Samenwonen tussen partner en hond

Hoi Covachette,

Dezelfde aanpak = hetzelfde resultaat.

Als je partner niet mee wil werken, wordt het een lastig verhaal. Honden voelen energieën heel goed aan, dus als je partner een negatieve energie uitstraalt, zal de hond zich nooit op zijn gemak voelen. De enige manier om dat te veranderen, is door je partner te koppelen aan iets positiefs. Zonder dat hij iets verandert, blijft de situatie hetzelfde... Daarbij komt dat als je hond niet genoeg naar buiten gaat, de frustratie en het gebrek aan beweging dit gedrag kunnen verergeren. Het is dan een beetje een vicieuze cirkel...

Het is duidelijk dat jullie niet op één lijn zitten wat betreft de opvoeding, want fysieke en zelfs mentale uitdaging zijn de eerste levensbehoeften van een hond. Of je hond nou om 19:00 uur of om 21:00 uur eet, maakt echt niet veel uit. En het is ook niet zo dat alles ineens verandert alleen omdat hij hem uitlaat... Er moeten ook speelmomenten zijn om een band en een vertrouwensrelatie op te bouwen; de hele aanpak moet eigenlijk op de schop... Bovendien wordt dit gedrag een gewoonte als de situatie zo blijft, waardoor het steeds lastiger wordt om de relatie tussen die twee te herstellen.

Dit is geen makkelijk onderwerp omdat het ook over je relatie gaat, dus advies geven is lastig. Maar stel dat je bij hem weg zou gaan, zou je dan gezien je werktijden een hondenuitlaatservice of petsitter moeten inschakelen? Is het een optie om iemand van buitenaf te zoeken voor de dingen die hij als een last ziet, en hem in plaats daarvan te vragen om thuis wat vaker met de hond te spelen? De hond zal hem dan misschien nooit als zijn echte 'baasje' zien, maar de interacties zijn dan tenminste een stuk constructiever.

Uiteindelijk is een hond een beetje als een kind: je moet wel dezelfde kant op varen... Ik heb het gevoel dat hij deze hond eigenlijk niet echt wilde en niet zo veel om hem geeft. Ik denk dat duidelijkheid hierover je zal helpen om de beste beslissing voor jullie te nemen...

Groetjes,

Als ik van iemand afscheid moet nemen, dan is het van mijn partner, daar bestaat geen twijfel over.

We zijn samen bij de gedragstherapeut geweest tijdens een agility-training. Ik bleef aan de zijlijn staan en hij leidde de sessie. De hond trok zich er niks van aan. Onze gedragstherapeut zei dat hij zich meer moest inzetten, maar dat hielp niks. Toen hebben we laten zien dat ze wel gemotiveerd was en echt opging in het parcours als de therapeut of ik het deden. Maar dat heeft niks veranderd.

Scheiden van de hond of van je partner? (Ik stem voor de 2e optie ^^) Heeft hij de gedragstherapeut al gesproken? Misschien dat iemand van buitenaf, en dan zeker een professional, hem aan het denken zet. Mijn vriend is precies zo: als ik zeg "je moet het zus of zo doen met de hond", luistert hij niet naar me, maar een professional (zelfs al zegt die hetzelfde als ik) heeft veel meer impact.