Ik heb mijn kat een tik gegeven, ik voel me vreselijk schuldig

Hoi,

Bedankt voor de goede tips. Ik besef nu dat ik ze echt alles laat doen.

Ze klimmen overal op en hebben zelfs al eten van mijn bord gepikt. Voor de banken heb ik van alles geprobeerd om te voorkomen dat ze hun nagels eraan scherpen, maar dat was onbegonnen werk. Ik heb er nu hoezen omheen gedaan om de halen te verbergen, ik kan ze gewoon niks weigeren.

Nu heeft hij mijn fotolijstjes kapotgemaakt... achteraf gezien is dat natuurlijk niet zo erg, maar ik liet me even gaan.

Ik wist dat van dat in je handen klappen niet, dat ga ik vanaf nu doen.

Dat "sssst"-geluid als een slang kende ik al wel, daar houden ze niet van.

Het is voor het eerst dat ik katten heb (sinds een jaartje nu). Ik heb altijd honden gehad. Een hond luistert en is echt gericht op zijn baasje. Met katten is het heel anders, daar ben ik niet aan gewend.

Ik weet trouwens dat het niet goed is wat ik deed. Bovendien kan ik echt niet tegen geweld. Zelfs vliegen vang ik in een glas om ze buiten weer vrij te laten.

Op dit moment ligt hij op de bank te slapen en hij laat de hond er niet op, hahaha. Arm beest, die ligt nu op de grond.

Dat in je handen klappen en "nee" zeggen is echt een goeie tip.

Bedankt

Hoi,

Zoals hierboven al is gezegd: stop met jezelf de schuld te geven. Gedane zaken nemen geen keer!

Wat betreft je vraag over hoe je hem van je meubels kunt houden, ik heb het volgende gedaan.

Ik ben de derde eigenaar van twee katten van een jaar of 6. Gaminou is de braafheid zelve: lief, knuffelig en gehoorzaam. Maar dan heb je Croquette, precies het tegenovergestelde. Alles wat je je aan irritante dingen kunt voorstellen, doet ZIJ. Me uit mijn slaap houden, naast de bak plassen terwijl ik hem net heb schoongemaakt, in de wasmand plassen, op de meubels klimmen... maar waar ik echt niet tegen kan, is dat ze over het aanrecht en de tafel loopt.

Dus vanaf het begin, als ze op tafel sprong, BRULDE ik een hard NEE terwijl ik in mijn handen klapte. Dan ging ze er heel snel weer vanaf, en dan deed ik er nog een schepje bovenop door te roepen: DAT MAG NIET! Tegen Gaminou, die dan helemaal verstijfd zat te kijken, zei ik dan: "Croquette is stout aan het doen."

Na twee maanden had Croquette het door. Geen gewandel meer op het aanrecht of op de tafel (tenminste, als ik erbij ben). Als ik haar nu richting de keuken zie gaan, zeg ik nog voordat ze iets stouts kan doen: "Croquette, dat mag niet" en wonder boven wonder draait ze zich dan om.

Ik moet toegeven dat dit echt het enige is wat ik haar heb kunnen leren. Bovendien kent Croquette het woord "stout" heel goed en voordat ze besluit wat dan ook te gaan doen, zeg ik: "Niet stout zijn, Croquette" en dat werkt. Maar je moet wel volhouden, want Croquette heeft heel wat streken en zodra je de teugels wat laat vieren, begint ze weer van voren af aan.

@Blue Cat

Hoi Blue, fijn om je hier weer te zien 👍

Ik heb net de meubels weggehaald waarmee hij op de reling kon klimmen en ik heb een bedrijf dat veiligheidsnetten maakt (ze maken ook netten voor catamarans) om een offerte gevraagd om de opening af te dichten (de kattennetten die je online vindt, hebben te grote mazen).

Nou, vanmorgen hebben we lekker samen gespeeld met zijn vriendinnetje (waar mijn hond natuurlijk meteen jaloers van werd) en nu is hij weer op pad in de buurt.

Ik maak me altijd wel een beetje zorgen als hij de tuin uit gaat, maar het is onmogelijk om hem tegen te houden; hij wurmt zich door elk gaatje. De andere poes komt de tuin bijna nooit uit, maar hij is echt een avonturier en struint heel zijn territorium af.

Ik heb er samen met mijn tuinman naar gekeken, maar het is echt niet te doen om hem binnen de tuin te houden. Aan de andere kant vindt hij het zo heerlijk, ik wil hem zijn uitstapjes ook niet afnemen.

Hij is tegen alles ingeënt, en gelukkig maar als je ziet wat hij allemaal vangt en eet: vogels, muizen, mollen, hagedissen en laatst kwam hij zelfs met een slang aanzetten. Gelukkig was het maar een ringslang.

