Ik wil graag een situatie delen die ik heb meegemaakt met mijn hond en mijn kat.
Ze waren allebei tegelijkertijd naar de dierenarts gebracht en uit het bloedonderzoek bleek dat ze allebei leverproblemen hadden. Ik herinner me de details niet meer precies, maar er werd Silycure voorgeschreven. Het waren grote ronde tabletten. De kat kreeg iets minder, volgens mij een kwart tablet, en de hond kreeg een halve tablet in de ochtend en een halve in de avond, dacht ik.
Hoe dan ook, binnen een week kregen ze allebei een beroerte.
De kat viel om 3 uur 's nachts van tafel en stierf in slechts 30 minuten voor onze ogen, zonder dat we iets konden doen. Met zijn achterpoot probeerde hij heel hard aan zijn oor te krabben, met zijn kop schuin. Hij heeft niet eens de tijd gehad om bij de dierenarts te komen. Hij slaakte een laatste zucht en het was al voorbij.
Drie dagen later kreeg de hond midden in de nacht een beroerte, ook met een schuine kop. Onmogelijk om de dierenarts te bereiken. Hij kon pas de volgende ochtend terecht. En daar kwam de diagnose: een beroerte.
Bij de hond is het 100% zeker dat het een beroerte was. Bij de kat leek het er in ieder geval heel sterk op.
Ik besloot toen om te stoppen met de Silycure voor de hond. Hij heeft nooit meer een beroerte gehad.
Natuurlijk kreeg hij een week lang Candilat en cortison. Daarna moest ik onbeperkt doorgaan met de Candilat, bijna twee jaar lang.
Na twee jaar kon hij bijna niet meer plassen. Ik bracht hem terug naar de dierenarts en daar zeiden ze dat het een blaasontsteking was, maar dat de nieren in orde waren. Op de leeftijd van 14,5 jaar werkten de nieren nog best goed.
Dus ik gaf de medicijnen. Zodra de kuur was afgelopen, begon het weer van voren af aan: hij kon bijna niet meer plassen.
Ik gaf hem toen het allereerste medicijn dat de dierenarts me midden in de nacht telefonisch had geadviseerd: twee dagen Dermipred. Natuurlijk stopte ik ook met de Candilat.
Eigenlijk had de dierenarts me, toen ik hem midden in de nacht opbelde omdat hij niet meer kon plassen, gezegd dat ik hem een Dermipred moest geven die ik al in huis had, en daarna een week lang een ander medicijn: Meloxydil gedurende zeven dagen.
Gedurende die zeven dagen ging het de volgende dag al beter. Maar op de achtste dag begon het weer.
Toen heb ik de koe bij de horens gevat en ben ik gestopt met de Candilat, want toevallig werd het plasprobleem drie uur na het geven van de Candilat telkens nog erger.
De volgende ochtend gaf ik hem een Dermipred. Het ging beter. De dag daarna gaf ik hem voor de zekerheid nog een tweede dag Dermipred, ook al ging het al beter (hoewel het plassen de avond ervoor nog een beetje moeizaam ging), om de effecten van de Candilat volledig te elimineren.
Daarna ben ik met alles gestopt.
En nu plast hij weer normaal.
Dus kortgezegd: gestopt met de Candilat, geen probleem meer. Er waren alleen twee dagen Dermipred nodig om te kalmeren wat de Candilat leek te hebben veroorzaakt.
En sindsdien niets meer. Geen enkel probleem meer.
Sinds een jaar of vijftien laat ik mijn katten en hond niet meer inenten. In die jaren heb ik tot wel zes katten en twee honden tegelijk gehad. Toch is er in die vijftien jaar geen enkel dier ziek geworden of heeft problemen gehad door het niet vaccineren.
Toen ik ze nog wel liet inenten, kreeg ik daarentegen te maken met gevallen van fibrosarcoom, telkens met dramatische gevolgen. Dat is trouwens een van de redenen waarom ik gestopt ben met de vaccinaties.
Ik liet ze dus al niet meer inenten, maar met deze extra ervaring met veterinaire behandelingen weet je echt niet meer wie je kunt vertrouwen.
En dan heb ik het nog niet eens over de antiparasitaire pipetjes en alle potentieel gevaarlijke producten. Dat is precies hetzelfde: die pipetjes gebruik ik nog maar heel weinig, alleen in de zomer als het me nodig lijkt.
Je vraagt je eerlijk gezegd af waarom je ze nog naar de dierenarts brengt. Hij is 14,5 jaar oud en hij is blind, maar hij heeft weer wat van zijn levenslust teruggekregen.
