Goedenavond,
Ik ben een groot deel van de lente bezig met het redden van jonge vogeltjes die uit de nesten vallen in mijn tuin en die van de directe buren.
Ik heb Mia geadopteerd toen ze 5 maanden oud was en ik heb haar meteen geleerd dat "vogeltjes vriendjes zijn". Als honden heel jong getraind worden, kunnen ze leren om niet te jagen. Een voorbeeldje: een merel knalde een keer keihard met zijn kop tegen een van mijn schuifpuien. Tegen de tijd dat ik erheen rende en de deur opendeed, stond Mia al over het vogeltje gebogen en was ze zijn kopje fanatiek aan het aflikken. Dat moet dat arme beestje wel helemaal getraumatiseerd hebben! Met Mia heb ik totaal geen problemen; ze bijt zelfs geen gewond dier dat een uur lang onder haar neus ligt.
Daarna heb ik Naïs geadopteerd... zelfde opvoeding, ik heb alles precies hetzelfde gedaan... maar dat werkte voor geen meter! Ze jaagt op elk dier met haren, veren of stekels dat haar pad kruist. Of dat nou in de tuin is of tijdens het wandelen.
Mijn conclusie is dat, afhankelijk van het karakter van de hond en hoe sterk het oerinstinct nog aanwezig is, de opvoeding niet altijd het sterkst is. Toch lukt het me steeds beter om Naïs, die nu een jaar oud is, onder controle te houden. Hoewel ze het niet kan laten om er soms "opaf te vliegen", stopt ze meteen als ik erbij ben en "nee" zeg.
Mijn advies is dan ook om te werken met positieve bekrachtiging, door het gedrag te belonen wanneer ze de actie staakt. Alleen moet je daarvoor wel precies op het moment van de aanval erbij zijn om direct te kunnen reageren, moet de hond goed naar commando's luisteren... en moet het instinct te sturen zijn.
Kortom, wonderen bestaan niet, maar ik zou het zeker proberen...