Ik let goed op padden en haal ze meteen weg als ik er eentje zie (ik zet ze dan bij een waterkant in de begroeiing, ver weg van mijn beesten).

Ik heb ze zelfs tegen hondsdolheid laten inenten, want er zitten hier nogal wat vleermuizen in de buurt en mijn kat zou er best eentje opeten als hij hem te pakken krijgt.

Ik doe alles voor mijn dieren, ik ben enorm aan ze gehecht en maak me snel zorgen om ze. Ik herstel net van een langdurige ziekte en hij helpt me enorm in mijn dagelijks leven.

Daarom neem ik het mezelf ook zo erg kwalijk.

Je bent al harder gestraft dan je had verwacht en dat is maar goed ook. Het zal je wel twee keer laten nadenken de volgende keer dat ze iets stouts doen, en dan houd je instinctief je hand wel in. Zo'n ongelukkige reactie kan de beste overkomen, zelfs als je zielsveel van ze houdt.

Waar ik me echter nog meer zorgen om maak dan die tik op hun kont, is de balustrade waar ze over wandelen. Dat is veel riskanter voor je katten. Je kunt de boel maar beter beveiligen met een speciaal net dat je bij de dierenwinkel of online kunt vinden. Een val van 5 meter kan namelijk dodelijk zijn, en dan is het te laat en heb je alleen nog maar enorm veel verdriet...

Hoi,

ja, die arme schat, ik word er echt verdrietig van. Het is een zwerfkat die ik een jaar geleden heb opgevangen. Hij is superlief. Ja, hij heeft 7 krabpalen, bergen speelgoed en hij klimt op alle meubels. En buiten klimt hij in de bomen. Ik ben echt dol op hem. Op een dag nam hij een vriendinnetje mee naar huis, die heb ik ook geadopteerd. Ze spelen vaak samen in huis en dan is het echt een bende :)

Ze rennen overal rond.

Ik ben gek op m'n beestjes. Ik woon alleen, dus het zijn een beetje mijn kinderen en ik vind het heel moeilijk om mezelf te vergeven. Ik hou zoveel van ze. Ik doe alles voor ze. Ik snap echt niet waarom ik dit gedaan heb. Hij is zo klein en lief.

Ik begrijp m'n eigen actie gewoon niet, want ik heb altijd al dieren gehad en ik heb nog nooit een hand naar ze opgeheven. Ik red spinnen en kevers, ik verplaats padden en als ik zie dat m'n kat een muis eet, probeer ik die te redden. Dit is echt vreselijk voor me, want ik hou echt van alle dieren.

Het is alsof ik een duistere kant van mezelf heb ontdekt en daar word ik heel verdrietig van. Omdat ik alleen woon, blijf ik er de hele tijd over malen. Het is echt afschuwelijk dat ik m'n lieve kleine katje dit heb aangedaan.

Goedenavond,

Het beste wat je kunt doen, is doen alsof er niets aan de hand is en het vooral nooit meer doen. Zoals je weet, is hardhandigheid bij katten echt uit den boze, omdat je anders het risico loopt hun kostbare vertrouwen voorgoed te verliezen.

Aan de andere kant denk ik dat je moet kiezen tussen breekbare spulletjes en katten... Persoonlijk heb ik voor de katten gekozen. Klimmen is een instinctieve behoefte van een kat, en hem dat ontnemen werkt erg frustrerend. Ik hoop dat die van jou tenminste een krabpaal heeft en meerdere hoge plekjes om op te zitten.

Maak jezelf niet gek, de kat zal op het moment zelf enorm geschrokken zijn, maar hij zal het je vergeven, zeker als je normaal gesproken lief voor hem bent. Hij heeft je in het verleden al bestempeld als een 'vriendelijk mens'.

Die enorme herrie was op zich al meer dan genoeg straf voor een kat

Als je hem een tik op zijn billen hebt gegeven, is de kans klein dat je hem hebt bezeerd

Goedenavond,

Het heeft inderdaad geen zin om katten te straffen door ze een tik te geven, want ze begrijpen de reden achter je actie niet.

Ik denk niet dat hij het je kwalijk neemt, want hij heeft daarna gewoon weer met je gespeeld. Een mishandelde kat zou eerder wegvluchten om zichzelf in veiligheid te brengen. Een kat is nou eenmaal niet zo onderdanig als een hond.

Maar vergeet niet dat het heel gevoelige wezens zijn die kwetsbaarder zijn dan we vaak denken (qua gezondheid, genegenheid...).

Laten we maar zeggen dat je schuldgevoel je straf is.