Mijn kat gaat steeds naar de buren, wat moet ik doen?

Ik denk dat hem overdag binnenhouden de boel alleen maar erger kan maken, zo van "snel wegwezen voordat het niet meer kan".

Hij zal minder snel terugkomen uit angst dat hij niet meer naar buiten kan wanneer hij dat zelf wil...

Je hebt het misschien al gezegd, maar waar heeft je kat precies last van?

Weet je zeker dat het echt niet mogelijk is om nog eens serieus met ze te praten voordat de boel escaleert? Ik weet niet zeker of de politie hiervoor wel in actie komt... Je gaat er waarschijnlijk nog een hoop gedoe mee krijgen!

Update: We denken erover om hem overdag een tijdje binnen te houden, zodat hij er weer aan went om gewoon bij ons te zijn. We gaan ook een krabpaal kopen zodat hij lekker in onze veranda kan zitten.

Onze kat is net weer terug van de buren (hij was daar sinds gisteravond) en hij houdt niet op met krabben. Ik ga dus even bij ze langs zodat ze met ons mee naar de dierenarts gaan en de rekening voor het consult en de medicijnen kunnen betalen.

Het probleem is dat ze onze kat proberen toe te eigenen door naar hem te fluiten en hem te lokken met snoepjes.

Als hij echt alleen nog maar bij hen wil zijn, sturen we ze een aangetekende brief waarin we eisen dat ze hem wegjagen zodra ze hem binnen zien komen en hem absoluut geen eten geven. Als ze hiermee doorgaan, maken we ze heel snel duidelijk dat we de politie bellen als getuige zodat we aangifte kunnen doen als ze onze kat bij hen binnen opsluiten (wat al eerder is gebeurd).

We zijn ook van plan om te verhuizen, maar voordat we een huis hebben gevonden en over zijn, gaat er natuurlijk tijd overheen. Te veel tijd.

Feit is dat we nu bijna elke maand de dierenarts betalen omdat hij zijn behandeling niet krijgt doordat hij steeds bij hen zit.

Bedankt voor jullie berichten en de verschillende invalshoeken, fijne dag nog!

Toen ik jonger was, had ik ook zo'n kat. Meerdere huizen. In de basis was hij van "ons", maar soms was hij dagenlang weg. We wisten het, hij had minstens één ander gezin. Mijn kat was gelukkig en wij ook. Dat kwam ons eigenlijk wel goed uit; het was een grote kat, een soort Maine Coon, dus de verzorging van zijn vacht was een drama! Als hij terugkwam van zijn tweede gezin, zag hij er prachtig uit: goed gekamd, klitvrij en de haren onder zijn buik waren netjes getrimd. Wij verzorgden zijn vacht ook wel, maar zijn buik mochten we echt niet aanraken. Ik geef toe, dat was voor ons alleen maar gunstig haha.

Dus ja, hij had een tweede gezin, maar hield hij daardoor minder van ons? Natuurlijk niet. Hij raakte zelfs depressief toen ik uit huis ging bij mijn moeder omdat ik er minder vaak was (dat zei de dierenarts na onderzoek), dus toen heb ik hem bij me genomen en kwam alles weer goed :)

Maar goed, wat wel vervelend is aan dit verhaal, is dat je kat dagenlang verdwijnt, dat je advertenties plaatst en dat het nooit bij je buren opkomt om even te laten weten dat hij bij hen is.

Verder kun je ze niet verbieden om van je kat te houden, en je kunt je kat ook niet tegenhouden om daarheen te gaan. Het enige wat ze eigenlijk niet zouden moeten doen, is je kat voeren. Verschillende soorten voer (verschillende merken brokken bijvoorbeeld) is niet echt goed voor ze. Wat geven ze hem te eten? Misschien zou je hem hetzelfde kunnen geven als dat hem goed bevalt?

Het is sowieso niet echt netjes van je buren om je kat dagenlang bij hen binnen te houden, ook al wordt hij goed behandeld, terwijl jij dat niet accepteert.

