Tijdens een wandeling in het Oostenrijkse Burgenland snuffelde een één jaar oude Engelse Springer Spaniël tussen de bosbladeren. Plotseling kreeg het dier hevige stuiptrekkingen. Zijn doodsstrijd duurde ongeveer een kwartier. Kort daarna ontdekten zijn eigenaren een dode vuursalamander op de plek waar de hond had gesnuffeld.
Het autopsierapport bevestigt dat de hond in contact is gekomen met het gif van de amfibie toen hij met zijn snuit dichtbij kwam, meldt de krant Kronen Zeitung. Volgens het dagblad overlijden er in Oostenrijk jaarlijks tot wel 30 honden na een ontmoeting met een vuursalamander.
Een gevaarlijk gif, vooral voor kleine honden
De huidklieren van de amfibie scheiden bij dreigend gevaar een melkachtige vloeistof af. Deze stof bevat samandarine, een neurotoxisch steroïde alkaloïde. Bij mensen veroorzaakt de vloeistof hooguit een vervelend, branderig gevoel op de huid en in zeldzame gevallen misselijkheid. Voor dieren is de stof echter erg giftig, aldus WWF Basel.
“Voor kleine honden kan dit al snel problematisch zijn”, legt dierenarts en gifexpert Nils Kley uit aan Der Standard. Het gevaar wordt nog groter als een hond de salamander in zijn bek neemt of erin bijt, omdat hij dan met veel meer gif in aanraking komt.
Symptomen van vergiftiging
Als hondeneigenaar weet je niet altijd waar je viervoeter zijn neus in steekt. Na contact met het gif van een vuursalamander kunnen de volgende symptomen optreden, meldt Bild:
- overmatige speekselvloed;
- kokhalzen of overgeven;
- trillingen en stuiptrekkingen;
- een wankele gang;
- zwakte;
- bewustzijnsstoornissen;
- ademhalingsproblemen.
In zo'n geval moet je onmiddellijk een dierenarts inschakelen.
Wat moet je doen als je hond een salamander in zijn bek heeft?
Haal de hond en de amfibie direct uit elkaar, maar doe dit nooit met blote handen. Dit is belangrijk voor je eigen bescherming, maar ook voor die van de salamander. De huid van de salamander heeft namelijk een beschermende slijmlaag. Als je het dier met droge handen aanraakt, kun je deze laag beschadigen, legt Nils Kley uit. Je kunt de salamander het beste verplaatsen zonder hem direct aan te raken, bijvoorbeeld in een geschikte bak of met vochtige wegwerphandschoenen. Als je die niet bij de hand hebt, biedt een doek uitkomst.
Hoe zit het met de alpensalamander?
In Zwitserland komt ook de alpensalamander voor (Salamandra atra). Volgens de toxicologische databank van de Universiteit van Zürich (Vetpharm) bevat ook zijn afscheiding giftige steroïde alkaloïden. De hoeveelheid is echter aanzienlijk kleiner: vier tot vijf milligram per dier, vergeleken met 17 tot 24 milligram bij de vuursalamander.
Vertaald van de Wamiz-website FR gebruikmakend van kunstmatige intelligentie
