Agressieve Australische herders?!

Ik vind het vaak leuk om, als onderdeel van een onofficieel eigen onderzoeksproject met mijn hond, eigenaren van reactieve honden uit te nodigen om ze "met elkaar kennis te laten maken". Ik blijf vaak op mijn honger zitten, want er zijn er maar weinig die ja zeggen. Dat is ook het geval bij de Pitbull die we vanavond misschien weer zien bij onze detectieles (al zou het me verbazen als we hem nog terugzien).

Maar het ergste geval tot nu toe in de groepslessen die ik heb gevolgd – de gouden medaillewinnaar – is toch een Australische Herder. Maar goed, het blijft lastig te zeggen, want ook daar wees het baasje mijn uitnodiging om ze kennis te laten maken af. Volgens mij was die hond hypergefrustreerd, angstig en reactief. Hij zou waarschijnlijk gewoon zijn dichtgeklapt bij Sana en haar niet hebben aangevallen (wat je dus gelijk geeft). Maar ik kan je verzekeren dat het een indrukwekkend schouwspel was: een echt razend beest!

De baasjes hebben twee Aussies. Eentje met drie poten en eentje met vier. Die met drie poten leek minder erg.

@Docline, vijf minuten geleden riep ik nog "foei, niet doen" naar Naïs omdat ze weer aan mijn frambozenstruiken zat te knagen. Er hangen hooguit nog twee frambozen aan, dus het ging me meer om het principe dan om ze echt te redden.

De deugniet deed alsof ze me niet hoorde vanaf de andere kant van de tuin. Dus ik liep met een stevige, vastberaden pas naar haar toe en zei nogmaals: "foei, Naïs, hier komen!", terwijl ik met mijn vinger naar de grond wees.

Normaal wijs ik nooit naar de grond, ik roep haar altijd met een open handpalm, maar ik wilde nu echt even mijn autoriteit tonen, dus ik wees met mijn vinger. Dat leek me mijn boodschap wat meer kracht bij te zetten.

Naïs kwam met een nogal schuldbewuste blik aanlopen en eenmaal bij mij, nam ze mijn vinger heel voorzichtig in haar bek. Tja, ze heeft de waarschuwing van haar baasje duidelijk niet begrepen en morgen doet ze het gewoon weer ;-)

Ik heb met mijn Aussie geen puberfase meegemaakt. Ik vermoed dat de houding van mijn teefje, die totaal geen wangedrag pikt van de honden om haar heen, daar wel iets mee te maken heeft. Ik weet dat ik bij mijn Coton, die wat onafhankelijker is, moest voorkomen dat Elastic hem aanpakte als hij niet meteen luisterde. Maar omdat Hiami altijd heel onderdanig is geweest naar Elastic, heeft hij nooit de rebel uitgehangen.

Bij mijn Aussie hoef ik alleen maar het woord "stout" te zeggen en hij stopt direct (bijvoorbeeld met het "helpen" in de tuin) – om het de volgende dag helaas weer opnieuw te doen: dat is het nadeel van honden die nog nooit in hun leven echt op hun kop hebben gekregen van hun baasje...

Ja, ik heb dat topic gezien, ik geloof dat ik er zelfs op gereageerd heb :) bedankt voor je reactie, dat sterkt me in mijn standpunt

Ik vind die bewering dat "hij alleen luistert omdat hij nog klein is en het daarna wel voorbij is" echt een beetje onzin.

Mia zit sinds ongeveer twee weken midden in haar puberteit. Mijn schattige, gehoorzame puppy is veranderd in een klein monstertje dat de grenzen opzoekt en alles wat ze heeft geleerd voortdurend in twijfel trekt. Ik heb ergens gelezen dat niet alle pups gaan puberen. En ik kan me van mijn vorige honden niet herinneren dat zij dat ooit hebben gedaan.

