Hallo,
Ik ben een maand geleden mijn Berner Sennen verloren. Hij is 's nachts stilletjes overleden zonder een geluid te maken en ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen, wat mijn grootste spijt is. Hij was negen jaar oud en hij was mijn eerste hond toen ik 17 was. Ik heb het gevoel dat hij me enorm veel heeft geleerd en dat hij veel heeft bijgedragen aan de persoon die ik nu ben, vooral aan mijn liefde voor het buitenleven.
Omdat hij ouder werd en me niet meer zo goed kon bijhouden op mijn avonturen, was ik al een paar maanden voor zijn overlijden begonnen met rondkijken voor een pup. Ik wilde dat de overgang voor mij soepeler zou verlopen en men had me verteld dat een pup een oudere hond weer wat levendiger zou maken. Ik was echter erg kieskeurig, omdat ik inmiddels veel weet over hoe het eraan toegaat bij bepaalde fokkers en ik een echt goede adresje wilde vinden. Uiteindelijk is mijn hond overleden voordat dit zover was.
Het was erg plotseling en de eerste week heb ik nauwelijks gehuild. Ik was een soort van verdoofd en ik moest mezelf er bewust van maken door steeds te zeggen: "Hij is er niet meer". Ik bleef hem elke ochtend verwachten. Ik bleef een beetje in mijn eigen bubbel naar advertenties kijken. Ik ben zelfs naar wat pups van de Australische Herder en Labrador gaan kijken, maar het idee van een pup zonder mijn Berner om hem alles te leren, maakte me eerlijk gezegd misselijk.
Maar eergisteren ben ik gezwicht. Ik zag een advertentie van iemand die van zijn Golden Retriever van anderhalf jaar af wilde, en ondanks dat de vorige eigenaar eerst afzegde, heb ik hem toch genomen. Hij is er pas een dag, maar ik zie dat hij heel lief is. Hij kent veel meer trucjes dan mijn vorige hond, kan goed overweg met mijn kat, trekt maar een klein beetje aan de lijn, laat zich borstelen en is zindelijk. Kortom, het is een hond die al helemaal 'af' is.
Maar nu, voor het eerst in een maand, heb ik het gevoel dat de sluizen zijn opengegaan en ik kan niet stoppen met huilen. Als ik eraan denk om hem mee te nemen naar de plassen, krijg ik een knoop in mijn maag. Het voelt alsof ik moet vasthouden aan de herinneringen aan mijn oude hond en dat de nieuwkomer daar geen inbreuk op mag maken. Ik kon mijn oude riem niet gebruiken en gebruik in plaats daarvan de riem die zijn vorige baasje me gaf, ook al vind ik die te kort.
Sorry, het was een lang verhaal, maar het doet me goed om het even van me af te schrijven. Ik vroeg me af of iemand van jullie hetzelfde heeft meegemaakt? Zo snel weer een hond nemen nadat je er een bent verloren? Ik ben bang dat ik mezelf ervan weerhoud om echt van deze Golden te genieten door een schuldgevoel tegenover mijn Berner Sennen.
