Hoi allemaal,
Ik zou graag jullie mening willen horen over mijn hond van 2 jaar, een kruising Border Collie / Beauceron.
In huis is ze eigenlijk heel rustig en fijn: ze maakt niets kapot, luistert goed, slaapt goed, kan haar rust vinden...
Maar zodra we buiten zijn, is het contrast enorm. Ik heb het idee dat ze buiten zijn koppelt aan iets heel stimulerends (spel, oefeningen, interactie, actie...). Haar opwinding schiet dan snel omhoog, ze trekt aan de lijn en lijkt moeite te hebben om weer tot rust te komen of om gewoon rustig van de wandeling te genieten, vooral op plekken die ze kent.
Ze vraagt vaak mijn aandacht om iets te gaan doen, vooral met een stok, die ik sinds ze klein is veel heb gebruikt voor spelletjes en oefeningen.
Nog een puntje: ze speelt tegenwoordig heel weinig met andere honden. Ze begroet ze wel even, maar gaat daarna liever haar eigen gang of blijft gefocust op iets anders.
Ik vraag me dus af:
Hoe leer ik een hond om buiten rustiger te zijn?
Hoe verminder ik de associatie "wandelen = stok"?
Is het normaal dat ze met 2 jaar bijna niet meer met soortgenoten speelt?
Alvast bedankt voor jullie reacties!
