Chronisch/Acuut Nierfalen Stadium 4...

Nogmaals bedankt voor je reactie.

Dat is ook een beetje mijn insteek: alles voor haar doen, maar als het echt op zinloos lijden uitdraait, er voor haar zijn en haar rustig begeleiden tot het einde.

Ik heb trouwens woensdag aan het begin van de middag een afspraak, ik hou je op de hoogte.

Wat fijn is aan Kira, is dat ze helemaal niet schuw is en zich niet overal verstopt. Na haar eerste medicijn vanochtend (die heel makkelijk te geven is omdat het een soort mini-brokje is), kwam ze uit zichzelf lekker bij me kroelen.

Ik ga jouw methode proberen met een beetje water via een spuitje. Ik heb ook gelezen dat je de capsule wat vochtig kunt maken, zodat hij makkelijker naar binnen glijdt.

Wat betreft die second opinion: fijn dat je dit voor haar doet. Niet opgeven betekent niet dat je door moet gaan tot het punt van zinloos medisch handelen. Hou je ons op de hoogte?

Over het geven van medicijnen: als je het door het voer mengt, kan de kat daar een afkeer van krijgen en uiteindelijk stoppen met eten. Bovendien verliezen veel medicijnen hun werking als ze gebroken of verpulverd worden. Dan blijft alleen het rechtstreeks toedienen in de bek over. Er zijn verschillende technieken voor, niet leuk maar wel effectief. Ik waarschuw mijn kat altijd door "me-di-cijntjes" te zeggen, zodat hij niet denkt dat ik hem ga knuffelen en hij knuffels niet met medicijnen gaat verwarren. Het makkelijkst is om de kat zittend met zijn rug tegen je aan te houden, de bek aan de zijkant met je wijsvinger te openen en het medicijn erin te doen.

Geef hem daarna met een spuitje een beetje water, heel voorzichtig om te voorkomen dat hij zich verslikt, net als bij baby's.

Die van mij wil totaal niet, maar ze is heel rustig als ik de "matrousjka" of "sushi-methode" gebruik: ik ga zitten met mijn benen gestrekt, leg een grote theedoek of handdoek over mijn benen, zet de kat met zijn rug naar me toe tussen mijn benen en sla dan de ene kant van de handdoek om hem heen en dan de andere kant, zodat de schouders goed ingepakt zijn en hij zijn voorpootjes niet meer kan bewegen. Zo heb ik mijn beide handen vrij: één om de bek open te houden en de andere om het tabletje erin te doen. Het gaat heel snel, in 5 seconden. Daarna geef ik wat water en prijs ik hem uitgebreid. Ik geef hem een aai en dan is hij het meteen weer vergeten.

Ik waarschuw hem altijd van tevoren. Natuurlijk doe ik dit met de deuren dicht, in een kamer zonder verstopplekken, want je moet niet achter de kat aan hoeven jagen; dat geeft alleen maar stress.

Klopt, ik merk dat ze het innemen van de medicijnen de afgelopen twee dagen echt als een drama ervaart...

Ik ga nog even verder zoeken naar de juiste oplossing voor haar!

Ja, dat klopt. Soms voel ik me er best schuldig over dat ik haar probleem niet eerder heb opgemerkt...

Maar goed! Het moeilijkste op dit moment is om de kalium toe te dienen. Ik snap de fabrikant echt niet die dit medicijn in zo'n plastic capsule heeft gestopt... Zelfs wij mensen zouden een groot glas water nodig hebben om dat weg te krijgen, en zelfs als ik de capsule openmaak en het poeder door het eten meng, moet ze het niet. Ik heb wat video's gezien met tips om het poeder door wat boter of een vloeibare snack te doen, dat ga ik morgen proberen.

Morgenochtend ga ik meteen als eerste een afspraak maken voor een second opinion...

Ja, het klopt dat je rekening moet houden met de financiële kant, maar dat hoorde bij de 'deal' toen ik aan een huisdier begon.

Ik ga een afspraak maken bij een grote, goed aangeschreven kliniek en ik houd jullie op de hoogte.

Bovendien is het echt heel verwarrend, want ze doet nu net alsof er niks aan de hand is... Terwijl ze zichzelf van binnenuit aan het vergiftigen is...

Bij mij was mijn eerste dierenarts in Parijs ook degene die ik volledig vertrouwde. Dierenarts. Geneeskunde.

Begin mei 2015 gaf hij mijn kat op. Hij deed totaal niets aan behandeling of herstel... ik ging naar huis met een pantertje dat voor de zomer dood zou gaan, en hij stelde voor om haar maximaal 5 weken later thuis in te laten slapen.

Ik ben ergens anders heen gegaan.

Ik begreep het protocol.

Ik zal nooit meer zomaar een ja-knikker zijn, zelfs niet bij de dierenarts die mijn kat "gered" heeft.

Eigenlijk volgde hij gewoon een normaal protocol. Met een check van de resultaten. Mijn kat is er nog steeds, 2 jaar later. Nog altijd hier.

Een kritische blik, of het nu om humane of diergeneeskunde gaat, kun je jezelf aanleren.

Je moet natuurlijk ook maar net de middelen hebben voor 3 dagen aan het infuus, enzovoort.

Ik heb het toevallig geprobeerd, maar dit 'boefje' houdt niet van natvoer, ze heeft liever sla haha!

Omdat ik chemicus ben, ga ik spuitjes zonder naald gebruiken om het poeder van het medicijn met water te mengen en het zo direct en makkelijker toe te dienen!

Aangezien ik in een grote stad woon, ga ik misschien nog even langs bij een andere dierenarts voor een second opinion, dan heb ik er tenminste geen spijt van...

Tja, aan de andere kant hoor ik dat eigenlijk ook niet te weten. Ik heb totaal geen medische achtergrond en ik hoop eigenlijk altijd dat ik juist op die mensen kan vertrouwen... 😔

Ze heeft nu meer dan 48 uur aan het infuus gelegen en hij verzekerde me dat het geen zin had om haar langer daar te houden. Ik denk dat hij wel zag dat ik het erg moeilijk had met de situatie en dat hij wel door was gegaan als dat echt nodig was geweest, dat hoop ik tenminste...

Alleen weet je na twee dagen niet hoeveel het eigenlijk nog verder had kunnen zakken, omdat de dierenarts is gestopt. Normaal gesproken is het 2 dagen (bij een goede reactie zoals bij die van jou) + nog 3 dagen. Dat is wel jammer.

Maar geniet er in ieder geval lekker van.

Hoi,

Bedankt voor je reactie. Ik heb gisteren toevallig nog de vraag aan de dierenarts gesteld toen ik haar ophaalde, namelijk: als we haar een week aan het infuus leggen, dalen haar waarden dan weer tot een acceptabel niveau? Hij antwoordde dat dit in haar stadium niet meer mogelijk is; de waarden bereiken uiteindelijk altijd een grens en kunnen simpelweg niet lager worden.

Ik ga nu vooral nog lekker van haar genieten en haar goed in de gaten houden nu ik op de hoogte ben van haar situatie. En bij het minste of geringste signaal ga ik direct naar de dierenarts...