Avondgekte

De uitdaging was om hem steeds langer op zijn plek te laten blijven zonder te bewegen, maar uiteindelijk ging dat best snel. Zodra hij het commando "blijf" doorhad, ben ik gestopt met de snoepjes op de grond (die ik afwisselde met een speeltje; ik gaf hem dan vrij door hem te vragen het te gaan halen, een commando dat hij al kende, zodat hij zijn energie even kwijt kon). Daarna ben ik verdergegaan met bewegende snoepjes of speeltjes, en door langzaam om hem heen te lopen terwijl ik steeds "blijf" zei. Dat is lastiger voor hem omdat hij me niet uit het oog wil verliezen, dus dan gaat de moeilijkheidsgraad een stapje omhoog. Ik beloonde hem met een aai of een snoepje, en stap voor stap nam ik steeds meer afstand en werd de tijd natuurlijk ook langer. Tegenwoordig verstop ik me zelfs even kort (bijvoorbeeld door om een boom heen te lopen). Hij ziet me dan niet meer, maar ik blijf wel tegen hem praten.

Dit commando is voor mij niet bedoeld om een spel te stoppen.

Daarvoor gebruik ik sinds kort het commando "rustig" (ook met een gebaar) en doe ik wat ik je in mijn andere bericht al schreef: de opwinding opbouwen door te spelen, en hem dan een woord aanleren dat om rust vraagt: "rustig". Dat werkt tot nu toe goed, want hij is erg speels en kan op commando (of bijna) heel enthousiast worden als je er zelf de energie in steekt. Daarna hoef ik hem alleen nog maar te leren dat "rustig" ook echt rustig betekent ^^.

Om op je vraag te antwoorden: ik weet niet zo goed wat ik je persoonlijk moet adviseren, omdat ik niet helemaal begrijp wat je precies met hem doet. Het lijken twee commando's die voor een hond misschien bijna hetzelfde betekenen. Als je die tegelijkertijd traint in plaats van te wachten tot hij eerst "stop" echt doorheeft voordat je een nieuw commando aanleert, denk ik dat het nogal verwarrend voor hem kan zijn.

Vraag je hem om te wachten terwijl er verder niks gebeurt? Bedoel je dat je een speeltje gooit, dan je hond roept en hem vraagt om te wachten?

Als dat het is, zou ik het eerder zo aanpakken (om even bij het idee van het gegooide speeltje te blijven): ik trek zijn aandacht door hem te roepen, wacht tot hij naar me luistert, vraag hem om te wachten, gooi dan het speeltje en herhaal tegelijkertijd dat hij moet wachten (ik houd hem eventueel een beetje tegen als dat nodig is). Als hij anders reageert dan normaal (bijvoorbeeld als hij normaal direct op het speeltje zou duiken), dan laat dat zien dat hij het snapt. Dan wacht ik twee of drie seconden, geef hem een complimentje, en daarna zullen de tijd en herhaling ervoor zorgen dat het erin slijt (het is misschien lastig om het 100% onder controle te krijgen, maar hij zal het in ieder geval begrijpen).

Ja, het is een lange weg. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar in het begin dacht ik dat ik hem hooguit drie of vijf commando's zou leren. Eigenlijk zijn er nog veel meer dingen te leren die heel nuttig zijn in allerlei situaties.

En trouwens, die van mij lijkt het hartstikke leuk te vinden om iets nieuws te leren (het moet alleen niet te lang duren), dus voor hem is het ook een spelletje. Dat is alleen maar mooi meegenomen.

Die avondtaferelen, denk je dat het door een overschot aan energie komt? Ik denk het zelf niet, maar misschien heb ik het mis.

Iemand die moeite heeft om zichzelf te beheersen, heeft dat de hele dag door, denk je niet? (Als we het tenminste met onszelf mogen vergelijken).

