Hallo, met een heel zwaar hart schrijf ik jullie dit; ik heb jullie advies en mening nodig.
Om wat context te geven: ik had een kat van 12,5 jaar oud (die vanochtend is overleden), die de eerste 4 jaar van zijn leven in een appartement heeft gewoond. Hij was extreem gestrest door het binnen zitten, zo erg zelfs dat hij op 2-jarige leeftijd een stressgerelateerde hepatitis ontwikkelde en met spoed moest worden opgenomen. Desondanks kwam hij er zonder blijvende schade bovenop. Ik wil benadrukken dat dit een kat was die er absoluut niet tegen kon om opgesloten te zitten en daarom 80% van de tijd buiten leefde. Dit heb ik bij elke dierenarts herhaald en benadrukt.
Maar eind mei 2026 begon mijn kat zich slecht te voelen. Ik heb de spoeddienst voor dierenartsen aan huis gebeld en die concludeerde dat het spit (lumbago) was. Hij vroeg me om opnieuw contact op te nemen met mijn eigen dierenarts nadat ik hem ontstekingsremmers had gegeven.
Een paar dagen later heb ik een afspraak gemaakt bij een dierenarts. Er werd een röntgenfoto gemaakt: niets bijzonders, behalve wat artrose. Er werd ook een osteopathie-sessie gedaan. Mijn kat kreeg weer een beetje energie, maar daarna verslechterde zijn toestand opnieuw.
Ik ben toen naar een collega van hem gegaan, omdat de dierenarts die hij eerder had gezien op vakantie was. Ik gaf aan dat hij al 2 tot 3 maanden overgaf, ongeveer 4 tot 5 keer per week, steevast in de ochtend na de nacht te hebben gevast. Ik voegde er echter aan toe dat het overgeven minder vaak voorkwam sinds we op andere brokken waren overgestapt. Ook gaf ik aan dat mijn kat zo'n 1 tot 2 keer in een periode van 2 tot 3 maanden de neiging had om te hoesten en te stikken, een beetje zoals bij een astma-aanval. Hij kreeg toen antibiotica voorgeschreven.
Langzaam maar zeker ging het echter steeds slechter. Mijn kat miauwde terwijl hij gehurkt zat om te plassen en zijn algemene conditie ging achteruit, ook al was hij nog niet helemaal lusteloos.
Ik ben weer naar de eerste dierenarts gegaan. Hij zei dat er nog maar twee dagen behandeling over waren en dat we die moesten afmaken. Dat hebben we gedaan.
Omdat er geen verbetering optrad, zijn we weer teruggegaan. Ik gaf aan dat zijn buik een beetje opgezwollen was. Diezelfde dierenarts concludeerde dat het een urineweginfectie was. Hij kreeg opnieuw antibiotica en ontstekingsremmers nadat er een echo was gemaakt.
Aangezien er nog steeds geen verbetering was, heb ik opnieuw een consult aangevraagd en specifiek gemeld dat zijn buik nog steeds dik was en dat dit ongewoon was. De dierenarts controleerde of er geen sprake was van een overvulde blaas (urineretentie) en stuurde me weer naar huis.
Nog steeds zonder verbetering ben ik voor de zoveelste keer naar de dierenarts gegaan. Er werd urine afgenomen via een punctie. Volgens hem zag de urine er vrij goed uit: heel helder, geen bloed, met slechts een paar kleine onzuiverheden die met het blote oog nauwelijks zichtbaar waren. Het werd naar het laboratorium gestuurd voor onderzoek.
Een paar dagen later was ik er weer en ik kreeg niet echt duidelijkheid of er nu wel of geen blaasstenen waren. Ze bleef erg vaag in haar antwoord.
Omdat zijn toestand nog steeds niet verbeterde, zijn we weer gegaan. Ik heb opnieuw aangegeven en benadrukt dat zijn buik dik bleef en zijn algemene toestand niet verbeterde. (Ik was bang voor een overvulde blaas, aangezien ze het spoor van de urinewegen had bevestigd). Ze voelde aan zijn buik, maar voelde nog steeds geen overvulde blaas. Ik vroeg haar nogmaals of de analyses stenen hadden uitgewezen, en ze zei simpelweg ja. Er werd een tweede echo gemaakt, maar dit keer alleen van de blaas.