@Lodd: Ik ben het met Maja eens, ik zou proberen het gesprek aan te gaan onder het genot van een lekker bakkie koffie. Je moeder kan hen dan uitleggen dat ze er verdrietig van wordt en dat ze zich zorgen maakt als ze niet weet waar hij is. Je vertelde ons dat jij al bij de buren bent langsgegaan, maar heeft je moeder ook al met ze gepraat? Ik herhaal het nog maar eens: je kunt hem niet tegenhouden om daarheen te gaan, maar jullie kunnen wel proberen hen uit te leggen dat ze hem bijvoorbeeld geen eten moeten geven. Maak duidelijke afspraken: als hij te lang bij hen blijft, moeten ze jullie even een seintje geven zodat jullie je niet ongerust maken. Als jij en je moeder daarna merken dat niets helpt en dat de buren geen rekening houden met jullie gesprek, nou ja... Ik zeg het als grapje hoor, want ze zijn tot niets verplicht, maar stel dan 'co-ouderschap' voor de kat voor waarbij jullie de kosten delen. Doe er een factuurtje bij als cadeautje en breng het met een heeeeeeééle grote glimlach! 😇

Tegelijkertijd voel ik me niet aangesproken wat betreft het "enorm een schuldgevoel aanpraten" van de poster, maar op je 16e ben je oud genoeg om te begrijpen dat je je buren niet kunt dwingen om iets te doen wat ze niet willen.

Maar of je nu geschokt bent door wat de buurman doet of niet, wat maakt dat uit? Als de kat naar buiten blijft gaan, houdt niets hem tegen om weer naar de buren te gaan en kunnen zij hem gewoon blijven voeren...

Je hebt weinig buren, fijn voor je ;)

Maar dat is in de stad niet het geval en ik zie baasjes niet zo snel alle huizen langsgaan om "vriendelijk een praatje te maken" met de buren.

Maar goed, ik heb werk te doen en geen tijd te verliezen met zinloos gediscussieer.

Hoi,

Ik denk dat ze inderdaad wel kunnen zien hoe moeilijk je het hiermee hebt en dat het je echt verdriet doet. Ze zouden hem op z'n minst wat minder kunnen vertroetelen en hem geen eten meer moeten geven...

Als er regelmatig een kat bij mij langs zou komen, zou ik me ook wel gaan hechten en hem lekker gaan verwennen...

Maar als de eigenaar dan vriendelijk komt uitleggen dat hij er moeite mee heeft, en ik zie dat de kat goed verzorgd wordt, dan zou ik dat echt wel begrijpen. Ik zou dan wat meer afstand nemen en hem alleen nog een snoepje of een aai geven, en dan iets zeggen van: "Hup, dat was het, er is niks meer!" om de kat duidelijk te maken dat hij best even mag komen "buurten", maar dat dit niet zijn huis is...

Ik vind het eerlijk gezegd een beetje flauw dat ze zo overdreven blijven doen om hem bij zich te houden, terwijl je al hebt uitgelegd hoe je je voelt...

Aan de andere kant: bedenk dat het erger had gekund. Ze hadden hem ook binnen kunnen houden zonder dat je het wist.

Nu kan hij tenminste nog gewoon weer weggaan...

Misschien kun je ze eens uitnodigen voor een kopje koffie en ze proberen te raken: "Ik vind het zo ontzettend jammer, etc."

Als ze echt niet willen luisteren, vrees ik dat er verder weinig aan te doen is. Houd in je achterhoofd dat hij gelukkig is, en dat is het belangrijkste...

Een kat is geen hond, je vergelijkt twee dieren die totaal verschillend zijn! Van een kat accepteer je dingen die je van een hond niet pikt, omdat ze een heel andere manier van leven hebben. Nog één ding en dan houd ik erover op, want ja, ik ben een "slechte eigenaar" dus ik heb ongelijk, dat weet ik hoor! 🙂

