Mijn hond heeft mijn andere hond doodgebeten

Achteraf was mijn hond niet blij, maar toen hij eenmaal gekalmeerd was, was hij heel onderdanig. Ik denk dat hij wel snapte dat hij iets stouts had gedaan. Toen ik 's avonds terugkwam van mijn werk na het incident dat rond het middaguur plaatsvond, heb ik de straf opgeheven zoals de dierenarts had geadviseerd. Ook al begrijp ik dat hij het niet met opzet deed, ik neem het hem wel kwalijk, want ik kan op dit moment aan niets anders denken. Het is nog erger als hij bij me is. Dus ik negeer hem nu een beetje, ook al begrijpt hij er niets van. Ik heb hem natuurlijk wel gewoon uitgelaten en eten gegeven, maar ik denk dat ik even tijd nodig heb voordat ik hem weer ga knuffelen zonder dat ik hem weer zo door het dolle heen voor me zie. Bovendien blijft mijn schoonfamilie maar roepen dat hij vals is en daar word ik echt simpel van; ik neem het juist voor hem op.

Hij had de andere kat al een keer eerder gepakt en door elkaar geschud, maar toen had hij hem niet verwond, zelfs geen schrammetje. We hebben hem toen uit principe op zijn kop gegeven. Hij liet trouwens ook meteen los zodra we tegen hem schreeuwden.

Maar gisteren was er geen houden aan. Zelfs toen de kat al dood was, wilde hij niet loslaten, en toen ik hem eindelijk zover had dat hij losliet, wilde hij er weer naartoe. Maar zodra we de drempel van het huis overstapten, werd hij ineens heel zielig en onderdanig.

Kortom, wat ik echt wil, is voorkomen dat hij hetzelfde doet bij mijn andere kat.

Binnen knuffelt hij met de kat, maar buiten rent hij erachteraan. Het is niet zo dat hij een hekel aan ze heeft.

Hier in Quebec zou mijn eerste reactie zijn geweest om het niet eens tegen de dierenarts te zeggen, hoewel ik niet denk dat agressie tegen een kat officieel gemeld kan worden zoals agressie tegen een hond.

Ik vind het oprecht vreselijk voor je, wat een drama heb je net meegemaakt.

Een groot probleem met dit soort agressie is dat de hond enorm positief bekrachtigd wordt, en dat maakt het drama alleen maar groter. Wat waarschijnlijk gewoon een spelletje was, is uitgelopen op een drama nadat de hond de controle verloor, vermoedelijk tijdens het spelen. Die van mij had dit ook bijna een keer gedaan toen ik ze nog niet genoeg vertrouwde om ze zonder toezicht te laten. Op een moment van extreme opwinding greep ze het kitten van 1 kg bij haar staart en stond ze op het punt haar flink door elkaar te schudden. Dan zou de kleine hebben gegild, was ze losgekomen, en had Sana haar bij de nek gegrepen (escalatie) om haar opnieuw te schudden.

Ik was altijd al bang voor zo'n schudpartij, net zoals ze met haar knuffels doet. Zo simpel is het. In het heetst van de strijd, de stresshormonen door het dak, in een moment van euforie, vergeet de hond alles en begint hij de kat te schudden. Dan volgt er een wond, en bloed. En daar heb je de bekrachtiging. Want daar is hij voor gemaakt. Dat kan voor de hond niet onprettig zijn. Het is niet alsof ze een mechanisme hebben voor extreme empathie of wroeging. Hij ervaart de smaak, de geur, de opwinding, de beweging; alle zintuigen doen mee.

Natuurlijk komen ze daarna naar je toe alsof er niets aan de hand is, met een grijns van oor tot oor. En tegelijkertijd zal hij zijn maatje echt wel missen. Het was niet de bedoeling, hij deed het niet expres.

Als die van mij dat ooit zou doen, zou ik haar niet eens straffen. Ik zou er net als jij absoluut kapot van zijn en ik zou een gedragstherapeut inschakelen, maar wel met het besef dat ik een Shiba Inu heb, en dat de activiteit waar hij waarschijnlijk de meeste voldoening uit haalt het doden en opeten van mijn kat is.

Mij is vandaag precies hetzelfde overkomen.

Mijn boxer-kruising van 40 kg heeft mijn twee jaar oude kat voor mijn ogen doodgebeten.

En dat terwijl ze elkaar kenden; buiten rende hij er vaak achteraan, maar binnen lagen ze samen te knuffelen.

Woensdag ga ik naar een gedragstherapeut.

Ik respecteer je keuze om je hond te laten inslapen, maar voor mij is dat geen optie, en wegdoen ook niet, ook al ben ik ontzettend boos op hem.

Ik kon schreeuwen en slaan wat ik wilde (wat ik normaal nooit doe), maar niets hielp. Zelfs toen de kat al dood was, bleef hij doorgaan. Toen ik hem eindelijk zover kreeg dat hij losliet, wilde hij er weer op af, totdat ik bij het huis kwam; daar werd hij meteen rustig en gedroeg hij zich onderdanig.

