Razendsnelle alvleesklierontsteking bij Maltezer leeuwtje

Hoi,

Ik deel je verdriet ook volledig.

Net als jij heb ik geen kinderen en de band die ik met mijn hond had, was ontzettend sterk. Dat is hij trouwens nog steeds. Die zal nooit verdwijnen. 

Ondanks de twijfels die soms nog in mijn hoofd rondspoken, hebben verstand en medeleven de overhand genomen. Als je op de vele forums leest, gebeurt het maar zelden, om niet te zeggen nooit, dat onze viervoeters er bovenop komen, en al helemaal niet zonder blijvende schade... Soms zijn ze zelfs alleen in een kooi overleden, met verschrikkelijke pijn. Eén ding is zeker: wij hebben een einde gemaakt aan hun lijden en ze hebben recht gehad op een laatste afscheid, met onze aanwezigheid en een troostende knuffel. 

Ik neem het de dierenarts niet echt meer kwalijk, eigenlijk helemaal niet meer. Het is blijkbaar een heel zwaar beroep met een erg hoog zelfmoordcijfer. Euthanasie is voor iedereen emotioneel zwaar, ook voor de professionals. Wat telt is dat ik het op dat moment wist... Dipsy en ik begrepen elkaar. 

Het rouwproces is lang en moeilijk. Het doet me goed om dit met je te delen. We begrijpen elkaar. Net als jij moet ik er op dit moment niet aan denken om weer een nieuw maatje te nemen. 

Ik wens je alle moed en kracht toe om hier doorheen te komen. 

Hoi, ik zag je berichtje net en ik herken me echt helemaal in jouw situatie. Mijn hond Junior kreeg in april een acute alvleesklierontsteking. Hij kon nauwelijks meer op zijn pootjes staan. Niet alleen zijn alvleesklier, maar ook zijn lever was aangetast. Hij is van 8:00 tot 18:00 uur opgenomen in de dierenkliniek en kreeg morfine en een infuus. Om 18:00 uur haalde ik Junior weer op naar huis. Thuis had hij dus geen infuus of pijnstilling meer. Ik zag Junior voor het eerst in mijn leven in een kooitje zitten; de dierenarts vond het goed dat ik even bij hem langsging tijdens de opname. Toen ik hem zag, barstte ik in tranen uit en viel ik op mijn knieën. Hij legde zijn kopje op mijn knieën en ik bleef maar huilen, huilen... Daarna wilde de dierenarts niet meer dat ik bij hem kwam, omdat hij te onrustig werd en begon te janken toen ik weer wegging. Junior had ook bloed in zijn urine. Op een middag heb ik toen zelf de knoop doorgehakt om hem te laten gaan, en net als jij zonder dat de dierenarts er zelf over begon. Toen ze hem op de tafel legden, herkende hij me nog en probeerde hij met zijn staartje te kwispelen, maar hij was zo zwak. Ik zag toen ook dat hij geelzucht in zijn ogen had, terwijl dat 's ochtends om 8:00 uur nog niet zo was. Ik heb hem verteld hoeveel ik van hem hield, en mijn moeder en broer ook.

En net als jij voel ik me nog steeds schuldig en twijfel ik veel. Omdat de dierenarts er niet over begon, maar ik zelf die beslissing heb genomen. Dan denk ik: had ik niet nog even moeten wachten? Misschien was hij er toch nog bovenop gekomen. Aan de andere kant had ik het niet aangekund als hij alleen in dat kooitje was heengegaan, denkend dat ik hem in de steek had gelaten. Nu is hij tenminste samen met mij en zijn gezinnetje gegaan. En eerlijk gezegd denk ik niet dat hij het gered zou hebben. Een acute alvleesklierontsteking, een aangetaste lever, koorts, geelzucht en bloed in de urine... De ene dag denk ik dat ik het juiste heb gedaan, de andere dag weer niet. Hij was net 11 jaar geworden. Het was mijn eerste hond en ik wil geen andere meer. We waren echt onafscheidelijk. Omdat ik vrijgezel ben en geen kinderen heb, was onze band echt ontzettend sterk. Ik wil hém, geen ander, maar dat is onmogelijk. Ik wens je heel veel sterkte, want ik weet precies wat je doormaakt. En houd in je achterhoofd dat ze heel erg geliefd waren.

Hallo,

Het spijt me enorm voor het zware verlies dat je hebt doorgemaakt.

Acute alvleesklierontsteking (pancreatitis) is een aandoening die soms lastig te diagnosticeren is. Er zijn vaak meerdere aanvullende onderzoeken voor nodig en zelfs nu nog ligt het sterftecijfer bij honden rond de 20% bij de eerste behandeling. Helaas heeft de leeftijd van je hond, ook al was hij verder nog fit, zeker niet in zijn voordeel gewerkt, net als het beginnende nierfalen. Een alvleesklierontsteking veroorzaakt namelijk een behoorlijk ernstige uitdroging, wat het nierfalen vervolgens weer kan verergeren. Voor een dierenarts is het soms lastig om te weten wanneer ze moeten blijven vechten en wanneer het moment is gekomen om te stoppen, zeker als ze niet precies weten hoe de eigenaar erin staat.

Je hebt die dag een hele moeilijke maar erg moedige keuze gemaakt, die je maatje ongetwijfeld rust heeft gegeven. Als er eerder was ingegrepen, had je misschien weer de angst gehad dat je niet genoeg had geprobeerd. Acute alvleesklierontstekingen zijn erg pijnlijk. De grens tussen blijven behandelen of stoppen om de pijn te beëindigen is soms heel lastig te bepalen, zowel voor de dierenarts als voor de eigenaar.

Je hebt in een ingewikkelde situatie alles gedaan wat je kon, waarbij je jouw viervoeter altijd op de eerste plaats hebt gezet. Zoals je het beschrijft, heeft hij een rijk, stimulerend leven gehad vol liefde. Een mooi en lang leven. En je bent er tot het einde voor hem geweest.

Ik hoop dat ik je hiermee heb kunnen helpen en ik wens je heel veel sterkte,

Johanne.