Samenwonen tussen partner en hond

Ga weg bij je partner, niet bij je hond, want die kan er echt niets aan doen.

Een man kan aan zelfreflectie doen, een dier niet. Als hij weigert om moeite te doen en dan ook nog eens je hond slaat...

dan bewijst dat voor mij dat hij ook geen enkel respect voor jou heeft.

Ja, ik ben het eens met wat Alfredw zegt; maar wie is er nu de dupe? De hond of je man? Probeer te achterhalen wat de reden is voor deze desinteresse; sterkte.

Hoi, heb je al eens geprobeerd om met je vriend te praten? Volgens mij is het eerder een relatieprobleem dan een probleem met de hond. Om je nou meteen te adviseren om hem de deur uit te zetten, vind ik wel een beetje kort door de bocht. Probeer liever een goed gesprek met hem te voeren, zonder boos te worden en op een rustige manier, waarbij je van tevoren goed nadenkt over je argumenten.

Daar wordt iedereen beter van.

Als je partner de hond verwaarloost (nooit wandelen, geen eten...), dan kan je border hem niet als een referentiepersoon zien. Als hij dan ook nog eens gewelddadig is, zal de hond natuurlijk reageren met agressie. "Angst leidt tot woede, woede tot geweld en geweld tot haat".

Wilde hij deze hond eigenlijk wel? Als je tussen die twee moet kiezen, houd dan je hond. In dit soort situaties kun je het beste gewoon weggaan... kun je je voorstellen dat hij hetzelfde doet met een baby?

Ik schrok ook van dat stukje "hond beet en als resultaat geweld van mijn partner", Mel. Als je partner gewelddadig is tegen de hond, is het niet gek dat de hond bijt!

Ik ben het helemaal met je eens Mel, wat doet hij met de hond als jij er niet bent...?

Ik zou nooit toestaan dat iemand mijn honden iets aandoet. Bovendien zou ik het me niet kunnen voorstellen om met iemand te zijn die gewelddadig is tegen een dier, bijvoorbeeld met het oog op kinderen later. Ik zou me ook niet per se veilig voelen (al hangt dat natuurlijk af van hoe het gaat...).

Maar ik zou mijn hond daar heel snel weghalen. Voordat hij dit soort agressief gedrag naar mannen toe gaat ontwikkelen. Voorlopig zeg je dat hij superlief is tegen jou, buiten, enzovoort... Maar als voor hem de maat vol is, en je partner hem pijn blijft doen en hij driekwart van de dag in die spanning moet leven... Dan krijg je een hond die mentaal totaal niet lekker in zijn vel zit, en terecht ook.

Het enige wat ik uit je eerste bericht haal, is dat je partner gewelddadig is geweest tegen de hond, waar je zelf bij was! Tenminste, volgens jouw beschrijving.

Hoe is hij dan wel niet met de hond als jij er niet bent??

Als de hond inmiddels naar hem gromt en hem zelfs heeft gebeten, komt dat echt niet alleen doordat je partner hem negeert of geen eten geeft. Negeren lokt negeren uit, hè! Maar geweld lokt geweld uit.

Mijn advies is simpel: trap die vent eruit en ga lekker rustig met je hond leven. Dan vind je vast wel een andere partner die wél van jou en je hond houdt.

Nu ben ik als overtuigd vrijgezel misschien niet de beste persoon voor relatieadvies 😅 Maar voor mij is het heel duidelijk: iedereen die het waagt gewelddadig te zijn tegen mijn hond, kan meteen vertrekken! Of het nu vrienden zijn, familie of zelfs een partner, voor mij is dat een reden om de relatie direct te verbreken.

Maar goed, iedereen trekt natuurlijk zijn eigen grens.

Ik vraag me ook af of je partner echt wel een hond wilde. Als hij er eigenlijk geen wilde en het was jouw beslissing, tja, dan heeft hij zich er een beetje van gedistantieerd (geen idee of dat een echt woord is lol). Maar dan moet hij niet gek opkijken dat de band met de hond verslechtert, en dat jullie relatie samen daardoor ook nog eens achteruitgaat.

