Hoi,
Samen met mijn vriendin heb ik twee dagen geleden een puppy geadopteerd, een kruising tussen een Jack Russell en een Epagneul Breton. Hij is geboren op 19 juni (nu 2,5 maand oud) en woonde tot de adoptie samen met zijn moeder, een zusje (uit een nest van 5 pups), een andere hond en een kat.
Dit is niet onze eerste hond. Bijna een jaar geleden hebben we onze vorige hond verloren (een Pyrenese herder van 15 jaar) en we hebben ook een dove kat van een jaar of 3-4 (als volwassen dier in huis genomen).
We gaan voor een positieve opvoeding, althans dat proberen we zo goed mogelijk, want we weten dat dit een erg energiek ras is. Overdag gaat alles prima; hij is erg slim, leert snel en de klik met onze kat is ook goed.
De commando's "zit", "nee" en "mand" zijn we nu aan het oefenen, net als het lopen aan de riem. We wachten nog op zijn inentingen voordat we echt met hem gaan wandelen, dus voorlopig blijft hij in huis en in de tuin.
Dat was een heel verhaal als introductie (ik ben nieuw op deze site), maar nu het eerste probleem waar we tegenaan lopen: de nacht.
We wonen in een huis met een verdieping en we willen hem daar liever niet hebben (nog afgezien van het feit dat trappenlopen wordt afgeraden voor een puppy). Maar het punt is dat de kleine man in paniek raakt, krijst en piept zodra we naar boven gaan om te gaan slapen. Dat is de eerste dagen natuurlijk niet vreemd, maar hij probeert nu ook zelf naar boven te komen.
We hebben een licht traphekje waar onze vorige hond niet langs kwam, maar hij maakt er korte metten mee en krijgt het toch voor elkaar om boven te komen. En op dat moment weten we niet goed hoe we moeten handelen.
We hebben geprobeerd "Nee!" te roepen vanaf de verdieping of als hij eenmaal boven is. We tillen hem dan weer naar beneden of pakken hem bij zijn nekvel om hem terug naar zijn mand te brengen. Maar niets helpt. Hij schreeuwt, krijst en piept, krijgt er zelfs diarree van en rent meteen weer naar boven terwijl hij kwispelt (van blijdschap of stress).
Het doel is om absoluut te voorkomen dat hij hiermee doorgaat of het als een spelletje gaat zien. We weten niet of we de juiste methode gebruiken. Eigenlijk wilden we zijn gepiep een paar dagen negeren om hem minder afhankelijk van ons te maken, maar we hadden niet verwacht dat ons hekje niet zou werken. Want ook al zal hij zelden langer dan een paar uur alleen thuis zijn (mijn vriendin heeft een heel licht rooster), willen we niet dat hij overmatig gehecht raakt en dus stress ervaart als we weg zijn.
Vannacht ben ik uiteindelijk gezwicht en heb ik op de bank geslapen terwijl ik hem volledig negeerde, en dat kalmeerde hem. Maar dat is geen duurzame oplossing.
Ik zou daarom graag jullie mening willen:
Wat doen we verkeerd?
Is het te vroeg om apart van hem te slapen?
Is het normaal dat hij na 2 dagen al zo aan ons gehecht is?
Wat moeten we doen als hij naar boven komt terwijl we dat willen verbieden?
Alvast bedankt voor jullie advies,
Adrien
