Hoi allemaal!
De laatste tijd maakt mijn golden retriever van 9,5 maand me het leven behoorlijk zuur. Het was al geen makkelijke pup, dus ik was wel wat gewend, maar nu hij volop in de puberteit zit, wordt het er niet beter op!
Ziggy is echt geen gemene hond, verre van dat zelfs. Hij is nog heel onvolwassen – wat ik wel normaal vind voor zijn leeftijd en het ras – en hij barst van de energie en is erg speels. Met andere honden hebben we nooit problemen; hij speelt meerdere keren per week met honden uit de buurt, gewoon los, van alle rassen en maten, en dat gaat altijd goed. In huis is hij wel erg koppig en het is niet makkelijk om hem te leren wat hij niet mag (vooral omdat we in een appartement wonen), maar hij heeft het excuus van zijn jonge leeftijd nog en ik weet dat ik geduldig moet zijn.
Sinds kort begint hij echter agressief naar mij te worden. Ik denk zelf dat het komt door een teveel aan opwinding, maar zeker weten doe ik het niet. Het begon tijdens het spelen: hij wordt heel snel te enthousiast, verliest zijn zelfbeheersing en begint dan zijn tanden te laten zien, naar me te grommen en in mijn handen, armen of kleding te bijten. Ik moet erbij zeggen dat hij niet echt hard doorbijt, maar met die tanden is het toch niet erg prettig. Als dat gebeurt, stop ik meteen met spelen, maar dan rent hij achter me aan en moet ik echt naar een andere kamer gaan of hem in de keuken zetten als ik wil dat hij kalmeert. Hij vertoont nu ook hetzelfde gedrag als ik hem op zijn kop geef voor dingen die niet mogen. En laatst begon hij precies hetzelfde te doen tijdens het wandelen, om redenen die ik minder goed kan plaatsen. Soms is het 's ochtends bij het begin van onze vaste ronde, als ik hem een bepaalde kant op probeer te sturen en hij tegen me op begint te springen. Of als ik even stop om met een buurman te praten. Of gewoon wanneer ik voorkom dat hij iets van de grond eet. Als ik buiten ben en niet naar een andere kamer kan vluchten, probeer ik meestal zijn aandacht af te leiden door wat lekkers op de grond te strooien. Maar vanochtend werkte dat bijvoorbeeld niet. Ik heb hem tegen de grond moeten houden omdat ik bang was dat hij me echt pijn zou doen en uiteindelijk was ik gedwongen om weer naar binnen te gaan.
Wat denken jullie, hoe moet ik op zulke momenten reageren? Zou dit de puberteit zijn? Of is het stress?
