Goedenavond!
Mijn Duitse herder van 12 is afgelopen woensdag 27 mei overleden 🥲 precies op zijn verjaardag 🥲.
Sinds maandag lag hij daar maar zonder te bewegen of te eten, en hij dronk nauwelijks. Ik ben dinsdagochtend met hem naar de dierenarts gegaan en zij vertelde me dat hij 41 graden koorts had en dat een tablet die hij al 3 jaar slikte voor zijn fistel, leverproblemen had veroorzaakt. Hij had namelijk een hernia perinealis en een fistel, en hij had ook al bijna een jaar last van artrose, waarvoor hij elke maand een Librela-injectie kreeg. Hij had echt pech 🥲
Het laat echt een enorme leegte achter. Ik blijf mezelf vertellen dat hij voor altijd in mijn hart zit en mijn beste vriend voor het leven zal blijven. Mijn vader en moeder beginnen bijvoorbeeld meteen te huilen als ze een foto van hem zien. Maar ik huil niet echt, ik zie eerder herinneringen met hem voor me. Pas als ik 's ochtends wakker word en naar beneden ga en zie dat hij er niet is, komt de klap pas echt aan en breek ik. Vinden jullie dat raar? Als we als familie bij elkaar zijn en iedereen vrolijk is, probeer ik wel te glimlachen, maar in mijn hoofd voel ik een soort schuldgevoel. Dan denk ik weer aan mijn hond en zeg ik tegen mezelf dat hij voor eeuwig mijn beste vriend blijft.
Hebben jullie dit ook wel eens meegemaakt? Ben ik raar?
