Hoi, of goedenavond!
Nou, ik heb een probleem en ik weet niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Het lukt me maar niet om van mijn puppy te houden.
Een paar maanden geleden hebben mijn vriendin en ik besloten om een hond erbij te nemen voor die van haar, omdat hij zich erg eenzaam voelde na het verlies van zijn speelmaatje (die ik zelf niet heb gekend). Hij bleef maar piepen en was nog nooit alleen geweest, dus de beste oplossing om hem weer gelukkig te maken was om een nieuw vriendje voor hem te zoeken.
We hebben veel bij fokkers gezocht. Mijn vriendin wilde echt heel graag een puppy omdat haar hond erg dominant is en ze dacht dat hij een volwassen hond nooit zou accepteren. Ik was zelf niet echt enthousiast over het idee van een puppy, vooral omdat dit kleintje ook voor mij zou zijn, maar ik voelde me er niet klaar voor om een hond op te voeden. Ik heb in mijn leven maar één hond gehad en zij was altijd heel rustig en gehoorzaam; ik heb haar nooit echt hoeven trainen.
We hebben het lang gehad over welke rassen we wilden, maar het enige ras dat ik echt graag wil is een wolfhond. Het was voor mij echter uitgesloten om dat ras te nemen zolang ik niet het gevoel had dat ik hem kon trainen en hem de ruimte kon geven die hij nodig heeft. Uiteindelijk hebben we een dalmatiër geadopteerd van een fokker die niet al te best was, maar we waren meteen verkocht.
Het is een koppig beest, hij blijft maar dezelfde ondeugende dingen doen, ook al heb ik alles geprobeerd om hem te stoppen: op het aanrecht springen, in de prullenbak snuffelen, 's nachts op het tapijt poepen en soms zelfs plassen, terwijl hij overdag zindelijk is en hij het echt wel een hele nacht kan ophouden (dat heeft hij al eens gedaan). Hij is nu 6 maanden oud en sinds ik hem heb, voel ik niets voor hem. Als ik hem zie, raak ik geirriteerd, ook al doe ik er alles aan om een band op te bouwen. Ik laat hem uit, speel met hem, geef hem eten, maar niets helpt. Het voelt alsof ik mezelf dwing om hem te aaien of hem liefde te geven. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vriendin is heel streng over wat de honden wel en niet mogen. Ik rekende op haar voor de opvoeding, maar ik ben degene die de meeste tijd met de honden doorbrengt als zij aan het werk is. Ik trek al die stress niet meer. Alle ruzies gaan altijd over de puppy en zijn opvoeding, en ik begin te denken dat het beter was voordat hij kwam. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om onze twee honden uit elkaar te halen. Ik heb gewoon het gevoel dat ik een hartloos monster ben en het is verschrikkelijk om te beseffen hoeveel haat ik voel voor een puppy die gewoon door dezelfde fase gaat als alle honden voor hem.
Alsjeblieft, als jullie advies hebben, zou ik jullie echt heel dankbaar zijn. Alvast bedankt 😊
