Hond blaft voor de deur

Ik snap echt niet hoe je een hond kunt adopteren en dan kunt besluiten dat hij ineens buiten moet blijven omdat de baby er is... die hond was toch precies even 'onhygiënisch' voordat de baby er was...

Een band met een hond is geven en nemen, dat is nou juist wat een relatie inhoudt... het gaat hier om een Jack Russell (een sportief ras), komt hij wel genoeg buiten? Lekker loslopen en dingen ontdekken?

Als de hond urenlang voor de deur staat te blaffen, dan betekent dat toch dat hij ook urenlang buiten zit?

Deze hond begrijpt misschien niet waarom hij (misschien) niet meer dezelfde privileges heeft als voorheen.

Kortom, we moeten niet te snel roepen dat je gewoon dit en dat moet doen en dat het dan opgelost is.

Ik maak het helemaal niet ingewikkeld, jullie maken het juist veel te simpel.

Lees nog eens goed wat ze schrijft:

Ze heeft het over een probleem met het hierroepen.

Ze geeft ook aan dat ze haar hond soms wil laten wachten als ze met een kleintje bezig is. Soms heeft ze wel wat dringenders te doen dan de deur voor de hond open te doen. En het is niet omdat jullie hebben besloten dat hond en baby samen moeten kunnen zijn, dat zij dat nu meteen maar moet doen en een streep moet zetten door wat ze zelf wil. Ze heeft het recht om te willen dat haar hond even wacht zonder dat hij de boel bij elkaar blaft. En dat moet ze hem leren (hem laten nadenken en niet direct komen aanrennen om de deur open te doen zodra hij blaft, want dan leert hij alleen maar dat jij naar zijn pijpen danst).

Weg**

En alle andere die ik niet zie omdat ik te snel teruglees ^^

Waar je tegenaan loopt is het gebrek aan recall (hierkomen) en dat hij niet luistert als je hem roept om naar binnen te komen, terwijl jij juist meteen naar hém lijkt te moeten "luisteren" zodra hij blaft om naar binnen te mogen, omdat hij anders maar blijft doorgaan.

Ik begrijp heel goed dat je dit als een probleem ervaart.

En nee, het is zeker niet de bedoeling dat je zijn gehoorzaamheid maar opgeeft en je neerlegt bij zijn "eisen".

Je mag hem best horen, maar hij moet jou óók horen. Je staat niet onder zijn bevel, en al helemaal niet op het moment dat het hem uitkomt.

Toch zijn er misschien wel meer dingen in jullie relatie die aandacht nodig hebben dan alleen deze specifieke punten.

Wordt hij wel genoeg uitgelaten?

Heb je hem echt geleerd om naar je te luisteren, of mag hij meestal gewoon doen waar hij zelf zin in heeft zonder dat je er iets van zegt? Of zonder dat hij ooit even bij jou "checkt"? Kortom, als hij gewend is om altijd te doen wat hij wil wanneer hij dat wil, is het vaak veel lastiger om hem op één specifiek punt te laten luisteren, zeker als je het op de verkeerde manier aanpakt. Alleen maar aardig zijn en je hond vrijheid geven (in de tuin of ergens anders) is niet genoeg om te verwachten dat hij dan als ruilmiddel wel terugkomt als je hem roept. Hierkomen moet je echt trainen; dat is een kwestie van energie, soms een beetje autoriteit, en het hangt allemaal af van jullie band – en daar moet ook aan gewerkt worden.

Een probleem kan simpel lijken om op te lossen terwijl dat niet zo is, of het vraagt in ieder geval tijd en investering voordat je echt blijvende resultaten ziet.

Maar de hoop op een goede recall opgeven en de deur maar openmaken zodra hij blaft omdat "meneer" niet kan wachten... dat zou ik je echt niet aanraden als je een fijne relatie met je hond wilt en hem met plezier en vertrouwen wilt kunnen uitlaten.

Ik ben het helemaal eens met wat Isar zegt...

Mijn hond gaat altijd via de schuifpui naar buiten en als hij weer naar binnen wil, gaat hij voor het glas staan. Als we in de woonkamer zijn, zien we hem en laten we hem meteen binnen. Anders laat hij het wel even weten met één of twee blafjes en dan doen we de deur open zonder hem een eeuwigheid te laten wachten. Hetzelfde geldt voor als hij naar buiten wil, dat vinden we echt de normaalste zaak van de wereld!

Reclame

Ik heb van die momenten dat ik gewoon wacht op de stilte zonder een vin te verroeren: als we met de auto bij het park aankomen en ze helemaal door het dolle heen zijn en beginnen te blaffen om me op te jagen, dan wacht ik echt tot ze rustig zijn voordat ik uit m'n stoel kom.

Ik vind dat je echt heel goed het verschil hoort in de toon waarop een hond tegen je praat: als hij zegt "zo, ik ben klaar met m'n avondplasje, doe de deur maar open", dan klinkt dat heel anders dan "Kom op, schiet op, laat ons eruit, geef die bal, vlug!"

Als ik zeg "hem binnenlaten als hij stil is", dan bedoel ik: wachten tot hij vraagt door te blaffen en dan wachten tot hij weer stil is... om dan direct de deur open te doen.

Zodat hij goed begrijpt: "ik ben stil = de deur gaat open".

Je moet de deur niet opendoen als hij niets vraagt, en ook niet als hij heeft geblaft maar daarna alweer een tijdje stil is... dan ben je te laat. In het begin in ieder geval. Maar dit kan best een tijdje duren. Je moet heel consequent zijn, beschikbaar zijn en iedereen moet precies hetzelfde doen.... Anders is het verspilde moeite.

Snel reageren is vooral belangrijk als je je hond iets wilt aanleren, want de timing luistert heel nauw.

Volgens mij moet je, als je hem echt wilt leren om niet meer te blaffen om binnen te komen, wachten op de momenten dat hij stil is om de deur meteen (of bijna meteen) open te doen, de eerste paar keer. Je mag geen enkel moment missen, dus je moet echt altijd klaarstaan om open te doen zodra hij stil is. Vergeet niet om hem te belonen en te checken of hij het echt begrijpt (want niet elke hond snapt dat meteen). Zodra hij het principe doorheeft, kun je de deur elke keer een beetje later openmaken, stap voor stap... Op die manier leert hij uiteindelijk om netjes te wachten voor de deur. Bij sommige honden helpt het ook om ze het commando 'wacht' aan te leren, dat kan een hoop schelen. Zonder je hond te zien, blijft het natuurlijk lastig in te schatten.