk zijn, maanden voordat ze leren alleen te zijn, maanden voordat ze stoppen met in je vingers of kleren bijten tijdens het spelen, en maanden voordat hun karakter en gedrag zich volledig vormen door het contact met mensen en andere honden, maanden voor het hierroepen, enzovoort, enzovoort.

Kortom, klein of groot zegt niets over de toekomstige volwassen grootte of over het karakter/de persoonlijkheid. Zodra de pup bij je woont, zal hij groeien en zich ontwikkelen op basis van de opvoeding, liefde en het geduld dat jij hem geeft.

Hoi,

1 - De grootste van het nest zijn betekent alleen maar dat hij het meeste gegeten heeft.

2 - Een pup kiezen op basis van alleen dit criterium slaat nergens op en het zegt vooral niets over zijn toekomstige gedrag.

3 - Een pup in huis nemen met 8 weken is echt te vroeg. Een serieuze en deskundige fokker weet donders goed dat een pup op die leeftijd nog niet klaar is met zijn natuurlijke leerproces. Zijn moeder heeft hem dan al afgestoten (dat is normaal), maar het contact met zijn nestgenootjes en de andere honden bij de fokker is nodig om zijn sociale vaardigheden en zelfbeheersing verder te ontwikkelen.

Het probleem met vroege adopties is vaak dat fokken behoorlijk wat kosten met zich meebrengt. Het is vanuit de fokker gezien wel begrijpelijk dat ze snel uit de kosten willen komen en vooral niet nog meer geld willen uitgeven door de pups langer te houden.

Toch is het voor de psychologische ontwikkeling van de pup en zijn aanpassing aan een nieuw leven beter om te wachten tot hij minimaal 10 weken oud is. Maximaal 12 weken.

Ze doen dat tegenwoordig bijna allemaal zo. Hier in de buurt gaan de pups ook allemaal met 8 weken de deur uit. Maar ik moet ze nageven dat sommigen echt een enorme berg werk verzetten qua socialisatie tussen de 4 en 8 weken. Dat voorkomt misschien niet dat de pup een tikkeltje te hard bijt tijdens het spelen, maar hij is tenminste wel goed gesocialiseerd op een heleboel dingen. Met mensen gaat het prima, een kat is ook niet zo lastig en met andere honden gaat het ook hartstikke goed.

Maar ja, zo gaat dat tegenwoordig nu eenmaal.

Ik ken een enorme Australische Herder. Hij is echt anders, superlief. Qua karakter lijkt hij meer op een mix tussen een Golden Retriever en een Husky. Heel primitief, zelfverzekerd, erg rustig en flegmatiek. Hij is ontzettend speels en kan het uitstekend vinden met andere honden.

Of hij nou groot of klein is, dat zegt eigenlijk niet zoveel.. Behalve dan voor het uiterlijk, en zelfs dan nog! Elk individu is weer anders!

Goedenavond, over de keuze van de fokker laat ik me even niet uit, maar wat de pup betreft denk ik dat de beste keuze een 'gemiddelde' pup is... De kleinste zal het meest kwetsbaar zijn (niet per se, maar hij is wel vatbaarder voor ziektes als hij echt heel tenger is). De grootste (tenzij hij echt te dik is lol) zou geen probleem moeten zijn, zeker omdat je zegt dat hij 'alleen wat steviger' is :)

De grootte van puppy's op deze leeftijd zegt inderdaad weinig over hun uiteindelijke volwassen grootte.

En wat de keuze qua karakter betreft: ik heb persoonlijk liever de grootste dan de kleinste.

Ik weet niet zeker of de grootste uit het nest ook de grootste volwassene wordt; ik heb van mijn fokker altijd gehoord dat het nakomertje (de laatste van de worp) als volwassene juist vaak de flinkste is. Ik denk dus niet dat het echt veel uitmaakt.

Als je wilt weten hoe het er in de praktijk aan toe gaat of hoe een serieuze fokker te werk gaat, dan zal ik je wat informatie geven! Ik heb de fokker niet uitgekozen, de fokker heeft míj uitgekozen! Zes maanden lang heb ik hem van allerlei "SCHRIFTELIJKE" informatie voorzien. Ik denk dat hij inmiddels meer over me weet dan m'n eigen moeder; het scheelt maar weinig of hij weet zelfs de kleur van m'n ondergoed. Toen ik eenmaal was uitgekozen en "GESCHIKT" werd bevonden, beloofde de fokker me een puppy van 11 weken uit zijn volgende nestje. Hij hield natuurlijk rekening met mijn karakter om me de pup toe te vertrouwen die blijkbaar het beste bij me paste. En geloof me, ik heb er nooit spijt van gehad dat ik zoveel geduld heb gehad met deze fokker. Ik weet niet of hij de kleinste of de dikste was, maar vandaag de dag is hij, naast al zijn andere kwaliteiten, een echte wereldkampioen!