Verdriet na het overlijden van mijn kat

J
Jocely Pictogram dat de vlag voorstelt Frans
Rapporteren

Hoi, het is nu drie maanden geleden dat mijn kat van 17 er niet meer is. Het blijft heel erg moeilijk. Ik heb nog steeds ontzettend veel verdriet en ik mis hem elk moment van de dag. 's Ochtends en 's avonds heb ik de neiging om hem te roepen zoals vroeger, ik doe snel mijn boodschappen zodat hij niet te lang alleen hoeft te zijn zoals voorheen, en ik loop nog steeds naar het gangpad voor huisdieren in de winkel... Ik praat er met niemand over, zelfs niet met mijn familie die me niet eens meer vraagt hoe het gaat, terwijl ik wel zou willen schreeuwen dat ik pijn heb en hem zo erg mis. Ik geef een kus op zijn foto en voel aan zijn plukje haar.<\/p>

Ik weet niet wanneer ik me weer beter ga voelen. Ik heb geen tranen meer over, ook al heb ik een brok in mijn keel. Wat kan ik doen om hier weer bovenop te komen? <\/p>

Vertaald Frans
icon info

De inhoud van het forum wordt soms vanuit een andere taal vertaald en berichten kunnen betrekking hebben op landen met andere dierenwetten. Doe je onderzoek voordat je beslissingen neemt.

Omdat het forum automatisch door AI wordt vertaald, kunnen de vertalingen fouten bevatten.

Schrijf je bericht en upload een foto als je dat wilt. Wees beleefd in je uitwisselingen

Je bericht zal zichtbaar zijn voor alle leden van het internationale Wamiz-forum.

2 antwoorden
Sorteren op:
    • Mimipiffo1973
    Mimipiffo1973 Pictogram dat de vlag voorstelt Frans
    Rapporteren

    Hallo, ik begrijp je zo goed. Mijn lieverd is op 16 april om 4:18 heengegaan en sindsdien zit ik in een depressie. Ik kan niet eens meer naar huis gaan, ik huil de hele tijd, ik eet niet. Hij is en blijft de liefde van mijn leven. Net als jij haastte ik me altijd met de boodschappen, we sliepen samen, we deden alles samen. Hij was echt bijzonder. Zonder hem voel ik me sindsdien nutteloos; hij gaf me alles wat een mens me nooit heeft kunnen geven. Ik kom hier nooit meer overheen. Ik zie hem overal, ik droom over hem, ik herbeleef zijn vertrek in mijn armen terwijl ik hem smeekte om terug te komen. Hij heeft gevochten om bij me te blijven. Hij zou op 13 mei 13 jaar zijn geworden. Je verdriet is volkomen normaal, de pot op met de mensen die het niet begrijpen. Ik huil overal en als het ze niet aanstaat, nou jammer dan. Ik ben mijn zoon verloren, mijn koning, mijn leven. Zonder hem is het dagelijks leven zwaar. Ik leef van ganser harte met je mee.

    Vertaald Frans
    ProvetoJuniorConseil
    Provetojuniorconseil Pictogram dat de vlag voorstelt Frans
    Geverifieerde expert
    Rapporteren

    Hoi,

    Wat je voelt is diep verbonden met de liefde en de dagelijkse gewoontes die je 17 jaar lang met hem deelde. Drie maanden lijkt misschien “lang” voor de mensen om je heen, maar voor jou is het nog heel vers, en dat is normaal: dit verdriet hoort bij de band die je met hem had.

    Als een dier zoveel dagelijkse momenten met je heeft gedeeld, kom je zijn afwezigheid overal tegen: in je vaste routines, het dagschema, de stilte in huis…

    Iedereen rouwt op zijn eigen manier, en het verlies van een huisdier is niet iets om te minimaliseren: het kan net zo pijnlijk zijn als het verlies van een naaste.

    Volgens mij is het belangrijkste dat je het niet allemaal voor jezelf houdt. Ook al begrijpt je omgeving het niet altijd, je verdriet verdient het om gehoord te worden.

    Veel sterkte,

    Maëlla

    Vertaald Frans

  • 2 reacties van 2

    • Heb je een vraag? Of wil je een ervaring delen? Schrijf een bericht!
    Deze onderwerpen zijn wellicht interessant voor je!
    Ontdek meer