Op dinsdag 28 april 2026 heeft een van mijn meisjes, Rosalie, een lilac Heilige Birmaan die net op 3 april 6 jaar was geworden, ons binnen een paar uur verlaten.
Rosalie was een uitzonderlijke poes, heel gevoelig. Ze kon er erg slecht tegen als mijn dochter weg was en ze heeft daardoor meerdere keren last gehad van urineweginfecties. De laatste keer was eind februari, dus nog heel recent. Er zijn toen röntgenfoto's en echo's gemaakt en ze kreeg een behandeling, maar er was niets verdachts te zien. We hadden juist extra onderzoek laten doen omdat ze in december ook al een infectie had gehad, maar er was niets aan de hand. De dierenarts en wij concludeerden toen dat het kwam door de stress van de vakantie van mijn dochter; die was een weekje bij haar oma wezen logeren en dat had Rosalie zwaar gevonden.
Maandagochtend was Rosalie haar gewone, knuffelige zelf. Ze genoot zoals altijd van haar borstelbeurt en vroeg gewoon om haar natvoer, ze at zoals altijd. Die dag hadden we veel afspraken en we kwamen begin van de middag thuis. Ze had alleen een traanoogje. Voordat ik weer wegging naar les, dacht ik nog dat ik het in de gaten moest houden, omdat ze na haar vorige infectie ook oogontsteking had gehad, maar ik dacht niet dat het met elkaar te maken had. Rond 19:00 uur kwam ik terug van de boodschappen. Ze lag daar en keek een beetje sip, maar omdat we een deel van de dag weg waren geweest, kwam het vaker voor dat ze mokte. Ik maakte me dus geen grote zorgen, maar hield haar wel in de gaten omdat ik een slecht voorgevoel had. En te bedenken dat ik de dag ervoor nog zei dat de feromonen die ik sinds een maand gebruikte leken te werken en dat ze in topvorm was. Ik bleef haar observeren. Omdat ze niet bewoog, gaf ik haar wat snoepjes, maar die weigerde ze. Toen begon ik me echt vragen te stellen. Ik heb haar temperatuur gemeten, die was normaal, dus ik besloot nog even te wachten met de dierenarts bellen. Ik verzorgde mijn vogels en probeerde haar nog wat natvoer te geven, maar ze wilde niet. Op dat moment wilde ik net tegen mijn man zeggen dat hij de kliniek moest bellen en het noodnummer moest opzoeken – we kenden dat nog niet omdat we een jaar geleden verhuisd waren en gelukkig nog nooit een spoedgeval hadden gehad.
Ik had de tijd niet eens, want ze kreeg stuiptrekkingen. Ik denk dat ze daarna niet meer bij kennis is gekomen. We zijn meteen met haar naar de dierenarts geracet, waar de arts 20 minuten later aankwam. In de tussentijd kreeg ze een hartstilstand. Het lukte me om haar terug te halen met hartmassage, maar vanaf het begin zei de dierenarts dat het er slecht uitzag. Ze deed onderzoek, nam bloed af en maakte foto's. Ze vertelde dat haar nieren stil lagen en dat ze in coma was. Uit het bloedonderzoek bleek ook dat haar suikerspiegel extreem hoog was, net als haar nierwaarden, maar het 'positieve' was dat ze nog wel meetbaar waren. De prioriteit was om te zien of het echt suikerziekte was of dat het door de shock kwam. Ze kreeg neurologische testen, een injectie om haar te kalmeren en de hoge suikerspiegel bleek inderdaad door de shock te komen. Toen werd er gesproken over een operatie aan de nieren, áls ze stabiel zou blijven en de nacht zou overleven. Dat zou een erg dure ingreep zijn, maar we zeiden dat we het geld wel zouden vinden; alles om onze schat te redden. Rond middernacht lieten we haar achter en wachtten we op het telefoontje in de nacht om te horen of ze was overleden, of de volgende ochtend om te horen hoe ze eraan toe was. Om 9:10 uur kwam het telefoontje: Rosie was niet uit haar coma ontwaakt en er was niets meer aan te doen.
We zijn naar haar toe gegaan en kregen de tijd om afscheid te nemen. Om 10:32 uur is ze ingeslapen.
We zijn radeloos, vooral mijn dochter, die niet meer eet of slaapt.
We houden van je, Rosalie. We missen je en we zullen altijd van je blijven houden.
Slaap zacht.
Dit alles om jullie te zeggen: let goed op je katten als ze dit soort problemen vaker hebben. Ik denk achteraf dat we misschien iets hadden kunnen doen als we uitgebreider onderzoek hadden gedaan in plaats van alles op stress te schuiven.
Als ik haar eerder had gebracht... ook al zegt de dierenarts dat het niets had uitgehaald omdat het zo razendsnel ging, die twijfel zal ik altijd houden.