Als het zich alleen 's avonds uit (vooral 's avonds trouwens), steeds rond dezelfde tijd, op dezelfde manier, sinds kort en dan ook nog bij zo’n kleintje dat overdag genoeg beweging krijgt, dan neig ik er echt naar om te denken dat het iets anders is: een uiting van stress, frustratie, irritatie of misschien spanning, maar niet een kwestie van fysieke energie waar hij geen raad mee weet.

Natuurlijk is hij druk, maar zelfs wij doen dat vaak als we gefrustreerd of gestrest zijn.

Dat drukke gedoe kan verschillende dingen betekenen.

Dat is in ieder geval mijn mening. Ik denk dat het toch belangrijk is om goed te begrijpen waarom hij zo reageert, zodat je hem zo goed mogelijk kunt helpen.

Leer je hem de 'stop' om hem te kalmeren tijdens het spelen? En/of voor wanneer het spel moet stoppen?

Zoals ik hierboven al zei, snap ik niet zo goed waarom je hem wilt temperen.

Bij mijn hond betekent 'stop' dat hij direct moet stilstaan. Het doel is niks anders dan hem op afstand te kunnen blokkeren als er een probleem is, en ik zorg ervoor dat hij dat niet als een spelletje ziet. We oefenen dit dus vooral wanneer er fietsers of hardlopers (die hij graag wil achtervolgen) langskomen.

Ik weet niet of die 'stop' die je je hond leert in jouw ogen heel algemeen is en zowel bedoeld is om hem stil te zetten bij problemen als om een spel te stoppen? Als dat zo is, weet ik niet zeker of hij het wel snapt. Ik denk dat je twee verschillende commando's nodig hebt.

Ook oefen ik 'blijf' met mijn hond. In mijn optiek kan dat voor heel veel dingen gebruikt worden: even wachten of zelfs ergens langere tijd blijven, ook al is dat niet iets wat ik vaak van hem vraag... maar goed, ik laat hem toch wel een paar minuten oefenen. In het begin legde ik een snoepje op de grond dat hij natuurlijk wilde pakken. Ik zei "blijf" op een toon waardoor hij het volgens mij begreep, want hij had het heel snel door. De eerste twee of drie keer hield ik hem geloof ik nog een beetje tegen.

We zijn begonnen met het aanleren van 'stop' en 'wacht'. Voor nu doen we dat bij 3 of 4 keer gooien, de rest van het spel laat ik hem z'n gang gaan zodat hij zich nog wel lekker kan uitleven. Het is niet de bedoeling om er een luie bankhanger van te maken, maar puur om dat overschot aan energie een beetje te kanaliseren.

Ik stop het spel alleen niet zo lang als jullie zeggen... ik wacht gewoon tot hij zijn aandacht of zijn blik van het speeltje afhaalt en dan gooi ik weer rustig, roep hem terug, pak het speeltje, 'wacht', hij kijkt weg, ik gooi weer... wat vinden jullie daarvan?

Dat 'wacht' probeer ik ook tijdens het wandelen een paar seconden te oefenen (een minuut is voor hem echt nog te lang). Zitten aan mijn voet en wachten tot ik het commando geef om weer verder te gaan. Ik denk dat ik daar in een hoop andere situaties ook wat aan ga hebben.

We hebben nog een lange weg te gaan en er valt nog genoeg te leren... 👋

Hoe meer hij beweegt, hoe sneller hij (misschien) ontspant.

Als dat werkt, zou ik de speeltijd langzaam maar zeker verkorten om hem vaker alleen te laten zodat hij het zelf leert te regelen, zoals ik in mijn vorige bericht al zei. Zo leert hij ook meer op zichzelf te vertrouwen (ervan uitgaande dat die momenten van opwinding die je beschrijft inderdaad wijzen op een zeker ongemak, zonder dat het direct abnormaal is; ik denk dat we allemaal wel eens, zeker tijdens de groei, door fases van ongemak, ongerustheid, twijfel of angst gaan, en honden zijn daar waarschijnlijk geen uitzondering op).

