Kitten van anderhalve maand

Hoi,

Je krijgt waarschijnlijk meer reacties als je je eigen topic aanmaakt, dit onderwerp is namelijk al vier jaar oud.

Kittens leren op de kattenbak te gaan door hun moeder na te doen. Bij dieren werkt eigenlijk alles via imitatie (eten, zindelijk worden, jagen...).

Als je een dichte kattenbak hebt (zo'n bak met een kap en een deurtje), kun je om te beginnen het deurtje eruit halen. Zet daarnaast een tweede kattenbak neer, een stukje uit de buurt van de eerste, en gebruik een andere soort kattenbakvulling dan in de eerste. Sommige katten kunnen niet tegen bepaalde vullingen (mijn eigen kater is bijvoorbeeld allergisch voor de meeste soorten). Bied hem dus een ander type aan om te kijken of dat het probleem is.

Ik heb zelf twee kittens van zes weken gehad, ze wogen 700 gram. Er waren toen best wat ongelukjes buiten de bak. Het belangrijkste is om niet te schreeuwen en natuurlijk nooit te slaan. Blijf rustig. Zodra je ziet dat hij aanstalten maakt om te plassen, zet je hem op de bak. Gebruik zijn pootje om even in de vulling te krabben, zodat hij snapt dat hij daar zijn behoefte moet begraven. Je kunt ook een keukenrolpapiertje gebruiken om de urine buiten de bak op te deppen en dat in de kattenbak leggen. Zo ruikt hij zijn eigen geur daar en begrijpt hij dat dat de juiste plek is.

Gebruik natuurazijn om de plekken waar hij geplast heeft schoon te maken. De kattenbak zelf kun je schoonmaken met een druppeltje chloor (bleekmiddel). Katten vinden die geur aantrekkelijk, maar spoel het wel heel goed na met schoon water.

Vergeet niet om hem elke maand te ontwormen totdat hij zes maanden oud is. Koop hiervoor een middel bij de dierenarts, zij kunnen je adviseren over de juiste dosering. Hij moet ook gecastreerd worden als hij oud genoeg is, en gechipt worden. Speel 's ochtends voor je weggaat en 's avonds voor het slapengaan even lekker met hem. Geef hem ook minstens één keer per dag natvoer; zo krijgt hij extra vocht binnen, wat beter is voor zijn nieren.

Succes! In het begin is het even pittig, maar daarna is het alleen maar puur genieten.

Hoi allemaal,

Ik schrijf jullie even omdat jullie begrijpen hoe het is om een kitten van 1,5 maand oud te hebben. Hij heet Oslo en ik heb hem een week geleden opgehaald. Hij zat midden in de natuur in een hutje met zijn moeder en broertjes en zusjes. Het eerste wat die vrouw tegen me zei was: "hij heeft vlooien". Ik vond dat niet echt netjes, maar ik heb hem toch meegenomen. Ze zei dat hij 2 maanden oud was. Eenmaal thuis ging alles goed en hij wende snel. Maar ik denk dat ik hem aan de verkeerde dingen heb laten wennen; elke avond slaapt hij bij me en hij gaat nog net niet op mijn mond liggen om me te wassen. Ik merkte meteen dat er iets niet klopte. Toen stuurde die vrouw me een berichtje met zijn geboortedatum: 18 juli. Hij is dus nog helemaal geen 2 maanden!!

Ik raakte helemaal in paniek bij de gedachte dat ik hem bij zijn moeder had weggehaald en dat hij vast doodongelukkig was. Ik ben dus met hem naar de dierenarts gegaan voor meer info en voor zijn eerste inentingen. Een kitten hoort 1,2 kg te wegen, maar die van mij weegt maar 880 gram...

Maar goed, mijn echte probleem is dat hij niet zindelijk is. Ik leer hem op de kattenbak te gaan, maar hij gebruikt hem alleen wanneer hij er zin in heeft en vooral als ik hem er zelf op zet. In één week tijd heb ik mijn hoeslakens en de rest al 8 keer gewassen... Ik doe er alles aan om alle geurtjes weg te krijgen, maar het blijft hetzelfde. De dierenarts zei dat het zindelijkheidsprobleem over twee weken wel opgelost zou zijn, maar omdat ik een fulltime opleiding volg, ben ik elke dag van 8:00 tot 16:00 uur van huis. Ik ben echt bang. Zijn kattenbak staat in de logeerkamer, maar de wasmachine staat daar ook naast en ik heb verder geen andere rustige plek waar niet constant mensen langsloopt... Help me alsjeblieft, ik wil gewoon dat hij gelukkig is en zich goed voelt.

Bedankt 😊😊

Ik heb altijd kittens gehad die hun moeder niet of nauwelijks kenden. Ik heb een nestje grootgebracht van een moederpoes die na de bevalling was overleden. Ook heb ik zwerfkatjes uit een park gehaald. De twee katten die ik nu heb, heb ik met anderhalve maand in huis genomen, en onlangs heb ik met net één maand een 'wild' kitten gered waarvan het nestje gedood zou worden. Kittens dus die niet lang bij hun soortgenootjes zijn gebleven om de kattencodes te leren. Nou, echt geen enkel probleem hoor. Sterker nog: het gaat juist super. Het zijn katten die heel erg op ons gericht zijn en die echt tegen je 'praten' met een hoop gemiauw tijdens onze lange gesprekken. Ze waren meteen zindelijk zodra ik ze in de kattenbak zette; ze begrepen het meteen. Ze konden zelfs op muizen en vogels jagen zonder dat ik het ze heb hoeven leren! Natuurlijk gebruiken ze hun nagels en tanden bij het spelen, maar dat doen honden ook en je leert ze gewoon wat 'nee' betekent. Om dat gedrag een beetje te sturen spelen we met propjes papier, kleine balletjes... op die manier voorkom je dat je handen worden opengekrabd!