Zeker met een Border, dat zijn supergevoelige honden. Hij voelt zich nu totaal niet geliefd door je partner, en als die dan ook nog agressief wordt, zie ik het somber in.

Ik heb voor deze situatie eigenlijk niet echt advies voor je, want je kunt wel proberen hem (je partner) in beweging te krijgen of te laten reageren, maar als hij zelf niks wil doen, zal er niks veranderen.

Hoi,

De beet van gisteren zegt veel over de spanningen tussen je huisdier en je partner. Trouwens, wanneer je dier bijt, is het normaal gesproken verstandig om dit te laten opvolgen door je dierenarts (het zogeheten bijtprotocol). Als je partner je dier niet meer leuk vindt, moet er achterhaald worden wat de oorzaak van deze verandering is en moet het probleem bij de bron worden aangepakt. Wat de oorzaak ook is, je partner mag niet "gemeen" doen tegen het dier. Het kan niet zo zijn dat de enige interactie die hij met je dier heeft, bestaat uit hem op zijn kop geven. In het ergste geval moet je partner leren om de hond te negeren, ook al is dat niet altijd makkelijk omdat je hond er gefrustreerd door raakt en het probleem, zoals je ziet, stap voor stap erger wordt. Het zou ontzettend zonde zijn als de kleine moet worden ingeslapen op de dag dat hij te ver gaat door deze sfeer.

Het beste voor nu zou zijn om een hondenoppas in te schakelen. Zo blijft je dier lekker bezig en wordt hij mentaal en fysiek moe. Zo krijgt hij overdag de nodige interactie. Probeer hem ook in contact te brengen met mannen die op een leuke manier met hem spelen, zodat hij mannen niet gaat associëren met iets negatiefs (zoals straf).

Koop gerust wat denkspelletjes voor hem, zoals een snuffelmat of voerballen die brokjes geven terwijl hij ermee speelt. Dit houdt je dier een tijdje bezig, zodat hij je partner niet meer gaat "klieren" om aandacht te trekken en de spanningen wat afnemen.

Wat betreft de voeding: er bestaan automatische voerbakken als dit een punt van zorg wordt. Deze apparaten kunnen al snel prijzig zijn (circa 100 €). Maar als je een oppas inschakelt, vraag diegene dan om wat brokjes in de snuffelmat of in een anti-schrokbak te doen bij vertrek. Hierdoor is je hond weer wat langer zoet.

Heel veel sterkte,

Groetjes,

Solène

Je begint met een hond,

dan ga je door met de baby's...

Succes!

Oei oei, wat een lastige situatie en echt heel moeilijk om hierover advies te geven.

Als ik het goed begrijp, hebben jullie deze hond samen genomen en in het begin hielp je partner gewoon zonder problemen mee. Langzamerhand is er een situatie ontstaan waarin je partner zich totaal niet meer met de hond bemoeit en hem verwaarloost (als je een hond niet uitlaat en geen eten geeft, is dat gewoon verwaarlozing).

Wilde je partner die hond eigenlijk wel echt, of deed hij het alleen om jou een plezier te doen? Dat zou verklaren waarom hij er nu niet meer naar omkijkt – misschien vindt hij het nu "jouw" hond en vindt hij dat jij het maar in je eentje moet uitzoeken.

Wat betreft het feit dat je hond naar hem gromt en hem zelfs bijt: daar hoef je niet ver voor te zoeken. Hij is voor de hond geen herkenbaar baasje meer. Bovendien voelt je hond jouw stemming tegenover je partner haarfijn aan. Als je uit je werk komt en merkt dat de hond niet is gevoerd of uitgelaten, zul je vast niet echt vrolijk zijn 😉 Ik zou dat in ieder geval niet zijn en dat ook zeker laten merken.

Zoals hierboven al gezegd, ontstaat er een vicieuze cirkel: grommen, de hond op z'n kop geven, happen of bijten, agressie naar de hond toe... Het probleem is dat de hond op een dag misschien echt hard gaat doorbijten zonder waarschuwing en dat hij mannen bovendien kan gaan associëren met dit soort gedrag.

Helaas kun jij alleen beslissen wat de beste oplossing is voor jou en je hond.