Gedrag na pootamputatie

Hoi,

Mijn poes Etoile van 2 jaar oud is onlangs haar achterpoot kwijtgeraakt na een ongeluk (ze was vast komen te zitten in een kiepraam).

Ze is 10 dagen bij de dierenarts gebleven omdat hij in eerste instantie probeerde de poot te redden door de breuk te herstellen, maar helaas breidde de necrose zich uit en was amputatie uiteindelijk de enige optie.

Sinds ze 4 dagen geleden weer thuis is, slaapt ze alleen maar en zoekt ze plekjes om zich te verstoppen, ondanks al onze knuffels en alle aandacht die we haar geven.

Ze eet wel, maar lang niet zo gulzig als eerst.

Ik heb andere verhalen gelezen waarin stond dat een kat zich heel snel aanpast aan een handicap, maar ik heb het gevoel dat onze Etoile juist helemaal getraumatiseerd is.

Bovendien lijkt haar zusje Venus haar te verstoten, terwijl ze het voorheen juist supergoed met elkaar konden vinden.

Ik maak me hier veel zorgen over en het maakt me erg verdrietig...

Ik zou graag wat ervaringen of advies krijgen van andere baasjes van geamputeerde katten.

Alvast bedankt.

Ik had je eigenlijk willen aanraden om even je dierenarts te bellen, maar qua humeur kunnen ze niet veel doen. Integendeel, jij bent de enige die hem/haar er weer bovenop kan helpen. En het is nog maar net gebeurd, het blijft toch een flinke operatie.

Is hij/ze te verleiden met eten? Als dat zo is, probeer hem/haar dan ook op die manier te motiveren.

Veel sterkte

Bedankt voor je reactie. Funky was altijd veel buiten en vond het heerlijk om te spelen en mijn andere poes Armani te plagen. Dat doet hij nu echt helemaal niet meer! Waar ik me zorgen over maak, is dat hij nergens meer zin in heeft. Vroeger was hij een enorme plakpleister en nu doet hij niet eens meer de moeite om op de bank te springen voor een knuffel ☹️ Bedankt, en ik hoop dat hij zijn energie weer helemaal terugkrijgt, net als jouw kat!

Hoi!

Ik heb een kat gehad waarvan de rechtervoorpoot geamputeerd moest worden na een dubbele open breuk door een hondenbeet. Dat is al een paar jaar geleden en ze heeft toen een goede maand bij de dierenarts moeten blijven. Toen ze eenmaal weer thuis was, leek het alsof ze nooit anders had gedaan dan op drie pootjes lopen. Ze bewoog zich heel makkelijk en na een week probeerde ze alweer in bomen te klimmen, ook al lukte dat eerst nog niet. Na ongeveer een maand ging haar linkervoorpoot meer in het midden staan en ze klom, liep en rende weer als iedere andere kat.

Ze is die beperking altijd goed de baas gebleven; voor haar was het eigenlijk totaal geen handicap. Ze bleef even speels en actief...

Wat ik destijds van mijn dierenarts begreep, is dat het voor een kat makkelijker is om een voorpoot te missen dan een achterpoot. Leeftijd speelt waarschijnlijk ook een rol. Mijn poes was toen ongeveer 4 jaar oud, die van jou is al wat ouder en daardoor misschien wat minder speels of actief?

Het is vreselijk om je beestje zo’n operatie te zien ondergaan, zeker als hij er zelf veel moeite mee heeft. Blijf hem motiveren, ik hoop van harte dat hij snel opknapt en weer plezier krijgt in zijn leven op drie poten.