Ik ben altijd een beetje sceptisch geweest over het tijgersyndroom. Niet dat ik aan het bestaan ervan twijfel, maar eerder aan de oorzaken die worden aangedragen en de oplossingen die worden geboden, voor zover dat überhaupt mogelijk is.
Als je bijvoorbeeld op internet gaat zoeken, lees je dat dit syndroom voorkomt bij kittens die te vroeg of helemaal niet gespeend zijn. De voorgestelde oplossing is om onbeperkt voer aan te bieden. Dat is dan natuurlijk ook wat ik je adviseer om te doen, en om alleen met hem te spelen met een voorwerp zoals een "speelhengel" (vermijd direct spelen met je handen). Maar diep vanbinnen geloof ik er niet zo in, want ik heb nog nooit van iemand gehoord dat een kat met dit syndroom echt "genezen" is door dit soort adviezen te volgen...
Tegelijkertijd moet ik zeggen dat we zelden horen hoe het afloopt, omdat forumgebruikers hun topic vaak laten verwateren. We weten dus niet of ze positieve veranderingen hebben gezien of dat ze juist de hoop hebben opgegeven (een goede verstander heeft maar een half woord nodig!).
Wat ik zelf heb geobserveerd bij katten met een vergelijkbaar probleem (maar nooit zo erg dat ze zonder reden agressief aanvallen, alleen wanneer je contact met ze probeert te maken), is dat de overeenkomst tussen deze katten is dat het "enigskind-kittens" zijn en dat het katers zijn. Ik heb nog nooit gehoord van het tijgersyndroom bij een vrouwtje, maar misschien is dat gewoon mijn persoonlijke ervaring? En tot slot gaat het bijna altijd om katten die voornamelijk binnen leven en dus weinig interactie hebben met andere katten (socialisatieprobleem?)
Ik herinner me iemand op Wamiz die dit probleem had en haar topic wekenlang bijhield. Ik weet de naam van die persoon niet meer, maar ik weet nog wel dat het kitten "Ron" heette en dat het een rood katertje was. Maar voor zover ik me herinner, is het gedrag van haar kat nooit verbeterd.
Het is misschien een persoonlijke theorie, maar ik zie het tijgersyndroom als een soort "psychische" aandoening bij de kat, een beetje zoals schizofrenie bij mensen. We stellen de ziekte vast, maar dat betekent niet dat we het kunnen genezen. Eigenlijk denk ik dat er niet altijd een reden is voor dingen en helaas ook niet altijd een oplossing voor dit soort zaken...
Dat is niet echt een optimistisch standpunt, maar ik denk dat dit misschien dichter bij de waarheid ligt dan veel theorieën die ik heb gelezen, vooral de theorieën waarbij de baasjes de schuld krijgen. Het enige wat wel een beetje hoop geeft, is dat dit syndroom volgens mij periodiek is. Dat wil zeggen dat deze katten ook rustige periodes hebben waarin ze makkelijker zijn. Het is niet veel, maar het helpt om positief te blijven.
Voor de rest weet ik niet of er wondermiddelen bestaan of simpelweg oplossingen die hun effectiviteit hebben bewezen buiten een boekje om. Wel denk ik dat er aanknopingspunten zijn om te voorkomen dat je in deze situatie terechtkomt (maar bij een adoptie heb je dat helaas niet altijd voor het kiezen), namelijk dat je een kitten nooit moet weghalen bij de moeder of de rest van het nest voordat het drie maanden oud is.
Ik heb zelf twee katten gehad met gedrag dat een beetje in de buurt kwam van het tijgersyndroom (eentje woont nog steeds bij me). Maar ik heb het geluk dat ik in een relatief veilige, landelijke omgeving woon, waardoor deze kat zijn eigen gang kan gaan en zelf kan kiezen wanneer hij naar binnen komt om mij te zien. Ik heb geen verklaring voor het feit dat deze kat niet hetzelfde gedrag vertoont als de anderen; ik heb hem hetzelfde behandeld, hij is goed gespeend en hij heeft altijd met andere katten samengeleefd. Maar aan de andere kant, zoals ik hierboven al zei, was hij het enige kitten bij de geboorte (hij is nu anderhalf). Hij is altijd zo geweest, zelfs als klein kitten. Hij valt me niet aan, maar zodra ik hem probeer te aaien, begint zijn staart te zwiepen en valt hij mijn hand aan door te bijten en met zijn voorpoten vast te grijpen. Verder is hij niet agressief en hij vlucht niet voor me, dus ik doe het er maar mee, maar ik geef toe dat ik geluk heb dat ik ook nog andere katten heb.
