HELP! Ik heb per ongeluk mijn kat geraakt en ik voel me zo schuldig

Volgens mij is hij banger voor de kastdeur dan voor jou... het zou me verbazen als hij de link legt tussen jou en het voorwerp dat hem geraakt heeft!

Daarnaast denk ik dat dieren bang voor ons zijn als we een voorwerp in onze handen hebben, zoals een bezem, een kastdeur enzovoort... waarschijnlijk verandert dat onze "omvang en vorm".

Katten zien de wereld niet zoals wij!

Dus zolang je hem niet weer benadert met een of ander hulpmiddel en hij je gewoon ziet als een bron van plezier en eten, denk ik niet dat hij voor je wegvlucht... geef hem alleen wel even de tijd om bij te komen, voor zover dat nog niet gebeurd is!

Ter illustratie: ik ben zelf op verschillende van mijn kittens gaan staan omdat ze vaak voor of zelfs onder je voeten lopen als je loopt, maar er is er nooit eentje boos op me gebleven (en godzijdank is er ook nooit iemand gewond geraakt!). Zelfs de volwassenen hebben vaak een pootje onder die van mij tijdens de gekte rond etenstijd, maar ook dan: ze blijven nooit boos!

😁

Hoi,

Het was een ongelukje. Je kunt hem het beste een paar uurtjes met rust laten. Als hij naar je toe komt, praat dan zachtjes tegen hem zonder dat je hem meteen probeert aan te raken, maar kijk wel goed of hij mankt. Zolang hij eet, drinkt, zindelijk blijft en niet mankt, is dat het belangrijkste. Misschien is hij een paar uurtjes een beetje beledigd, maar daarna is alles vast weer als vanouds.

De enige keer dat mij dit is overkomen, was toen ik de balkondeur hard dichtsloeg terwijl een van mijn katten net naar buiten glipte; hij kwam met het midden van zijn lijfje klem te zitten. De arme schat blies en siste, maar kwam daarna meteen naar me toe om getroost te worden! Ik schaamde me echt kapot...

Hoi,

Nee hoor, in het ergste geval negeert hij je een paar uurtjes. 😁 Het kan wel dat hij die kast nu voortaan wat wantrouwt, maar hij zal dit ongelukje echt niet aan jou koppelen.

Ik heb ook wel eens per ongeluk (natuurlijk onbedoeld, maar ik zeg het er voor de zekerheid maar even bij) op de staart van mijn kleine monster gestaan. Dat vond hij op dat moment natuurlijk niet leuk, maar nadat ik even bij hem was gaan kijken en hem 2-3 snoepjes en een dikke knuffel had gegeven, was het alweer vergeten.