In dat geval (waarin de speelsessies korter zijn), zou je eventueel, indien nodig, een extra speelmoment op de dag kunnen toevoegen. Dat moet je even aankijken op basis van zijn behoeften en reacties.

Let er trouwens ook op dat je er niet te veel tegenop ziet als het moment daar is en probeer niet te veel te stressen (ik weet niet of dat bij jou het geval is, maar je zegt dat je de momenten 'vreest'). Misschien voelt hij dat wel aan en houdt dat het 'probleem' in stand.

Misschien is het een idee om hem te leren op 'commando' rustig te worden of te ontspannen? Je kunt hiervoor de momenten overdag gebruiken waarop hij tijdens het spelen wat drukker wordt (ook al uit hij dat dan misschien niet precies hetzelfde als 's avonds, dat maakt volgens mij niet uit). Stop het spel dan wat eerder dan gepland en gebruik een codewoord en een passende stem om hem duidelijk te maken dat jullie een pauze houden of stoppen.

Ik weet niet zeker of honden echt besef van tijd hebben, dus het belangrijkste is dat hij begrijpt dat de activiteit moet stoppen en dat JIJ degene bent die dat bepaalt.

Negeer hem dan meteen even en ga pas weer naar hem toe als hij wat rustiger is geworden (wacht hier minstens een minuut of 3 mee, ook al kalmeert hij heel snel; je moet de stop echt even duidelijk markeren). Ga even een andere kamer in, maar laat hem in het begin niet te lang alleen. Loop gewoon een paar keer rustig heen en weer naar een andere kamer om de boodschap te versterken: "ik ga gewoon mijn eigen gang, doe jij maar hetzelfde, lekker rustig, net als ik". Als je dan weer bij hem komt, beloon hem dan rustig als hij kalm is, speel weer even verder en laat de opwinding weer wat toenemen (zonder te overdrijven). Herhaal dan stap 1 en 2. Doe dit zo'n twee of drie keer per sessie van in totaal een kwartier tot 20 minuten. Zo gaat hij op den duur het verschil tussen spel/opwinding en pauze/rust begrijpen.

Ik hoop dat ik het zo een beetje duidelijk uitleg ^^

Blijkbaar lukt het hem 's avonds niet om uit zichzelf (snel) rustig te worden (wat me trouwens niet abnormaal lijkt hoor ;-)), en voelt hij de behoefte om een zeker ongemak te uiten, ook naar jou toe.

Als je hem via deze training kunt laten merken dat je hem begrijpt en hem helpt te ontspannen, voelt hij zich misschien gehoord en gesteund, waardoor hij makkelijker tot rust komt... Wie weet denkt hij dan bij zichzelf: "oh ja, dit is net als overdag, het leven gaat gewoon door en we spelen straks wel weer (geen tijdsbesef), geen reden voor paniek. Ze is er gewoon en komt zo weer bij me, net als overdag als we spelen".

Goedenavond @Energiesolaire, inderdaad, Oslo is een puppy die barst van het leven en de energie!! Soms een beetje té veel 😋

Sinds ik dit topic geopend heb, proberen we de bui steeds voor te zijn... Ik kies nu vooral voor rustige spelletjes, omdat ik in eerste instantie bang ben voor een vreugdeplasje in huis terwijl hij al zindelijk is. Als ik hem op die momenten te druk laat worden, krijg ik hem lastig weer rustig. Hij wordt dan heel lomp en dan is het niet meer fijn om met hem te spelen. De wildere spelletjes bewaren we voor overdag.

Wat betreft meer tijd buiten doorbrengen: vanochtend was hij op de puppytraining, vanmiddag hebben we een losloopwandeling gemaakt, tussendoor hebben we nog een paar keer gespeeld, rond 18:00 uur nog een spelletje, en rond 20:00 uur begon de bui alsnog op te zetten... Dus tja, voor die oplossing kies ik liever niet. Ik denk niet dat ik dat kan bolwerken.