Waar ik echt van schrik is de manier waarop sommigen reageren; je kunt dingen toch ook gewoon uitleggen aan een kind van 16 zonder diegene meteen een enorm schuldgevoel aan te praten!!! Wat me juist verbaast is dat niemand zich "geschokt" lijkt te voelen door het feit dat buren een kat een week lang voor zichzelf houden zonder de eigenaren te informeren (terwijl ze dondersgoed wisten wie de eigenaren waren!). Maar daar hoor je niemand over. En wat betreft buren die last hebben van het "gezwierf" van mijn katten: nou, als ik zie dat ze vaak in een bepaalde tuin komen, heb ik iets geks gedaan, hou je vast: ik ben gewoon even vriendelijk gaan kletsen (ja echt, je hoeft elkaar niet meteen in de haren te vliegen) met de buren om te vragen of ze het vervelend vonden! Vooral omdat een van hen kippen heeft, en weet je wat? Ze gaven me net zo vriendelijk antwoord (echt waar!!! Wat een wereld hè) dat er geen enkel probleem was! Als dat wel zo was geweest, hadden we er natuurlijk wat aan gedaan.

Hoi weer,

Trouwens, nu we het erover hebben, ik kan er echt niet tegen dat huiskatten de hele tijd maar overal op straat rondzwerven in de stad (op het platteland kan ik het nog net tolereren).

We accepteren van een kat wat we van een hond nooit zouden pikken.

Bovenop de zwerfkatten die je tuin al als een enorme kattenbak gebruiken, krijg je die van de buren er ook nog eens gratis bij.

Persoonlijk: als een kat het waagt om in mijn tuin te komen, is de kans klein dat hij er levend weer uitkomt als hij mijn husky tegenkomt. Maar wie wordt er in zo'n geval als de boeman aangewezen, terwijl de hond gewoon op eigen terrein is?

Denken jullie wel eens aan hondeneigenaren die niet van katten houden en die constant op hun hoede moeten zijn uit 'angst' dat er opeens een kat voor hun neus wegschiet, waardoor hun hond aan de lijn begint te trekken?

Dan krijg je als antwoord dat je je hond onder controle moet houden. Makkelijk gezegd, maar heeft de eigenaar van die loslopende kat zijn dier wel onder controle als hij hem maar buiten laat aanmodderen ten koste van de rust van anderen?

En zouden jullie het accepteren als een grote hond zonder lijn door de stad loopt, omdat het ook in zijn natuur ligt om vrij te zijn en niet de hele tijd aan een riem te zitten?

Dus mensen, voordat je komt klagen dat je kat is aangereden door die gemene automobilist (die het vast expres deed!), vergiftigd is door een buurman (wat ik trouwens absoluut niet goedkeur) of dat hij bij de buren rondhangt, denk eens even na...

Mijn reactie zal wel niet in de smaak vallen (dat weet ik!) en eigenaren van 'vrijbuitende' katten zullen wel weer aankomen met het verhaal dat een kat van vrijheid houdt, maar je bent niet alleen op de wereld.

Hallo

Als ik het goed begrijp, heb je overal in de buurt posters opgehangen toen hij een week vermist was? Hebben je buren die gezien en niet even laten weten dat de kat bij hen zat? Als dat echt zo is gegaan, zou ik zelf ook behoorlijk gefrustreerd zijn... Het minste wat ze hadden kunnen doen, is je even geruststellen in zo'n situatie... Verder ben ik het eens met de eerdere reacties: je kunt je kat niet tegenhouden om bij de buren langs te gaan. Maar waar ik het absoluut niet mee eens ben, is dat mensen een kat uit de buurt eten geven wanneer die op hun terras komt. Ik doe dat zelf nooit, omdat je weet dat het beestje daardoor steeds vaker wegblijft bij zijn eigen gezin! Dat is gewoon een kwestie van gezond verstand... En ik moet zeggen dat ik me een beetje stoor aan die nieuwe trend om mensen een schuldgevoel aan te praten die hun katten naar buiten laten (ja, we laten de kat naar buiten, niet "rondzwerven"). Ik ben zelf ook zo’n baasje dat haar katten laat "rondzwerven" (schande over mij!), ik ben me heus wel bewust van de risico's. Ik woon op een vrij rustige plek, maar er is toch een straatje vlakbij en mijn katten houden nu eenmaal van jagen en rennen... Ik wil niet tegen hun natuur ingaan. Natuurlijk zijn er meer risico's, maar ze zijn zo gelukkig als ze naar buiten kunnen...