Goedenavond, ik haal dit topic van een paar maanden geleden weer even omhoog, ik weet niet of dit nog gelezen wordt...
Ik bevind me in een soortgelijke situatie: na de dood van mijn beagle-kruising van 14 jaar (binnen 24 uur overleden aan een alvleeskliertumor), wat me natuurlijk erg heeft aangegrepen, merkte ik dat ik al snel op zoek ging naar een nieuw maatje voor mij en mijn gezin (we hebben 3 kinderen tussen de 5 en 10 jaar). Ik zocht dit keer naar een volwassen hond, meer een type herdershond, iemand die echt "in contact" staat met de eigenaren. In het asiel vonden we niet direct een match, maar een advertentie op LBC (een Franse advertentiesite) trok mijn aandacht, en bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht! Een prachtige kruising van iets ouder dan een jaar, een stuk groter dan mijn beagle maar rustig en bescheiden... en hij deed me denken aan de collie uit mijn jeugd. Zijn eigenaresse, die met haar 8-jarige zoon in een appartement woont en inmiddels in de horeca werkt, merkte dat de hond niet meer zo gelukkig was in een appartement. Hij vertoonde tekenen van verveling en begon aan haar planten of schoenen te kluiven... Kortom, wij vinkten alle vakjes af van wat ze voor hem zocht: huis, tuin, gezelschap, wandelingen, enzovoort, en ze besloot hem aan ons toe te vertrouwen!
Op de dag dat de hond vertrok, was de eigenaresse erg ontdaan bij het idee dat ze haar "baby" achterliet, maar ze hield het geluk van de hond in haar achterhoofd en gaf hem toch aan ons mee. Maar een paar uur later (midden in de nacht) krabbelde ze terug; ze vroeg me om hem terug te geven omdat ze niet had beseft dat het zo zwaar zou zijn. Tegen de ochtend zorgde het gezonde verstand ervoor dat ze zich weer bedacht. Kortom, tijdens het weekend kwam ze meerdere keren terug op haar beslissing: ja/nee/ja/nee. Dit stelde ieders zenuwen enorm op de proef en verpeste de aankomst van deze superhond een beetje. Daarna hoorden we niets meer en we beleefden 3 geweldige weken met de hond, die zich razendsnel en goed aanpaste. Er waren wat kleine puntjes qua opvoeding, maar niets geks, en hij leek bovendien super snel te leren... Helaas kwam ze na 3 weken weer bij me terug om te zeggen dat ze hem kwam ophalen. Met groot verdriet en veel spanning heb ik "toegestemd".
Om snel de draad weer op te pakken, ben ik op LBC weer op zoek gegaan naar een nieuw dier, nu ik precies wist welke eigenschappen (getest en goedgekeurd!) ik zocht. Een week later ging ik deze andere hond ophalen: een border-kruising van 10 maanden, van wie de eigenaresse afstand deed omdat hij wegloopt als hij samen is met de andere hond in huis.
En nu moet ik eerlijk zeggen dat ík degene ben die de meeste moeite heeft om te wennen! De hond is precies zoals beschreven: aanhankelijk, lief, zachtaardig, luistert goed, wel een beetje angstig maar ook hij begint zijn plekje te vinden. Iets langzamer dan zijn voorganger, en hij is nogal bang voor mijn jongste zoontje, maar ook daar is niets kwaads bij. Ik weet dat volwassen honden een paar weken nodig hebben om te wennen aan hun nieuwe thuis... Ik ben zelf de eerste die verrast is door de emoties die me overspoelen. Als ik hem uitlaat, zie ik vooral "wat hij niet is" (niet speels, niet dezelfde uitstraling of hetzelfde postuur), terwijl hij qua karakter ongeveer hetzelfde is. Sinds zijn komst denk ik nog meer aan de hond die hem voorging, terwijl die er maar 3 korte weekjes was! Het gemis is veel groter dan ik dacht en ik ben bang dat het me niet lukt om me te hechten aan dit hondje dat er ook niets aan kan doen. Ik schrijf dit ook al heel snel, want hij is pas 24 uur bij ons... Ik kan me voorstellen dat de tijd zijn werk zal doen, maar wat een teleurstelling dat het zo loopt. Ik voel me ook erg schuldig tegenover mijn kinderen, die hem alleen maar liefde willen geven...
Het was dus een hele lap tekst, maar het heeft me in ieder geval geholpen om die angst een beetje van me af te schrijven. Ja, ik voel me stom genoeg heel angstig, heb geen eetlust meer en alles wat erbij hoort... Bedankt aan degenen die dit hebben gelezen en aan degenen die zich misschien in mijn verhaal herkennen?
Het is echt verschrikkelijk wat die vrouw je heeft aangedaan, en ook die hond die ze uiteindelijk puur uit egoïsme houdt. Dat getuigt van een enorme karakterzwakte van haar kant. Ik weet niet hoe dat werkt op die site, maar ik neem aan dat er geen contract was en dat de hond niet op jouw naam stond. Hoe dan ook, het spijt me voor je, het heeft geen zin om erbij stil te blijven staan, maar ik ben echt verbijsterd als ik zoiets lees.
Ik ben de starter van dit topic en ik kan je vertellen hoe mijn avontuur is verdergegaan. Lucky is hernoemd naar Jazz. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik aan mijn andere hond denk, maar Jazz heeft inmiddels zijn plekje gevonden. Het is nog niet eens een jaar geleden, maar het voelt alsof hij er altijd al is geweest. Ik denk dat de beste manier om je angsten te overwinnen is om een band op te bouwen met je nieuwe hond: wandelen, spelen, kunstjes leren. Het is een bordercollie, die wordt graag uitgedaagd. Trouwens, 24 uur is echt heel kort; voor zijn gevoel is hij net "ontvoerd" en hij beseft waarschijnlijk nog niet dat hij een nieuw thuis heeft gevonden. Neem de tijd en wees mild voor jezelf en voor de hond.
Bij mij duurde het een maand of twee, maar ik hield de boot erg af en stond er alleen voor. Je hebt je kinderen en ik denk dat samen dingen ondernemen zal helpen. Je moet in het begin even doorzetten. Ik heb er een paar keer aan gedacht om Jazz weg te doen, maar als ik zie hoeveel hij nu voor me betekent, lijkt dat idee me ineens volkomen absurd.