Je puppy maakt mee wat we "emotionele stormen" noemen. Dat komt heel vaak voor en is volkomen normaal. Je hebt een puppy die vol in het leven staat en die blijkbaar nogal energiek is.

Persoonlijk heb ik de keuze gemaakt (gezien mijn respectabele leeftijd lol) om dit niet aan te gaan met een hond van een ras dat bekendstaat om dit soort uitspattingen. Ik heb haar fysieke activiteit daar dan ook op afgestemd. Maar goed, dat is een keuze. Ik sluit me dus aan bij @Lorna die waarschuwt om het niet te overdrijven op dat vlak.

Technisch gezien denk ik dat de beste manier om met deze uitbarstingen om te gaan, is om er een ritueel van te maken. En dat is heel simpel. Je hebt al een goed idee van het tijdstip en de omstandigheden waarin deze stormen zich voordoen. Je hoeft je er alleen maar op voor te bereiden en de rest te ritualiseren.

Idealiter wil je op zulke momenten samen zijn met je puppy, en hem niet in zijn eentje als een wervelwind laten gaan. Als het kan, ga je naar een plek in huis waar hij veilig kan rondrennen en druk kan doen, en waar jij ook mee kunt doen met het spel. Het duurt sowieso maar 15 tot 20 minuten.

Weet je, we hebben vaak de neiging om onze rol alleen te zien als die van een "wandelaar". We denken dat we onze bijdrage leveren door met de hond te lopen. Maar wandelen is niet hetzelfde als écht leven. Het is maar gewoon wandelen. Je moet je rol eerder zien als iemand die het dier betekenisvolle momenten laat beleven! Wandelen met een doel voor ogen, of in dit geval, gewoon lekker spelen. Dus die 15-20 minuten zijn simpelweg een onderdeel van je betrokkenheid. Je geeft hem de kans om dit moment op een rustige manier te *beleven*, niet alsof het iets abnormaals is, integendeel.

De andere oplossing om ze te voorkomen, is door buiten meer actieve momenten te creëren, zodat de puppy gestimuleerd wordt om binnen echt zijn rust te pakken.

Inderdaad, misschien is het een idee om hem op die momenten even alleen te laten? Gewoon naar boven gaan en wachten tot hij weer rustig is, en dan pas weer naar beneden? Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het liever zelf onder controle wil houden, ook om die enthousiasme-plasjes in huis te voorkomen en te zorgen dat hij niet te druk wordt.

Naar aanleiding van de tips die jullie me hebben gegeven, hebben we de afgelopen twee avonden geprobeerd "de buien" voor te zijn. We hebben een goede 10 minuten heel rustig met hem gespeeld, afgewisseld met wat kleine oefeningen, daarna even rustig plassen, weer naar binnen, een buffelhuidbot om op te kluiven, en hij ging uit zichzelf slapen!!!

Behalve gisteren dan, want net toen dat rustige momentje klaar was kregen we visite, en toen was het echt vuurwerk!!!! Maar ik denk dat als er niemand was geweest, de avond gewoon rustig zou zijn verlopen. Wordt vervolgd en we blijven eraan werken. Bedankt voor jullie tips!

Goedenavond,

Mijn kleine pup vertoonde 's avonds soms precies hetzelfde gedrag.

Aangezien hij elke nacht voor mijn slaapkamerdeur slaapt, gaat hij ook niet slapen als ik nog in de woonkamer tv zit te kijken of iets anders aan het doen ben.

Die enkele keren dat hij gefrustreerd leek, ben ik zelf naar bed gegaan om hem te stimuleren hetzelfde te doen en om te zien of hij daar ook rustig van zou worden. Hij deed dan hetzelfde: hij zocht zijn eigen plekje op en we hebben hem de rest van de avond niet meer gehoord.

Snap ik. Bij de minste twijfel kan het soms helpen om hem even langs de dierenarts te brengen.