Als jouw pup door deze fase gaat, is dat een moment waarop je er echt voor hem moet zijn en vooral voet bij stuk moet houden. Er is een topic over dit onderwerp. Volgens mij was de titel "bestaat de puberteit bij honden?" of iets in die geest. Ik heb daar toen veel nuttige reacties en goede tips gekregen. Neem zeker even een kijkje.

Bedankt voor jullie reacties, ja ik denk dat ze inderdaad wel wat fouten heeft gemaakt, en het ergste is nog dat ze me "probeerde" advies te geven. Ik had bijna willen zeggen dat als het resultaat een gemuilkorfde hond is, ze dat advies net zo goed voor zich kan houden. Maar goed, ik heb toch naar haar geluisterd; ze vertelde me dat mijn pup nu alleen naar me luistert omdat hij nog klein is en dat hij later niet meer zal luisteren enzovoort... En dat terwijl ik altijd honden heb gehad en ze altijd naar me hebben geluisterd (zowel als pup als wanneer ze volwassen waren).

Docline (mocht je dit bericht nog lezen), heb jij problemen gehad met je Australische herder tijdens de "puberfase"?

Het is zeldzaam om agressieve Australische Herders tegen te komen, want ze zijn van nature super sociaal. Maar ja, je hebt overal idioten en sommigen daarvan hebben nu eenmaal een Australische Herder. Omdat het ook gevoelige honden zijn, kun je ze makkelijk angstig maken. Net als bij de meeste honden is het vaak angst die voor "agressief" gedrag zorgt (al zie ik het zelf meer als: "mij krijgen ze niet nog een keer, ik verdedig me liever voordat ik word aangevallen"). Het komt eigenlijk altijd door een menselijke fout (hun baasje of een nare ervaring met een andere hond of een onaardig mens), want van zichzelf hebben ze echt een heel fijn en relaxed karakter.

Trouwens, de meeste honden, zelfs de honden die wat gereserveerder zijn, zijn in de basis sociaal en relaxed. Het is vaak hun levensstijl (die van hun baasje dus... -_-) die bepaalt of honden wel of niet lekker in hun vel zitten...

Gelukkig wist die persoon tenminste dat er een probleem was met zijn honden, want ze hadden een muilkorf om. Het liep dus met een sisser af, maar dat neemt niet weg dat hun gedrag jouw hondje bang kan hebben gemaakt. Wees dus alert en laat hem snel zien dat niet alle honden zo zijn. Laat hem zo snel mogelijk weer met "normale" honden omgaan, zodat hij niet bang wordt voor andere honden. Anders loopt hij het risico om dezelfde kant op te gaan als zijn "aanvallers"... 😔

Energie Solaire: je uitdrukking "tit boss" is heel duidelijk hoor 😌 Er zullen in Frankrijk vast wel meer van dat soort uitdrukkingen zijn, zoals "ptit chef" of "ptit teigneux"... We snappen precies wat je bedoelt! 😉

Wat betreft het aangeboren karakter van een drijf- of herdershond: het klopt dat er twee kanten aan zitten: de kudde bijeenhouden én de kudde beschermen.

Ik zou zeggen dat die van mij bijvoorbeeld meer van het "bijeenhouden" is, want hij checkt altijd of iedereen er nog is. Hij loopt af en toe een rondje om zijn eigen kleine menselijke kudde heen en zo ^^; maar sinds hij wat last heeft van angst, begint hij ook een beetje die "beschermingsdrang" te ontwikkelen. Hij valt natuurlijk geen mensen aan hoor! Maar als er een "indringer" is, checkt hij wel of die niet te dichtbij komt en laat hij weten dat hij hem gezien heeft (het probleem is alleen dat het soms helemaal geen indringer is, en hij dan alsnog de oren van ons hoofd blaft! :p). Vóór zijn angstproblemen bestond het woord "indringer" niet voor hem: hij hield van alles en iedereen! Daarom vind ik ook dat er een menselijke fout voor nodig is om een hond (en zeker een Aussie) agressief te maken...

Ik zie best veel Australische herders en ik ben er weleens tegengekomen die een beetje lomp waren, maar agressief? Nee, echt nog nooit.