Ze is inmiddels 8 jaar oud, een echt oudje.

Vroeger was ze gewend aan mijn broer, mijn moeder en mij. Maar omdat mijn vader nogal een kort lontje heeft,

is ze wat angstig geworden en accepteert ze eigenlijk alleen mijn broer nog.

Hij is de enige bij wie ze wil slapen en door wie ze geknuffeld wil worden. Mijn moeder accepteert ze ook nog wel.

Toen ik nog bij mijn ouders woonde, klom ze trouwens altijd op mijn schouders om daar te slapen.

Bedenk maar dat het net je eigen kind is. Maar soms moet je ze niet om elk wissewasje op hun kop geven.

Ik denk niet dat ik hem terugga brengen naar zijn moeder Selena, zondag is hij alweer drie weken bij ons.

Ik wil hem niet nóg een scheiding aandoen.

En ik weet niet eens zeker of zijn moeder wel direct weer voor hem zal zorgen, want hij heeft nu onze geur aan zich hangen.

Ik ga er alles aan doen om hem goed op te voeden.

Bedankt voor al jullie tips!

Hij bijt in m'n voeten, ik denk om te spelen.

Hij doet dat meestal 's ochtends als ik me snel klaarmaak om naar m'n werk te gaan.

Of als ik stop met spelen, dan valt hij m'n voet of hand aan.

Verder doet hij het netjes op de kattenbak.

Hij eet z'n brokjes.

Hij knuffelt met ons.

Hij begint z'n naam te herkennen.

En ik denk zelfs dat hij onze stem herkent :)

Ik ga er dus mee stoppen om hem steeds bij z'n nekvel op te tillen als hij dat doet.

En hoe gaat het met het kittentje van je broer @kazumi 17, is ze al flink gegroeid? :)

Hoi,

Het is logisch dat je katje misschien niet helemaal in balans is; hij heeft niet genoeg tijd doorgebracht met zijn moeder en broertjes en zusjes, dus hij weet niet hoe hij moet spelen zonder anderen pijn te doen..

De beste oplossing: Breng hem terug naar de vorige eigenaar en haal hem pas weer op als hij 10 weken of idealiter zelfs 3 maanden oud is! Of je kunt hem (als de vorige eigenaar weigert) bij een moederpoes onderbrengen die kittens van ongeveer dezelfde leeftijd heeft (ze moet hem dan wel accepteren), of je zoekt een speelmaatje voor hem = een ander kitten (zo leert hij spelen zonder te krabben of te bijten..)

Als je hem wilt houden en je geen moederpoes of speelmaatje kunt vinden, of hem niet tijdelijk terug kunt brengen: Dan moet je =

- Hem bij zijn nekvel pakken als hij je bijt of krabt, hem (VOORZICHTIG) een beetje schudden en "nee" zeggen!! (op een strenge toon)

Ja, een duidelijke "nee" is echt genoeg. Elke keer dat hij het weer doet, is dat voldoende.

Maar ja, je moet wel even kijken of hij het niet gewoon doet om te spelen, want dat gebeurt vaak. Mijn kat heeft bijvoorbeeld de gewoonte om me tijdens het spelen te bijten, maar dan zachtjes. Zodra hij zijn tanden er wat dieper in zet omdat hij denkt dat mijn hand een prooi is, zeg ik op een strenge toon "nee" of "zachtjes!" terwijl ik mijn vinger opsteek, en dan stopt hij.

Mijn broer heeft net als jij een kitten geadopteerd waarvan hij dacht dat ze al goed gespeend was... maar uiteindelijk kwamen we erachter dat ze nog geen twee maanden oud was.

We hebben toen informatie gezocht en haar geleerd hoe ze op de kattenbak moet gaan, dat ze niet op de tafels mag klimmen en niet aan de bank mag krabben. Of haar laten komen door haar naam te gebruiken in combinatie met woorden als "brokjes" of "eten".

Eigenlijk neem je de rol van een tweede moeder over zodra een kitten bij zijn echte moeder weggaat. Daarom houden sommige katten hun kitten-trekjes, zoals op je hoofd slapen, op je haar kauwen, enzovoort...

Maar maak je geen zorgen, zoals Zanaya al zei: "niet helemaal gespeend betekent nog niet dat ze stapelgek zijn".

Bedankt, dat is lief van je ^^

Ja, dat ben ik nu inderdaad aan het doen.

Ik pak hem bij zijn nekvel en tik dan zachtjes met mijn wijsvinger op het puntje van zijn neus, terwijl ik rustig maar duidelijk zeg: "Nee, zachtjes!"

Verder sta ik open voor al jullie tips 👌