Kitten met opgezwollen buikje

Hoi greylox,

Ja, het klopt dat ze echt de tijd nodig hebben om aan elkaar te wennen. Mijn oudste komt gelukkig weer wat meer naar me toe (het is een ontzettende knuffelkont en we zijn heel close), dus ik maakte me een beetje zorgen om zijn humeur.

De tweede is juist weer heel afstandelijk lol. Hij is bangig, verlegen en echt een einzelgänger; het heeft jaren geduurd voordat ik hem echt kon aaien en zelfs nu is het nog geen enorme knuffelbeer. Laatst moest hij antibiotica voor zijn gebit, en dat was echt een drama! Hij raakte helemaal in paniek, dus ik ben gestopt met het rechtstreeks geven. Nu vermaal ik de pil, meng het met een klein beetje margarine en smeer dat op zijn pootje, maar zelfs daar flipt hij van!

Hij kijkt me nu dus met de nek aan, en dan heb je ook nog Ouistiti die achter hem aan sjeest en de stoere bink uithangt (zo van: 'je maakt geen indruk op me, ik maak je in wanneer ik maar wil' :). De stakker zit nu nog vaker boven dan voorheen.

Ik ga gewoon rustig aan blijven doen met z'n drieën en probeer de hiërarchie zo goed mogelijk te respecteren.

Bedankt, je reactie stelt me echt gerust.

Hoi,

Dit is allemaal nog heel erg nieuw.

Iedereen moet nog even zijn plekje vinden, geef dat de tijd.

Speel een paar keer per dag met Ouistiti, zodat hij die arme 'tussenliggende' stakker een beetje met rust laat.

De 'oude' zal nog wel even chagrijnig tegen je doen tot hij gewend is.

Doe gewoon je best gezien de omstandigheden, je zit al op het juiste spoor.

Hoi!

Even een klein berichtje met nieuws over de kleine Ouistiti

Hij is nu zo'n twee weken bij ons en zijn 2 kattenbroers ;)

Ouistiti speelt veel, eet goed en is een zindelijke kitten. Hij is niet echt een knuffelkont, behalve als hij natvoer wil of als het tijd is om te slapen. Dan spint hij behoorlijk hard en vanochtend maakte hij me wakker door hard te spinnen en aan de deken te trappelen en te sabbelen...

Met mijn andere katten gaat het nog niet echt denderend, ze accepteren hem nog niet goed en zijn behoorlijk van slag. Mijn oudste is net voor controle naar de dierenarts geweest; zijn bloedonderzoek was goed, maar hij heeft een oorontsteking. Hij is Ouistiti nog steeds goede manieren aan het leren, maar tegenover mij is hij veranderd en neemt hij wat afstand.

Bij de jongste zoekt Ouistiti veel meer de confrontatie op en hij laat zich niet zomaar opzij zetten zoals bij de oudste. Daarom vlucht hij vaak naar boven (dat deed hij trouwens al, want met de oudste klikt het ook niet super). Er moeten voor het eind van de maand 2 tanden bij hem getrokken worden en hij krijgt nu antibiotica, dus hij heeft niet echt de puf om dat kleintje erbij te hebben.

Verder is Ouistiti echt heel erg bijdehand! Hij had binnen een dag door hoe hij op de eettafel kon komen: via een stoel omhoog en dan van de stoel op de tafel. Het is niet omdat het de mijne is, maar echt knap van Ouistiti :)))

Ik probeer mijn andere 2 katten veel aandacht te geven zodat ze zich niet verwaarloosd voelen, maar het is niet makkelijk om een balans te vinden (zeker met de oorontsteking van de één en de tanden van de ander).

Ik hoop dat alles uiteindelijk goed op zijn plek valt tussen hen en ons.

Foto van een knuffelmomentje met mijn man :)

Ik lig echt in een deuk hier achter mijn scherm. Ik zie het al helemaal voor me ^^

En bedankt dat je ons op de hoogte wilt houden, het is altijd leuk om te zien hoe ze groeien. En zo kun je ook jouw ervaringen delen met mensen die in een vergelijkbare situatie zitten :)

Jij ook bedankt voor je mooie gebaar: een klein aapje in goede handen en een grote broer Pascal, het doet goed om te weten dat sommigen dit geluk hebben.

