Hoe verwerk ik het verlies van mijn hond?

Dit onderwerp, dat regelmatig terugkomt op het forum, doet me altijd denken aan deze bizarre paradox:

Aan de ene kant heb je mensen die hun dier naar het asiel brengen of op straat achterlaten om zulke onbenullige redenen als "hij is oud, ik vind hem niet meer interessant", "zijn kleur bevalt me achteraf toch niet", "hij kijkt scheel, ik ben bang dat hij blind is", of ze vragen zelfs om euthanasie omdat het hen beter uitkomt.

Aan de andere kant verzetten sommige mensen hemel en aarde, geven ze kapitalen uit om hun maatje te redden en zijn ze ontroostbaar als hij overlijdt.

Volgens mij is er ook iets anders dat een belangrijke rol speelt bij het verwerken van het verlies van een huisdier: de steun van de mensen om je heen! Tenminste, van sommigen meer dan van anderen.

Toen ik Orion in mei 2013 verloor, raakte ik depressief. Ik at niet meer, bleef in bed liggen als ik niet hoefde te werken, weigerde met wie dan ook te praten... ik dacht er zelfs aan om een einde aan mijn leven te maken.

Wat me hielp om er een of twee weken na het overlijden van Orion weer bovenop te komen, was een mailtje van de directrice van Les Marmettes (het centrum in Zwitserland waar mijn partner verblijft).

De directrice had eerst contact met me opgenomen om wat informatie te vragen voor mijn volgende bezoek. Ik had geen zin om te antwoorden en had haar mail genegeerd.

Ze stuurde me een paar dagen later een herinnering en toen heb ik alles eruit gegooid: het overlijden van Orion, mijn depressie, de rekeningen die ik niet meer betaalde en, min of meer tussen de regels door, mijn suïcidale gedachten. (Ik had iets betaald en zei haar dat ze het geld maar aan de stichting die het centrum beheert moest geven).

De directrice schreef me een paar uur later terug om me te vertellen (kort samengevat!) dat ze het begreep, maar dat het leven nog steeds de moeite waard was, ook al was Orion er niet meer, en ze moedigde me aan om vol te houden.

Het was die mail van de directrice (ik noem haar naam hier niet, maar je kunt haar makkelijk op internet vinden) die ervoor zorgde dat ik weer vaste grond onder de voeten kreeg en niet wegzonk in een depressie.

Mijn vader probeerde me ook te steunen, vooral door te zeggen dat ik niet in een eetstoornis moest vervallen en dat dat nergens voor diende, maar ik weet niet waarom, dat was niet genoeg.

Hoi

Ja, dat doet pijn, iedereen rouwt op zijn eigen tempo, op zijn eigen manier... De keuze voor een andere hond is een optie, niet als vervanging, want je zult je mooie hond nooit vergeten. Sterkte!

Er is helaas geen methode of trucje om het verdriet sneller te laten slijten. Het is er nu eenmaal, het is onvermijdelijk, en iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om.

Toen ik mijn eerste Argentijnse Dog verloor, was ik natuurlijk ontzettend verdrietig. Ik heb jaren gewacht voordat ik besloot om weer een hond te nemen. De angst om te gaan vergelijken, enzovoort... Maar zelfs na al die jaren werd de nieuwkomer, een ander ras (Bordeauxdog), toch vergeleken met de vorige. Maar dat hield me niet tegen om van mijn Bordeauxdog te houden en een geweldige band met hem op te bouwen. Het was gewoon anders.

Helaas verloor ik mijn Bordeauxdog toen hij pas 3 jaar, 5 maanden en 2 dagen oud was. Dat was heel erg zwaar. Zeker op zo'n jonge leeftijd, dat zou eigenlijk niet mogen gebeuren.

Op dat moment begon ik somber te worden, ik had nergens meer zin in, enz... Logisch ook, ik woon alleen en ik was mijn maatje kwijt.

Ik begon net als jij te overwegen om opnieuw te adopteren, zonder dat ik het echt al zeker wist. En langzaam maar zeker begon het idee te groeien en een paar weken later heb ik een Argentijnse Dog geadopteerd. Het was in het begin niet makkelijk, ook al was ik na drie dagen al helemaal verliefd op die kleine witte. De herinnering en het verdriet bleven. Ik heb mijn Bordeauxdog niet vervangen, ik ben gewoon weer vooruit gegaan. Ik wilde niet weer jarenlang zonder hond blijven, en ik heb een hond nodig om me in beweging te houden en te voorkomen dat ik in een depressie wegzak. En dat werkte!

