Plotseling overlijden van mijn oude hond / morfine

* ik bedoelde haar, of eigenlijk heeft het leven voor ons gekozen....

Echt heel erg bedankt jullie drie voor jullie steunberichten... gelukkig helpt mijn kleine donderstraal van inmiddels bijna 11 maanden me om door te gaan en vult hij de leegte die ons oudje heeft achtergelaten een beetje op.

@Kalou we komen elkaar vaak tegen bij de katten 😉 we hebben vaak dezelfde ideeën en waarden, en ook hier vinden we elkaar weer. We hadden onze beslissing sowieso al genomen, niet vanwege het financiële plaatje, maar omdat we echt twijfelden of ze de revalidatie wel aan zou kunnen en weer zou kunnen lopen gezien haar leeftijd en algemene toestand. Ik zie dat jij er precies zo over dacht. Zij, of eigenlijk het lot, heeft voor ons gekozen.

Of het nu de morfine was of een embolie... ze is vredig heengegaan, liggend op haar kussen en met ons tweeën om haar heen.

Voor een hondje dat uit het asiel kwam, denk ik dat ze vanaf dat ze 6 maanden oud was een prachtig leven heeft gehad. Ze was destijds gered uit een asiel dat erom bekend stond honden heel snel te laten inslapen, maar zij heeft haar portie wandelingen, knuffels en speelmaatjes wel gehad.

@Doudou... ik herken je hier helemaal in. Ik volg het hondengedeelte van de site niet altijd even vaak, maar je bent een bijzonder mens. Dat je Cheyenne noemde, raakt me enorm. Misschien een beetje sentimenteel, maar toen ik besefte dat ze ging, heb ik tegen haar gepraat en gezegd dat ze mocht gaan en dat ze haar Cheyenne weer zou terugvinden...

Ze heeft nog 11 maanden extra gehad, wat niet altijd makkelijk was door haar artrose, maar ze heeft Roxy, onze kleine CKC, nog van alles geleerd.

Echt ontzettend bedankt dat je ze allebei noemde, ik ga mijn meiden enorm missen.

Ohhhh lieve Monique, ik lees het net van Dipsy :-(

Ik leef met heel mijn hart met jullie mee.

Het is weer zo'n vreselijke beproeving, je kleine meisje.. Als er een paradijs bestaat, hoop ik dat ze samen is met Cheyenne..

Ik wens jullie heel veel sterkte

Heel veel sterkte vooral, ja het gemis, de gewoontes die je niet meer zult hebben... wat een pijn.

Heel erg bedankt voor jullie hulp, allebei.

Ik denk ook dat dit zware verlies, juist omdat het zo plotseling was, ons heeft geholpen om geen heel moeilijke keuze te hoeven maken... Wat nu rest is het gemis, maar gelukkig zijn er een heleboel mooie herinneringen.

Fijne dag nog

Sorry, ik zie dat het hondje Dipsy heet en niet Mike.

Hoi Mike64,

Afscheid nemen van je huisdier, waar je zoveel mee hebt gedeeld, is altijd ontzettend pijnlijk. Blijf denken aan alle mooie momenten en het geluk dat jullie samen hebben gekend. Mike is in alle rust heengegaan; de morfine heeft ervoor gezorgd dat de pijn op zijn laatste momenten verdween. Je hebt de juiste beslissing genomen en Mike heeft gevoeld dat je tot het einde trouw aan zijn zijde stond.

Hoi Mike64,

allereerst heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd. Ik ben geen dierenarts, maar ik denk dat het afscheid van je hond op de best mogelijke manier is gegaan onder deze omstandigheden. Ze is rustig in haar eigen vertrouwde omgeving ingeslapen en je bent tot het allerlaatste moment bij haar gebleven...

Misschien heeft de morfine haar geholpen om het los te laten en haar 'vertrek' wat makkelijker gemaakt; volgens mij is dat ook wat er bij mensen in de laatste levensfase gebeurt. Het was waarschijnlijk het beste wat haar kon overkomen: ze was 13,5 jaar oud en een operatie had alleen maar voor extra lijden gezorgd, terwijl het bovendien niet zeker was of je kleine meid er wel weer bovenop zou komen. Ik wens jou en je familie heel veel kracht toe.

Ik heb inmiddels wat meer gehoord na een telefoontje van mijn dierenarts... zijn overlijden is zeer waarschijnlijk veroorzaakt door een of meerdere bloedstolsels na zijn verwonding, die naar het hart of de longen zijn geschoten... een longembolie dus.