Ik heb het heel moeilijk met de emoties door het geweld van wat er is gebeurd. Hoewel ik mijn kat heel graag mocht, was ik er ook weer niet zó close mee, maar ik kon echt helemaal niets doen.

Ik heb ook nog een tweede kat en een andere hond, en ik wil echt voorkomen dat hij dit nog een keer doet. Ik weet dat die andere hond hem heeft geleerd om achter katten aan te gaan. In het begin was het spel, maar toen de kat zich verdedigde en hem in zijn neus krabde, sloeg het om in agressie.

Weten jullie hoe ik hierop moet reageren? Behalve hem aan de lijn houden of een muilkorf omdoen in de tuin heb ik niet echt een idee. Ik wil niet dat mensen denken dat mijn hond vals is. De veterinaire gedragsdeskundige zei dat het jachtinstinct was en ze kijkt er woensdag naar. Tot die tijd hoor ik graag jullie mening en jullie ervaringen hierover.

Laetitia, bedankt voor je bericht. Je hebt onze situatie en hoe mijn man en ik erover denken goed samengevat.

Maak je niet te druk om dit alles. Je hond was lastig in de omgang en je hebt haar voor je eigen ogen je andere hond zien doodbijten. Niemand heeft het recht om over jouw beslissing om haar te laten inslapen te oordelen, vooral omdat niemand in diezelfde situatie heeft gezeten. Velen zouden waarschijnlijk precies hetzelfde hebben gedaan als jij, zeker met een kindje op komst. Ik denk dat je al genoeg verdriet hebt zonder dat je jezelf ook nog schuldig hoeft te voelen over de euthanasie.

Wolfshond of niet, ik begrijp dat herplaatsing ook een lastige optie was, omdat jij verantwoordelijk zou blijven als er weer iets zou gebeuren. En als ze echt last had van agressieve impulsen, zoals @Humeur de chien al aangaf, had ze daarna een kind kunnen aanvallen en dan waren de gevolgen nog veel dramatischer geweest. Probeer er wat minder aan te denken; dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar richt je op positieve dingen zoals de komst van je baby. Doe dingen waarbij je je hoofd even helemaal leeg kunt maken, zoals tuinieren, ontspannende kleurplaten voor volwassenen, enzovoort... Dat zal je goed doen en helpt je om het af en toe even los te laten. Het was een ontzettend verdrietig en ongelukkig incident, en je bent echt niet de enige die zoiets heeft meegemaakt. Heel veel sterkte en alle goeds voor je gezin!

Wat vervelend voor je, maar ik denk dat het jaloezie is. Gaf je bijvoorbeeld de andere hond ook een aai als je een van je honden aan het aaien was?

Nogmaals bedankt voor je tijd en het delen van je verschillende meningen en eigen ervaringen. Of het nou alpha was of dominant of niet, ik zal nooit precies weten hoe het nou echt zat. Ik zou het gewoon fijn vinden als de keuze die we met Latika hebben moeten maken gerespecteerd wordt. Je kunt nooit zeggen wat de beste beslissing zou zijn geweest, maar voor ons was dit op dat moment de juiste keuze. Hoe dan ook, het is ontzettend moeilijk om je hond te verliezen; het is een vriend die weggaat... een familielid dat je verliest.

Zoals ik al voorspelde...

Het enige echt pragmatische standpunt dat ik tot nu toe over dit onderwerp heb gelezen, is dat van Mary R. Burch, PhD, die je vast wel kent, vermoed ik. Maar je hebt gelijk, dit is niet de juiste plek binnen deze discussie. En aangezien dit het enige pragmatische standpunt is (nou ja, ik heb ook niet alles gelezen), is het naar mijn mening het enige dat echt 'productief' is. Met andere woorden: het is het enige dat de moeite waard is om te bespreken, omdat de uitkomst kan bijdragen aan het algemene welzijn.

Wie weet, op een dag misschien...

Laetitia,

Ik vind echt niet dat dit onderwerp gekaapt moet worden om er een discussie van te maken.

Als je echter echt wilt discussiëren over de kwestie van dominantie en hiërarchie, nodig ik je uit om daar een nieuw topic over te openen. Ik doe daar graag aan mee.

Nog even een verduidelijking: ik ben geen gedragsdierenarts, maar een gedragstherapeut. Wat mijn opleiding betreft, deze heb ik gevolgd bij Michel Chanton, doctor in de ethologie en de grondlegger van het beroep gedragstherapeut.

Ik ken het ras, ik heb zelf twee TWH's. En daarom begrijp ik niet dat iemand een hond laat inslapen zonder hem de kans te geven om ergens anders op te bloeien, als het in het eigen gezin niet meer mogelijk is. Maar goed, het is gebeurd, niets brengt ze nu nog terug. Succes verder, ik heb er niets meer aan toe te voegen. En maak je niet te druk, denk aan je kindje dat op komst is 🙂