Pleuravocht (vocht in de borstkas)

Het kan soms even duren, maar de pijn zal uiteindelijk minder worden. Probeer, wanneer er verdrietige beelden bij je opkomen, deze zoveel mogelijk te vervangen door de gelukkige momenten die je met haar hebt beleefd. Je band met haar is zoveel meer dan alleen die euthanasie, ook al is dat het enige waar je op dit moment aan kunt denken. Ik heb iets meer dan een maand geleden ook deze moeilijke keuze moeten maken en wat ik je echt zou willen aanraden is om het dag voor dag te bekijken.

Hoi Coko77,

Bedankt voor je bericht. Inderdaad, ik weet niet of het goed was geweest om het nog langer te rekken.. Ik weet niet of dat de juiste keuze was geweest en dat zal ik ook nooit weten.. Dat is precies wat zo moeilijk is om te accepteren. Ik kan me er niet bij neerleggen, mijn gedachten blijven maar in cirkeltjes draaien en ik huil elke dag.. Het voelt alsof dit nooit meer overgaat.

Bedankt voor je steun.

Lieve Milaly, allereerst gecondoleerd met het overlijden van je poes. Je hebt echt voor haar gevochten door haar meerdere keren naar de dierenarts te brengen. Dat schuldgevoel is heel natuurlijk wanneer je de beslissing moet nemen om je maatje te laten inslapen. De berichten hierboven bevestigen alleen maar dat je keuze om haar niet langer te laten lijden de juiste was. Had het verlengen van haar leven met een paar weken niet ook haar lijden verlengd, of zelfs verergerd? Je hebt een ontzettend moeilijke keuze gemaakt... geef jezelf de tijd om dit te accepteren. Weet dat het rouwproces verschillende gevoelens met zich meebrengt, zoals schuldgevoel, boosheid, verdriet en uiteindelijk acceptatie. Ik wens je heel veel sterkte voor de komende tijd.

Hoi,

Bedankt voor jullie reacties.

Achteraf gezien is alles zo snel gegaan en door alle emoties denk ik nu dat we misschien hadden moeten proberen haar er weer bovenop te helpen, dat ze misschien nog een paar weken extra had kunnen leven. Ik heb het gevoel dat ik haar in de steek heb gelaten, dat ik haar geen kans heb gegeven en dat ik niet voor haar heb gevochten... Op dat moment vertrouwde ik de dierenarts, maar achteraf weet ik niet of ik er goed aan heb gedaan, vooral omdat de eerste dierenarts haar ademhalingsproblemen niet opmerkte bij het onderzoek en me volledig geruststelde... Ik weet niet meer wat ik ervan moet denken... Ik mis haar zo ontzettend.

Hoi,

Je hebt heel waarschijnlijk de juiste beslissing genomen. Ik weet niet wat de oorzaak was van de vochtophopingen bij je poes, maar bij bepaalde ziektes die al in een vergevorderd stadium zijn, is het lastig om een dier te behandelen, zeker wanneer er sprake is van nierfalen. Als de dierenarts heeft aangegeven dat ze niets meer kon doen, dan heeft ze ingeschat dat geen enkele andere oplossing nog zin zou hebben voor je poes of voor jou. Bedenk dat je haar hiermee verder lijden en een sterk verminderde kwaliteit van leven hebt bespaard. Dat zou voor zowel haar als voor jou heel zwaar zijn geweest.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Nog een fijne dag,

Lucie