Ik heb mijn kat laten inslapen. Ik heb er spijt van

Bedankt allemaal voor jullie vriendelijkheid en medeleven. Het helpt me echt dat jullie dit allemaal zeggen, nogmaals bedankt vanuit de grond van mijn hart. Jullie hebben geen idee hoeveel dit mijn verdriet verzacht. Vanmorgen stond ik op, nog steeds verdrietig natuurlijk, maar wel iets rustiger dan gisteren. Het krijgt heel langzaam een plekje. Ik dacht weer even terug aan beelden van zijn laatste ochtend bij me en het is waar, hij kon echt niet meer op zijn pootjes staan. Hij stond twee seconden op om wat te drinken en ging dan meteen weer liggen waar hij op dat moment was. Net als al onze dieren verdiende hij het niet om te lijden. Ik mis hem nu al enorm en dat zal ik ook zeker blijven doen.

@Kalou124

Het gaat altijd te snel, natuurlijk. Ook al verwacht je het na de diagnose. Maar je bent er nooit 100% klaar voor, dat is wel duidelijk.

Lieve groetjes

Het is volkomen normaal dat je je schuldig voelt, dat doen we allemaal wanneer we die onomkeerbare beslissing moeten nemen. Maar bedenk goed dat je niets meer kon doen om hem te redden en dat je hem het mooiste gebaar van liefde hebt gegeven dat hij kon krijgen: je hebt hem verder lijden bespaard en hij is rustig ingeslapen met al jouw liefde.

Heel veel sterkte, dit is een loodzware periode, maar met de tijd zal het verdriet minder scherp worden. Zonder hem ooit te vergeten, zal hij altijd een plekje in je hart blijven houden.

Kanker is niet het eerste waar je aan denkt als een kat moet overgeven. Zodra er afwijkingen of symptomen zichtbaar worden, is het vaak al te laat. En zelfs als een tumor vroeg wordt ontdekt, kun je er niet altijd iets aan doen. De lever is een vitaal orgaan, dus ik denk niet dat hij gered had kunnen worden. Wees er nogmaals van overtuigd dat je met waardigheid hebt gehandeld.

Goedenavond Grumeau,

Je hebt helemaal gelijk. Het is heel snel gegaan, de diagnose kwam eind augustus. Gisteren waren de lymfeklieren al flink opgezet, je kon ze bij het voelen al goed zitten. Het is waar, je vergeet soms hoe kwetsbaar ze zijn. Vanaf juni begon hij al over te geven, maar ik dacht onterecht dat het kwam door de planten waar ze soms van aten. Een grote fout, ik had hem eerder naar de dierenarts moeten brengen. Halverwege juli ben ik voor het eerst met hem naar een dierenarts gegaan. Eerst werd er een alvleesklierontsteking geconstateerd, en vanaf dat moment ging zijn toestand alleen maar verder achteruit. Totdat ik naar een andere dierenarts ging en die me vertelde dat het leverkanker was en geen alvleesklierontsteking. Misschien had hij gered kunnen worden, maar in het stadium waarin hij toen zat, was het al te laat. Bedankt voor je steun.

Goedenavond

Ik heb niet veel toe te voegen aan het bericht van Kalou. Ik heb zelf ook een kat van 1 jaar oud laten inslapen die een moeilijke start in het leven had, ondanks meerdere reddingspogingen. Je moet je echt niet schuldig voelen; dierenartsen doen dit niet zomaar en kanker is echt een rotziekte. Je bent er niet verantwoordelijk voor en dit was de enige juiste keuze.

Dit herinnert ons weer aan hun kwetsbaarheid en hoe belangrijk het is om tijd met ze door te brengen, want we zijn hier allemaal maar tijdelijk. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Goedenavond Kalou,

Bedankt voor je reactie. Je woorden doen me echt goed. Dat is het precies, ik wilde niet wachten tot hij zou gaan lijden. Zijn toestand ging er echt op achteruit. Het deed zo'n pijn om hem zo te zien aftakelen, dat hij niet meer kon eten terwijl hij dat wel nog wilde, en dat hij zichzelf niet meer waste. Het is misschien stom, maar ik blijf maar denken dat ik nog een paar dagen had kunnen wachten, ook al weet ik diep vanbinnen dat het niks zou hebben uitgehaald. Het is vreselijk om die beslissing te moeten nemen, om te beschikken over leven en dood van zo'n onschuldig beestje. Ik mis hem ontzettend. Mag ik je vragen wat bij jouw kat de eerste tekenen van pijn waren?