Fijne dag!

In ieder geval bedankt voor jullie advies allebei, dat helpt me enorm aangezien ik nog nooit zulke jonge en beweeglijke kittens heb gehad :) (is trouwens een teken van een goede gezondheid ^^)

Ik ga m'n best voor hem doen en ik zal regelmatig foto's en updates sturen over hoe het met hem gaat, zijn ontwikkeling etc.

Ja, dat denk ik ook, dit is de eerste bij mij die dat doet. Mijn vorige had aan het eind van haar leven ook van die dikke nagels, zelfs zo erg dat de aanzet van de nagel het voetzooltje raakte, maar ze zijn er nooit ingegroeid. Bij mijn oudste is het nu echter al drie keer gebeurd. Verder gaat het goed met Ouistiti :) hij speelt veel! Gisteravond was hij weer aan het klieren en sprong hij met zijn nagels uit tegen me op. Op een gegeven moment was ik het zat (omdat speeltjes niet meer werkten), dus heb ik mijn grote kat gepakt en voor hem neergezet. Hij gromde even, gaf een klein tikje en toen was het klaar! Ouistiti kwam weer bij me liggen en ging eindelijk slapen! Grappig hoor, ik noem mijn grote nu "Pascal, de grote broer" :))

Nou, met onze vorige binnenkat hebben we dat probleem nooit gehad. Ik ga ervan uit dat sommige katten er gewoon meer aanleg voor hebben dan andere.

Hoi,

@greylox

Oké, dat is fijn, dat is weer een zorg minder. Ik moet het wel doen bij mijn oudste, die heeft af en toe last van ingegroeide nagels. De laatste keer was het de nagel aan de zijkant die in het kussentje was gegroeid. Dus bij mijn jongste houd ik het nu ook voor de zekerheid in de gaten. Ik vind dat hun nagels echt een stuk dikker worden als ze ouder worden; zelfs met krabpalen is dat dan blijkbaar niet meer genoeg.

@Ouistiti : wij knippen hun nagels niet. Ze hebben krabpalen en aangezien ze geen greintje agressie in zich hebben naar ons toe, is er nooit een probleem met krabben. De enige kras die ik de afgelopen 3 jaar heb opgelopen, was een ongelukje tijdens het spelen met de Loulou.

@C&CàP : Ja, echt niet fijn. Vandaar ook het topic dat ik had geopend toen de loulou ziek was; het was echt een deuk in m'n humeur om hem vier keer per dag te moeten 'overvallen' voor zijn medicijnen, zeker omdat hij zelf nooit agressief naar mij deed. Dat liet mijn "schuldgevoelmeter" echt tot het kookpunt stijgen.

Toen ze klein waren, hebben we in het begin geprobeerd de boel een beetje te forceren, door ze op schoot te nemen enzo. Maar het was overduidelijk niet de juiste aanpak voor hen. Uiteindelijk hebben we het dus maar op zijn beloop gelaten, in plaats van de band die we probeerden op te bouwen op het spel te zetten. Dat heeft geloond: ook al is de Miss een beetje een apart type en houdt ze niet zo van knuffelen, haar broer vertrouwt ons zo erg dat we zelfs zijn buikje mogen aaien.

Onze dierenartsen zijn dol op ze. Katten die niet in een "Taz" veranderen zodra ze in de praktijk zijn, is voor hen ook wel eens een verademing, maar het doet ons elke keer een beetje pijn aan ons hart om ze zo verstijfd op de onderzoekstafel te zien zitten.

Wat de vervoersmandjes betreft: die laten we nu standaard buiten staan, maar wat er ook gebeurt, ze herkennen de subtiele signalen dat er een dierenartsbezoek aan zit te komen. We proberen het elke keer zo snel en zachtaardig mogelijk te doen om het trauma voor hen zo klein mogelijk te houden.