Slapen in de slaapkamer: slecht idee?

Ik zou het trouwens niet aanraden om je pup de hele nacht in bed te laten slapen. Pak hem er liever alleen even bij om te knuffelen en stuur hem daarna weer naar z'n mand. Dat is simpelweg omdat een pup niet van het bed af mag springen als hij eruit wil; dat is namelijk slecht voor de groei. Daar moet je ook echt even op letten ;)

Maar later kun je hem gewoon op bed laten als je dat wilt, net wat je zelf prettig vindt.

Mijn grote kerel mag op bed wanneer hij wil, maar er zijn inmiddels wel wat vaste ritueeltjes ontstaan. Ondanks dat het mag, slaapt hij niet altijd in bed – hij heeft trouwens ook een heerlijke fauteuil helemaal voor zichzelf. Maar er zijn van die momenten dat hij echt even lekker komt knuffelen in bed.

Het hangt eigenlijk af van hoeveel tijd je kunt besteden aan de opvoeding van je pup.

Het is perfect mogelijk om je pup bij je in bed te laten slapen zonder dat hij te afhankelijk van je wordt of probeert de baas te spelen. Je hoeft er alleen maar voldoende tijd in te steken (geleidelijk leren alleen te zijn, duidelijkheid over de verhoudingen thuis...).

Maar hij heeft sowieso wel zijn eigen plekje nodig dat altijd toegankelijk is, dat is echt belangrijk.

Dat heb ik zelf ook gedaan met mijn pup, die ik bewust aan het begin van mijn vakantie heb gehaald, zodat ik 100% van mijn tijd aan hem kon besteden.

Perle is nu acht maanden oud, kan meerdere uren alleen blijven en slaapt bij mij, maar als ik haar zeg dat ze naar haar mand moet gaan, doet ze dat zonder problemen.

Alles staat of valt met de opvoeding, en als je daar genoeg tijd in steekt (met geduld, want positieve bekrachtiging werkt goed maar langzaam), kun je er echt wonderen mee bereiken. Het vraagt veel geduld en inzet.

Superbedankt voor deze uitgebreide antwoorden! Echt fijn om zulke goed onderbouwde reacties te krijgen.

Ik ga er eens goed over nadenken en kijken wat voor mij het meest logisch is.

Nogmaals bedankt!

Wat mij betreft met Tosca: zij valt bij mij in slaap totdat mijn vriend klaar is met werken en als hij naar bed gaat, stuurt hij haar naar haar mand in de woonkamer... ze is niet makkelijk wakker te krijgen, meneer moet haar echt tillen om haar weer op haar pootjes te zetten lol. Soms maakt ze er gebruik van voor het geval hij haar zou vergeten... maar goed, verder geen enkel probleem.

Hoi

Ik zou zeggen dat je je hond in het begin het beste gewoon in zijn mand kunt laten in een kamer naar keuze. Na verloop van tijd kun je dan kijken wat past bij het karakter van je hond. Zo heb ik het ook aangepakt: in het begin mocht ze niks, geen bank en geen bed.

Tegenwoordig mag m'n hond gewoon bij me op de kamer en in bed slapen, en ik heb totaal geen last van verlatingsangst of overmatige aanhankelijkheid.

's Nachts slapen we samen, maar overdag ben ik gewoon aan het werk en blijft zij thuis. Dat gaat hartstikke goed.

En wat betreft de huisregels en grenzen: mijn hond heeft nog steeds één verboden plek, en dat is de werkkamer.

Of ze de regels van thuis ook bij anderen probeert toe te passen? Nee, dat is bij ons niet het geval.

Als we bij iemand zijn waar ze niet op de bank mag, dan gaat ze er ook niet op. Ze gaat er dan voor staan en kijkt me aan, en als ik zeg: "Nee, hier mag het niet", dan doet ze het niet.

Bij m'n moeder slaapt Menza wel bij mij op de kamer, maar mag ze niet op het bed. Dan slaapt ze gewoon in haar mand naast het bed en dat gaat prima; ze probeert niet eens de boel te belazeren. Daar mag ze ook de woonkamer niet in, en dan stopt ze ook echt precies bij de drempel.

Maar dat is ook precies de reden dat ik haar die vrijheid geef: Menza luistert heel goed en ze "vraagt" eigenlijk altijd eerst om toestemming voordat ze ergens gaat liggen. Met zo'n karakter kan ik me dat veroorloven. Als ze was gaan grommen om de bank of het bed te claimen, dan was het een absoluut verbod geweest!

Ik heb honden gehad die meestal in de gang sliepen. Mijn huidige honden sliepen in de slaapkamer in het eerste appartement waar ze woonden, en kropen soms op bed als ze merkten dat ik diep in slaap was. In het tweede huis stonden de manden in de slaapkamer en was het bed verboden terrein, wat ze zonder problemen accepteerden. In mijn huidige huis staat de slaapkamerdeur open, maar staat er een klein hekje voor dat aangeeft dat ze niet naar binnen mogen. Geen enkel probleem met de aanpassing aan de nieuwe regels.

Ik geloof niet dat een hond die in de slaapkamer slaapt, daardoor niet alleen kan blijven. Je kunt je hond prima overdag leren om alleen te zijn, terwijl hij 's nachts gewoon bij je slaapt.

