Hoi allemaal!
Nieuw op het forum en ik weet echt niet meer wat ik moet doen, dus ik wend me tot jullie in de hoop wat antwoorden te vinden.
Het zit zo: afgelopen zaterdagochtend zijn mijn vriendin en ik naar een puppyshow geweest en we zijn naar huis gegaan met een kleine pluizenbol van 2 maanden oud, een Golden Retriever.
Nadat we met de fokster hadden gepraat over onze twijfels over het houden van zo'n ras in een appartement, verzekerde ze ons dat dit totaal geen probleem was.
We hebben dus alles gekocht wat hij nodig heeft voor zijn welzijn: een stoffen bench in de woonkamer met een mandje en een groot kussen erin, voerbakjes, speeltjes, een riem, een halsband, enz. De hele reutemeteut, zeg maar.
Sinds zondag hebben we hem al kunnen leren dat hij zijn behoefte buiten moet doen (we hebben een heel klein privétuintje). 's Nachts doet hij soms nog wel een klein plasje, maar dat is niet zo erg.
Met de riem en de halsband heeft hij het heel moeilijk (hij is nukkig en blijft stokstijf staan, maar langzaamaan begint hij het te accepteren).
Maar sinds zijn komst heb ik het gevoel dat ik een fout heb gemaakt door hem te adopteren. Ik voel me helemaal niet goed, terwijl ik dol op dieren ben.
Gedachten zoals hem terugbrengen naar de fokster of hem doorverkopen spoken door mijn hoofd, ondanks mezelf. En ik voel me er schuldig over.
Misschien komt het door de verandering in de balans in ons leven.
Mijn vriendin is voorlopig niet meer naar de theorielessen voor haar rijbewijs gegaan, hoewel ze gaat proberen om een uurtje te gaan en hem alleen te laten, maar ik zie de bui al hangen.
Het idee om me in te schrijven bij een sportclub zit er ook niet meer in. Ik heb het gevoel dat we helemaal geen tijd meer hebben voor onszelf.
's Nachts en 's ochtends huilt en jankt hij de boel bij elkaar als we hem in de woonkamer laten slapen. Ik heb geprobeerd een warme kruik bij hem te leggen om de warmte van zijn broertjes en zusjes na te bootsen, maar niets helpt.
Als ik dan na 15 minuten eindelijk naar hem toe ga (om 1 uur 's nachts... de buren zullen wel balen), is hij hartstikke blij en stormt hij op me af om niet meer van mijn zijde te wijken, of hij volgt me overal op de voet als ik me verplaats.
Het doet me pijn om hem weer in zijn bench te doen en hem te zeggen dat hij moet blijven, om hem vervolgens weer te horen huilen zodra de deur dicht is.
Ik zou hem het liefst bij ons nemen om hem te troosten, maar ik weet dat als ik toegeef, het gedaan is met de opvoeding.
Ik vind het moeilijk om streng voor hem te zijn, om "nee" te zeggen als hij helemaal hyper is, zelfs als hij iets stouts doet. Achteraf voel ik me schuldig omdat hij me uiteindelijk toch weer vertedert.
Maar ik voel me gewoon ellendig...
Zaterdagochtend gaan we met hem naar een puppycursus in de hoop veel te leren.
Wat moet ik doen? Kunnen jullie me alsjeblieft wat advies geven?