Net als bij jou is dit allemaal nog heel vers voor mij; ik ben mijn Bordeauxdog in september verloren en mijn witte maatje is er nu twee maanden.

Er is geen goede of foute manier, het is echt heel persoonlijk en iedereen reageert op zijn eigen manier.

Maar ik heb er geen spijt van dat ik zo snel weer een hond heb genomen; zonder hem weet ik zeker dat ik weer depressief zou zijn geworden.

Hoi allemaal,

Afgelopen september ben ik mijn trouwe maatje verloren, een Coton de Tuléar, door nierfalen.

Hij was pas 10 jaar oud en was al twee jaar blind. Mijn hart huilt elke dag omdat hij niet meer bij me is... Het is een zwaar rouwproces en het leven voelt momenteel echt waardeloos en doelloos, ik kwijn helemaal weg.

Gelukkig vindt mijn man het een goed idee om een nieuw maatje te adopteren. Na een bezoekje aan het asiel merkte ik dat ik toch veel moeite zou hebben met een grotere hond... Dus we hebben de knoop doorgehakt: morgen adopteren we een Coton-pup van 2 maanden oud.

Dan de wenperiode nog met onze jonge kat van 2 jaar en onze kleindochter, op wie we drie keer per week passen...

Ik hoop echt dat dit kleine hondje mijn verdriet kan verzachten en me weer zin in het leven geeft.

Ik vind ook dat je, als de omstandigheden het toelaten, sneller over het verdriet van zo'n verlies heen komt door je tijd te steken in een nieuw maatje. Liefst met wat andere karaktertrekken, nieuwe uitdagingen om te overwinnen en nieuwe dingen om te ontdekken...

Voor mij brengt juist het adopteren van een nieuwe hond verlichting.

Zodat mijn verdriet niet voor niets is, en er tenminste nog iets positiefs uit deze ellende voortkomt.

Ik ga dan weer naar het asiel, met een koel hoofd, om een hond te vinden die ik echt iets kan bieden.

De eerste maanden voelt het echt als een plicht om voor de nieuwkomer te zorgen, bijna zonder emotie zou ik zeggen. En dan, langzaam maar zeker, ontstaat er een band.

Dat betekent niet dat ik niet ontzettend veel verdriet heb om het verlies van mijn hond, maar het geeft me weer een doel, een missie. Het geeft een beetje troost dat het verlies van mijn hond het mogelijk maakt om een andere uit zijn kennel te halen...

Zo werkt het voor mij, maar ik begrijp heel goed dat dit niet voor iedereen de juiste manier is...

Goedenavond, ik heb een jaar geleden precies hetzelfde meegemaakt als jij. Ik had mijn Walter uit het asiel geadopteerd, een oudje dat twee prachtige jaren bij me is gebleven. Een zachtaardig maatje dat er elk moment voor me was, een warme en liefdevolle aanwezigheid in huis. Op een ochtend werd ik wakker en was hij stilletjes ingeslapen aan het voeteneind van mijn bed. Zijn hart begaf het, hij heeft niet geleden.

Ik daarentegen was er kapot van, er brak iets in me. Het huis was leeg, de stilte voelde loodzwaar aan. Ik dacht dat ik doodging, zo sterk was onze band; aan één blik hadden we genoeg, praten was niet nodig. Hij was echt een verlengstuk van mezelf geworden. Ik wilde eerst niets weten van een nieuwe adoptie, ik kon me niet voorstellen dat ik weer zo’n band met een hond zou opbouwen. Maar zes maanden geleden kwam Cortex op mijn pad. In het begin was het niet makkelijk, ik was bang om me weer te hechten. Maar dat kleine harige monstertje liet me heel andere kwaliteiten zien dan Walter. Hij heeft zijn eigen plekje bij me veroverd en inmiddels zijn we heel hecht. Hij zal nooit Walter worden, maar dat is juist goed, want hij is zichzelf, met al zijn kwaliteiten en de kleine gebreken die hem zo charmant maken.

Geef jezelf de tijd, ik weet dat het makkelijk gezegd is. Vandaag de dag voelt het gemis van Walter nog steeds als een open wond, maar dat is maar een klein offer vergeleken met alle liefde die hij me heeft gegeven.

Jouw tijd komt nog wel, maar geef jezelf het recht om te huilen en verdrietig te zijn. Het was een echte vriend, een deel van jezelf dat weg is. Dus wat anderen ook zeggen: neem de tijd om zijn vertrek te verwerken en ruimte te maken voor iets nieuws.