Hoi allemaal,
Nou, ik lees nu al een paar dagen mee op dit forum en het heeft me al goed geholpen met een paar vragen die ik had. Maar nu heb ik echt even advies nodig voor mijn eigen situatie.
Hier is het verhaal van het begin af aan:
Onze poes Luna, die we hebben geadopteerd nadat ze was gevonden op een parkeerplaats langs de snelweg, is zwanger geraakt. We wilden haar eigenlijk laten steriliseren, maar helaas liet iemand haar per ongeluk naar buiten tijdens haar eerste krolsheid.
Afgelopen dinsdag was het 60 dagen geleden dat ze was gedekt. Donderdagochtend rond 03:30 uur (toen we net thuiskwamen van een feestje) stond ze ons op te wachten. Ze liep overal achter ons aan en kwam uiteindelijk op bed liggen voor haar eerste weeën. We probeerden haar nog naar de plek te brengen die we voor haar hadden ingericht (handdoeken, gedimd licht, rustig hoekje), maar daar wilde ze niks van weten. Ze heeft drie uur lang weeën gehad, bijna bij mij op schoot. We waren nogal verbaasd, want we hadden gehoord dat katten meestal een afgelegen plekje zoeken om te bevallen. Maar ze leek ongerust en werd rustig van mijn aanwezigheid en aaitjes. Om 06:30 uur kwam de eerste baby, daarna de tweede en de derde met telkens een kwartiertje ertussen. De vierde kwam een uur later. Ze was doodop en probeerde wat te slapen, maar met onze aanmoediging kwamen de vierde en vijfde er uiteindelijk ook uit.
Ze deed alles perfect: vliesjes kapotmaken, de baby's schoonlikken zodat ze gingen ademen, de placenta opeten... Na een tijdje hebben we haar met de kleintjes naar een werpkist verplaatst. Ze liet ons ze zonder problemen aanraken. Ik ben de hele dag bij haar gebleven, maar toen ik even wat eten wilde pakken, begon ze ongerust tegen me te miauwen. Ze volgde me naar beneden en miauwde heel hard tegen me. Toen ik aanstalten maakte om weer naar boven te gaan, stopte ze bij elke trede om te kijken of ik wel volgde. Ik trok de conclusie dat ze bang was om alleen te zijn met de kleintjes.
Uiteindelijk hebben we haar gemiauw maar even genegeerd en toen ging ze toch weer naar de kittens. Oef! Zeker omdat we vrijdagavond een weekendje weg moesten. Toen we terugkwamen was alles oké, de 5 kittens zagen er goed uit en Luna ook. Maar af en toe begint ze heel hard te miauwen terwijl ze ons aankijkt, alsof ze iets duidelijk wil maken. Soms gaat ze even de tuin in en laat ze de kittens alleen (ik weet niet precies hoe lang) en soms lijkt het wel alsof ze in paniek raakt. Vanochtend, nu de kittens 5 dagen oud zijn, liet ze ze weer alleen en begon ze weer te miauwen.
Om haar te laten merken dat ze voor haar baby's moet zorgen, pakte ik er eentje op. Ze miauwde tegen me, pakte het kitten aan en verplaatste het. Ze legde het onder een nachtkastje met een kleedje erover dat tot op de grond hangt. Alsof ze het wilde verstoppen. Na een kwartier had ze alle kittens naar die plek verhuisd. Maar daarna liet ze ze weer alleen. Ze miauwen en roepen haar, maar zij komt alleen maar naar mij kijken en miauwen. Ik heb gecheckt of ze nog melk heeft en dat lijkt zo te zijn. Ze heeft brokjes en water tot haar beschikking. Het viel me vanochtend ook op dat ze wat opgedroogd bloed rond haar vagina heeft zitten. Is het normaal dat ze 5 dagen na de bevalling nog wat afscheiding heeft?
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wilde dat jullie precies weten hoe de bevalling is gegaan, omdat ze vanaf het begin al niet echt 'volgens het boekje' reageerde. Ik hoop dat jullie me wat info kunnen geven en me vooral gerust kunnen stellen. Ze ligt net weer bij de kittens en ze zijn aan het drinken. Ik maak me waarschijnlijk druk om niks, maar ik doe liever te veel dan te weinig. Het is net alsof ze paniekaanvallen heeft als een jonge moeder die beseft dat ze voor 5 baby's moet zorgen, bang wordt en ze even in de steek laat, om zich daarna weer te bedenken...
Alvast bedankt!
