Hoi allemaal,
Ik kom hier even mijn verhaal doen en ben benieuwd naar jullie mening. Ik ben Isabelle en woon alleen in een appartement met mijn twee tieners (een meisje en een jongen).
Bij ons thuis wonen drie katten. De vader, de moeder (die twee keer heeft geworpen en in totaal 8 kittens heeft gekregen), allebei vier jaar oud (Simba en Nala), en het enige kittentje (Pumba) — de filmreferentie zal je vast niet zijn ontgaan — dat ik heb gehouden, nu twee jaar oud. Mijn probleem is dat de moeder haar zoon ronduit afwijst. Het gaat niet alleen om wat lichte vijandigheid: ze gedraagt zich echt heel agressief en aanvallend tegenover hem. Er zijn meerdere keren per dag conflicten. Ze bijt hem niet, maar ze krabt hem wel, terwijl ze sist. Hij lokt haar soms ook uit, waardoor het heel snel escaleert tot een flinke knokpartij — en dat maakt ons dagelijks leven er niet makkelijker op. Regelmatig betrap ik haar erop dat ze hem in de gaten houdt vanuit een hoekje, met haar oren plat, als een roofdier dat klaarstaat om op zijn prooi te springen. Ik heb echt het gevoel dat ze hem ziet als een vijand of een bedreiging. Daarnaast heeft ze een heel sterk territoriumgevoel en deelt dat absoluut niet. Paradoxaal genoeg hebben ze geen enkel probleem met samen eten, op dezelfde plek en op hetzelfde moment.
Ik wil er nog vier dingen aan toevoegen:
1. Alle drie zijn gesteriliseerd.
2. De vader kan het prima vinden met zowel de moeder als het kittentje.
3. De moeder heeft een hygiëneprobleem: ik had een gesloten kattenbak gekocht met een luikje. Dat pikte ze totaal niet. Sindsdien plast ze wel netjes in een gewone open kattenbak (waarbij ze haar lichaam zo veel mogelijk buiten de bak houdt), maar poept ze consequent op de grond ernaast — iets wat ze vroeger nooit deed. Ik heb geprobeerd haar dat af te leren, maar zonder succes.
4. Dit laatste punt lijkt me belangrijk en ik vermoed dat het deels de oorzaak is van het probleem: de moeder is een tijdje niet thuis geweest, omdat ik haar aan een vriendin had gegeven die haar uiteindelijk toch niet wilde houden en haar dus teruggaf. Die afwezigheid duurde ongeveer drie maanden — ongeveer de leeftijd van het kittentje op dat moment.
Ik hoop dat ik mijn situatie zo volledig en duidelijk mogelijk heb beschreven. Ik heb er wel over nagedacht, hoewel echt met tegenzin, om afstand te doen van de moeder of van het kittentje — maar dan had ik buiten de begrijpelijke gehechtheid van mijn kinderen aan de hele kattenclub gerekend.
Alvast ontzettend bedankt voor alle reacties en tips die jullie willen delen. Ik weet dat het misschien op het eerste gezicht niet zo'n groot probleem lijkt, maar ik kan jullie verzekeren dat het dagelijks behoorlijk zwaar is voor ons gezin.
Bedankt voor jullie hulp!
Groetjes,
Isabelle