Een paar dagen later zijn we uiteindelijk met spoed gegaan omdat zijn buik nog dikker was geworden en hij er slecht aan toe was. Bij het voelen voelde de dierenarts een heel kleine overvulde blaas. Ze besloot hem te sonderen (de urine was goed en stroomde normaal) en hij kreeg een krampwerend middel.
Op dat moment werd er gesproken over een urethrostomie, om een eventuele acute urineretentie te voorkomen.
Een paar dagen voor de ingreep hadden we een laatste consult. Hij kreeg een injectie met cortison, die meerdere dagen zou moeten werken, om hem te laten wachten tot de urethrostomie.
We zijn toen overgegaan tot de urethrostomie.
Ik vroeg ook om een bloedonderzoek om te controleren of alles goed was, want dat was me nog niet eerder aangeboden of uitgevoerd. Het uitgevoerde onderzoek was een biochemisch bloedonderzoek zonder analyse van de leukocyten of rode bloedcellen. De resultaten van de biochemie gaven aan dat de globulinen en het eiwitgehalte iets boven normaal waren.
De ingreep verliep goed. Zijn algemene toestand verbeterde echter niet en zijn buik bleef dik.
Tijdens een controleafspraak na de operatie gaf ik opnieuw aan dat zijn buik nog steeds opgezwollen was. De dierenarts antwoordde dat alles goed was en dat ik "moest stoppen met me zo blind te staren op die buik". Ik begon toen aan mezelf te twijfelen en dacht dat ik overdreef... Omdat de echo en het bloedonderzoek volgens hen oké waren, overtuigde ik mezelf ervan dat alles goed was.
Ik heb hem 2 tot 3 weken na zijn operatie nog eens teruggebracht omdat hij nog slechter leek; volgens de dierenarts leek hij koorts te hebben.
Sindsdien is zijn buik nooit meer dunner geworden.
Vandaag, eind augustus 2026, is mijn kat volledig lusteloos en heeft hij koorts. Ik heb hem daarom met spoed naar een andere dierenarts gebracht.
Na een eerste volledig bloedonderzoek zijn de resultaten zeer verontrustend: hoge leukocyten, heel weinig rode bloedcellen, ernstige uitdroging, gevolgd door een reeks onderzoeken... vochtophopingen bij de nieren en een bloeding in de maag. Maar geen enkel steentje bij de nieren. Hij is in levensgevaar en ligt in het ziekenhuis.
De diagnose is uiteindelijk gevallen: het is een gevorderd nierlymfoom dat is uitgezaaid naar de maag.
Toen ik dit allemaal uitlegde aan de dierenarts die hem nu behandelt, bevestigde hij dat er een diagnosefout is gemaakt bij mijn kat.
Ik heb nu het gevoel dat er niet naar mij geluisterd is, ondanks mijn vele waarschuwingen over zijn dikke buik en zijn algemene toestand. Ik had ook het gevoel dat ik veroordeeld werd en niet serieus werd genomen toen ik aandrong op bepaalde symptomen. Vandaag ben ik een gezinslid verloren en nog veel meer.
Ik wil erbij zeggen dat ik bijna 2.000 € heb uitgegeven in die kliniek sinds het begin van dit verhaal.
De cheque voor de urethrostomie, die ongeveer drie maanden geleden is uitgeschreven, is nog steeds niet verzilverd.
Mijn vraag is dus: wat zijn mijn mogelijkheden in een situatie als deze?
Ik heb de kliniek direct bij opening gebeld om te vragen de cheque niet te verzilveren gezien de diagnosefout en het overlijden van mijn lieverd, maar ik heb nog steeds geen reactie. Is het mogelijk om annulering of teruggave van de cheque voor de ingreep te eisen, gezien het feit dat een andere dierenarts nu van mening is dat er een diagnosefout is gemaakt?
Ik wil benadrukken dat ik niet op zoek ben naar een zondebok, want de huidige diagnose had zijn leven misschien niet gered. Maar het had ons misschien wel meer tijd met hem gegeven en vooral een hoop lijden bespaard.
Als sommigen van jullie ooit met een soortgelijke situatie te maken hebben gehad (diagnosefout, geschil met een dierenarts, stappen naar het tuchtcollege voor dierenartsen of de verzekering van de dierenarts), dan hoor ik heel graag jullie ervaringen en advies.
Alvast bedankt aan iedereen die de tijd neemt om dit te lezen en te reageren.