Die vrouw die je bent tegengekomen moet wel echt enorme blunders hebben begaan om honden te krijgen zoals jij ze beschrijft.

Nou, allereerst bedankt voor je reactie, ik heb het met aandacht gelezen. Ik neem aan dat 'herding' het achter schapen aan laten rennen is? (bij die van mij zijn het vogels waar hij achteraan gaat ^^). Ik heb hem vooral geadopteerd om agility en sport met hem te doen (bikejoring, doggydance, enz.).

Ik denk vooral dat er een slechte socialisatie is geweest met die twee mannetjes, want de rest was wel normaal. Het was een roedel van ongeveer 5 à 6 Australian Shepherds en 2 andere honden waarvan ik het ras niet ken, maar het waren jachthonden.

Eén van de weinige honden die mijn hond bang heeft gemaakt (terwijl ze normaal echt onverstoorbaar is), is een Aussie.

Alles is relatief en in dit geval zijn er meerdere oorzaken.

1. Het is een herdershond, geen waakhond (hoewel dat ook wel een beetje in hun takenpakket zit), maar eerder een drijver. Een 'tit boss'. Oeps, sorry, dat is een uitspraak uit Québec. Hoe noemen jullie dat in Nederland, een baasje van anderhalve meter dat je eigenlijk niet mag omdat 'ie nogal een karaktertje heeft? Nou ja... hier noemen we dat dus een 'tit boss'. Het zit dus in hun genen om assertief te zijn en initiatief te nemen.

2. Voor hun werk zijn ze zo gefokt dat ze hun kaken van nature gebruiken om te waarschuwen of af te schrikken. Een Australische herder hapt als het nodig is naar zijn schapen. Volgens mij worden ze soms ook voor vee gebruikt. Dan moeten ze best vaak en hard happen, zelfs terwijl de koe op flinke snelheid rent. Dat geeft je wel een idee van het karakter dat deze honden kunnen ontwikkelen.

3. Een hond begrijpt dingen over het algemeen niet, hij voelt ze. Dus als zijn waarneming vervormd is, kunnen die karaktertrekken op de verkeerde momenten naar boven komen, zelfs in alledaagse situaties waarin de hond zich geroepen voelt om zo te reageren. *** mag weten waarom.

4. Eigenaren van dit soort honden, net als veel eigenaren van Husky's, Border Collies of Mechelse herders, kiezen deze honden vaak uit voor specifieke activiteiten. En grrr, ik zeg het niet graag en ik vind het niet leuk wat ik zie, maar ik doe zelf ook veel aan groepsactiviteiten. Ik heb altijd wel ergens een abonnement lopen, anders zou het betekenen dat ik geen tijd heb.

Er wordt waarde gehecht aan een hond die niet té moe is, zodat hij lekker 'edgy' en alert is op commando's. Je zegt 'zit' en boem, hij zit. Alles gaat direct en vol energie. Mijn trainster, voor wie ik veel respect heb (andere cultuur, ze kent me inmiddels beter), vroeg me om Sana wat meer rust te geven zodat ze scherper zou zijn tijdens de lessen. Geen sprake van natuurlijk. In die lessen is onderling contact vaak verboden. De trainers kletsen maar raak, ze praten en praten. De honden hebben oogcontact, ruiken elkaar een beetje, maar kunnen niet echt kennismaken. Ze begrijpen niet waarom er niks gebeurt, terwijl iedereen daar ongeduldig staat te wezen.

De Aussie-cultuur draait om sporten zoals freestyle, agility en dat soort dingen. Of mensen nemen ze voor hun uiterlijk; ze zijn zo mooi dat je er wel twee zou willen.

Laat hem doen waar hij voor gemaakt is. Geef hem 4 tot 5 uur drijfwerk per dag en de kans is groot dat hij lekker in zijn vel zit. Dan maakt hij waarschijnlijk wel het onderscheid tussen vluchtende schapen en een mevrouw die achter een kinderwagen loopt.