Toen ik mijn Argentijnse Dog kreeg, mocht hij de slaapkamer niet in, niet op de bank, enzovoort... Ik zorgde dat hij me niet volgde in huis. Maar daarnaast heb ik hem niet geleerd om echt alleen te zijn, met als resultaat dat die hond de boel bij elkaar jankte zodra ik vertrok.

Bij mijn Bordeauxdog heb ik alles toegestaan. Hij slaapt in mijn kamer, op zijn kussen, zijn kleedje, zijn luie stoel en zelfs in bed als hij dat wil. Maar daarnaast heb ik hem wel geleerd om alleen te blijven. Eerst door de kamer te verlaten, hem te beletten me te volgen, enzovoort... En tja, mijn hond kan nu hartstikke goed alleen blijven.

Dus wel of niet in de slaapkamer slapen is niet echt het probleem. Het is de opvoeding die bepaalt of een hond zich fijn en ontspannen voelt als het baasje er even niet is.

En als je als baasje je hond tegen je eigen gevoel in dwingt om op een kleedje te slapen, dan voelt die hond dat ook aan. Je moet doen wat voor jou goed voelt en je niet te veel vastpinnen op opvoedprincipes die soms wat achterhaald zijn of die gewoon niet bij je passen.

Bij andere types is er geen enkel probleem, het is echt een kwestie van geval tot geval.

Ja, met echte karakters 😁

Vrienden van ons hadden ons eens een jonge Mops en een Rottweiler te logeren gegeven omdat ze op reis gingen. Zelf hadden we onze Labrador Volka, dus we hadden drie honden in de auto op weg naar het meer... De hoedenplank was prima bestand tegen de Mops, maar het gewicht van de Rottweiler was een ander verhaal...

Die kop van Volka, ik zie het nog zó voor me... En het humeur van mijn man trouwens ook ^^

Over het algemeen vind ik al die zogenaamde "roedelregels" rondom ruimte (je hond niet op bed laten, als eerste door de deur gaan, enz.) of eten (eerst zelf eten, hem niet laten bedelen aan tafel, enz.) meer een fabeltje dan wat anders. Volgens mij hebben ze weinig te maken met hoe een groep honden in het echt functioneert. Aan de andere kant zorgen ze er wel voor dat baasjes regels stellen, vooral op gevoelige punten zoals de controle over de ruimte en middelen zoals voedsel. Hierdoor leert de hond om te gaan met frustratie en zich aan te passen.

Maar volgens mij kun je deze regels prima links laten liggen en je eigen regels bepalen die beter bij je passen.

Ik gaf al het voorbeeld van de "virtuele grens" om een hond te leren een bepaalde plek te respecteren (wat je daarna overal kunt toepassen, zelfs op vakantie bij vrienden, als hij het eenmaal geleerd heeft).

Nog een voorbeeld: de frustratie rondom eten train ik bij mijn honden door ze naast ons te laten zijn terwijl we eten. Hun kop is dan letterlijk een paar centimeter van ons bord verwijderd (we eten aan de salontafel terwijl we op de bank zitten, en de honden liggen vaak ook op de bank, dus echt vlakbij). Ze mogen echter nergens uit zichzelf aankomen; ze moeten wachten tot wij ze iets aanbieden om te proeven.

Ik denk dat dit 100 keer beter werkt voor de impulsbeheersing bij eten dan dat traditionele "de hond mag niet in de weg lopen tijdens het eten en krijgt z'n bak pas als de mensen klaar zijn".

Kortom, ik geloof vooral dat elk gezin moet leven volgens de regels die voor hen werken :)

Maar houd wel altijd in je achterhoofd dat een hond die nooit gewend is om bepaalde regels te volgen, deze niet op wonderbaarlijke wijze zal begrijpen op het moment dat het wel een keer nodig is. Anticipeer daar dus op.

@Lorna "Een grote pup met het temperament van een Boxer... als je hem de ruimte geeft, is hij gewoon OVERAL en de hele tijd LOL (met overal bedoel ik echt 'overal en nergens', hij likt je hele gezicht af, zit het ene moment met zijn kont op je schouder en mept je het volgende moment om je oren met zijn kwijlerige flostouw, enz.)"

Maar ik denk dat als een baasje zijn "lompe hond" graag bij zich laat slapen, dat best kan, mits je maar op andere plekken "oefent" met het stellen van regels (over hoe hij de ruimte gebruikt).

Bijvoorbeeld met Léon, die niet super lomp is, maar wel zó aanhankelijk dat ik er soms moe van word (vooral omdat hij dwangmatig likt; zijn favoriete hobby is proberen zijn tong in mijn oor te duwen als ik met iets anders bezig ben 😡). Ik heb hem al vroeg "WEGWEZEN" geleerd, wat betekent: "ga weg, ik wil nu niet dat je bij me komt". Dat werkt echt top.

Aan de andere kant heb ik het verbieden van de toegang tot een kamer of een voorwerp een beetje verwaarloosd, maar daar zijn we nu mee begonnen. Léon heeft er wat moeite mee, maar bij Basile zit het er echt heel snel in.

Hetzelfde geldt voor het probleem van overmatige aanhankelijkheid.

Je hond bij je laten slapen betekent dat je een kans mist om aan zelfstandigheid te werken, maar niets houdt je tegen om dat op een ander moment van de dag op een andere manier te trainen.

Voor mij is de enige echte reden om je hond niet in de slaapkamer (en vooral niet in bed) of op de bank te laten, wanneer er sprake is van bezitsdrang. In ieder geval niet totdat de oplossing van dat probleem al flink op gang is geholpen.