Een asiel in haar stad zocht gezinnen om honden in nood te adopteren. Vanwege de coronapandemie waren alle adoptie-evenementen van het asiel geannuleerd.
Daarom besloten Carolyn en haar man John om hun hulp aan te bieden als gastgezin.
Gastgezin worden
In het asiel ontmoetten ze Zephyr, een jonge hond met prachtige lichtblauwe ogen. De arme viervoeter was slechts enkele dagen voor zijn geplande euthanasie gered van de straat in de Amerikaanse staat Texas. In het begin voelde Carolyn niet direct een speciale klik met hem.
Maar vlak voordat het stel het asiel wilde verlaten, deed Zephyr iets wat alles veranderde. Hij klom op haar schoot en keek haar indringend aan, alsof hij om hulp vroeg. Deze blik was voor Carolyn een teken. Ze begreep meteen dat Zephyr “dé” hond was die ze als gastgezin moesten opvangen.
Te snel geoordeeld
Terwijl Carolyn het papierwerk invulde, zag ze toevallig een opmerking in zijn dossier. Zephyr was al eens geadopteerd, maar weer teruggebracht naar het asiel. Zijn vorige eigenaren vonden dat hij “naar niets luisterde”.
Twee dagen na zijn aankomst bij het stel, werd duidelijk dat zijn vorige gezin het volledig mis had. Zephyr negeerde hen niet: hij hoorde simpelweg niets. Onderzoek door de dierenarts bevestigde dat hij volledig doof is.
Een nieuw leven
Carolyn en John besloten Zephyr Amerikaanse gebarentaal (ASL) te leren. Om de tien dagen introduceerden ze een nieuw gebaar. Inmiddels begrijpt Zephyr zo’n dertig tekens, waaronder “papa”, “wandelen” en “auto”.
Zephyr is een bijzonder oplettende hond geworden die constant de handen, gezichtsuitdrukkingen en bewegingen van zijn baasjes observeert. Hij is absoluut geen moeilijke hond. Integendeel, hij bleek extreem intelligent, aanhankelijk en zeer gehecht aan zijn gezin. Carolyn hoopt dat zijn verhaal de kijk op dove honden zal veranderen, en wij ook!