Wat hebben ze toch?
Een zacht gemiauwtje om 2.45 uur vanochtend. Ik zeg ssst. Even later doet ze het opnieuw. Ssst. Ze klimt op mijn kussen en blijft zachtjes en discreet bij mijn hoofd miauwen. Ssst.
Ze gaat de overloop op en doet het weer, nog altijd zachtjes. Het is inmiddels 3.15 uur. Ze gaat zo het hele huis wakker maken. Ik sta op.
Ze wil naar buiten via de achtertuin. Ik zeg nee, want aan die kant wonen de hippe buren die laat opblijven, en hun agressieve poes sluipt daar misschien nog rond. Die heeft mijn kat al twee keer gebeten. Ik laat haar dus buiten via de straatkant. In plaats van snel te gaan plassen zoals ik dacht, nee hoor, ze snuffelt overal aan. Dan klimt ze op het hek en kijkt lang haar omgeving af. Ik wacht tot ze eindelijk gaat plassen zodat ik haar naar binnen kan halen en weer kan gaan slapen.
Er loopt een grijze kat langs. Op dit uur geen auto's, hij loopt midden op straat. De mijne klimt naar beneden en gaat erop af. Elke keer weer hetzelfde dilemma. Als ik dichterbij kom klaar om in te grijpen, voelt ze zich gesteund en springt ze op de ander. Ik blijf liever staan. Ze besnuffelen elkaars neus. Geen van beiden heeft een opgebollende staart, het gaat goed. Mijn kat heeft de onvoorzichtige bezoeker even gecheckt en keert terug naar het hek. De ander vervolgt zijn weg, nog steeds midden op straat, en voor één keer volgt de mijne hem niet om hem een klap te geven buiten mijn bereik onder een auto. Hij kijkt regelmatig om of er niemand achter hem aan komt.
Ze gaat naar binnen, volgens mij zonder zelfs geplast te hebben. Ik ga weer liggen, zij ook, maar deze keer ligt ze dwars op mijn benen in plaats van er tegenaan zoals ze normaal doet.
Ik word wakker om 7 uur, ga naar beneden, mijn kopje thee staat er helemaal alleen op tafel en is ijskoud.