Mijn partner kan mijn hond niet uitstaan

Hahaha! Nog niet helemaal wakker vanochtend? Ja, het is vrijdag! 🙂

Ja, de situatie is vast niet makkelijk; en je man ziet toch ook wel dat jullie hond jullie gelukkig maakt, de kinderen en jijzelf? Wordt hij daar zelf niet blij van om dat te zien? Een dier geeft je zoveel dingen die een mens je niet kan geven... fijne dag en sterkte, want het lijkt me echt niet makkelijk om in zo'n situatie te zitten.

Alweer een typefoutje, ach die irritante telefoons ook altijd... Je moet echt alles blijven nalezen voordat je iets post. Ik bedoelde natuurlijk zonne-energie en niet eierstok... Lol😁

Bedankt 30 juillet dat je niet meteen negatief oordeelt, en bedankt énergies ovaire. Ik had een typefoutje gemaakt, ik bedoelde dat mijn man heel erg snel vies is van dingen (nareux) en niet dat hij een zwemmer is.. Lol😁. De kinderen moeten meteen hun handen gaan wassen zodra ze de hond aanraken en datzelfde geldt voor mij, anders walgt hij er echt vreselijk van... Maar goed, hij kan er niets aan doen, hij is nu eenmaal zo. Voor hem heeft het geen enkele zin om een harig dier te hebben: ze verharen overal, het is vies, het stinkt en het is een bron van allergieën... Ik verander mijn man niet meer, dus we moeten gewoon proberen om op een goede manier met elkaar samen te leven...

Er gaan echt heel weinig bacteriën over van hond naar mens. Waar zwemt hij precies?

Je bent zelf een veel grotere bron van infectiegevaar :)

Ik geloof niet dat een mens zomaar kennelhoest krijgt hoor.

Beste Enicia, het is waar dat elke situatie voor iedereen weer anders is, maar het belangrijkste in je laatste twee berichten is dat jij, je man en je hond echt op één lijn zitten en vooral in goede harmonie met elkaar leven.

Groetjes Enicia, en laat af en toe nog eens wat van je horen...!!!

En mijn man wilde eigenlijk geen huisdieren, maar omdat het echt mijn passie is, heb ik hem altijd gezegd dat ik er eentje wilde en dat hij het er maar mee moest doen als hij me wilde accepteren zoals ik ben. Hij heeft het dus met de nodige tegenzin geaccepteerd dat ik weer een dier nam, en hij wilde liever een hond dan een kat omdat dat handig zou zijn om het huis te bewaken. Jammer genoeg bewaakt hij het huis voor geen meter... Lol😁 Kortom, ik ben dus helaas ook een beetje verantwoordelijk denk ik...

Bedankt voor jullie berichtjes, ik vind jullie soms wel een beetje hard. De situatie blijft lastig voor me, want ik hou van mijn man – die ondanks de twijfels van sommigen echt een supervader is voor zijn kinderen – en ik hou van mijn hond. Mijn hond stinkt behoorlijk, dat valt niet te ontkennen, en mijn man is geen dierenliefhebber, dat is ook een feit. Hij wil niet dat ik mijn hond wegdoe omdat ik dat echt niet zou trekken, maar hij had hem liever buiten gehad. Volgens hem is dat de plek voor een hond. Ik denk dat het voor hem vooral een hygiëne-kwestie is; hij is een zwemmer en ziet in mijn hond alleen maar een bron van bacteriën... Ja, ik weet dat dit shockerend kan overkomen, maar er zijn nu eenmaal zulke mensen... Ik ben het daar natuurlijk totaal niet mee eens en mijn hond blijft lekker warm binnen tot aan zijn dood. Nu zegt hij dat hij me niet zal verbieden om later weer een hond te nemen (omdat hij weet dat ik gek ben op honden) als mijn oude knar er niet meer is, maar dan moet die wel buiten blijven. Ik weet niet of ik dat wel over mijn hart kan verkrijgen, want ik vind het zo triest voor een hond om buiten te moeten leven. Ik denk dus dat ik mijn oude hond – die hiervoor een heel naar leven heeft gehad – een zo mooi mogelijk einde blijf geven, en mijn man tolereert het voor nu maar zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar ik leg me er dan bij neer dat er daarna geen hond meer komt, ook al had ik zo graag nog een andere stakker een plekje willen geven...

Maak je geen zorgen, het gaat vandaag heel goed met mijn hond en ik zal hem nooit in de steek laten. Natuurlijk was het beter geweest als iedereen in het gezin dol op hem was, maar ik troost me met de gedachte dat hij door zijn leeftijd anders zijn leven in het asiel had moeten slijten. Hij is dus nog altijd beter af bij ons dan dat hij zijn dagen achter de tralies van een asiel had moeten beëindigen.

Wat me opvalt als ik je bericht zo herlees, is dat je partner wel een beetje erg 'LAF' overkomt. Hij laat jou volledig opdraaien voor de hond, terwijl hij vanaf het begin geen nee heeft gezegd. Ik heb echt een afkeer van dit soort types; ik schaar hem onder de mensen die eerst 'houden van' en dan weer 'niet meer', alsof het om speelgoed gaat... net een kind! Of nou ja, eerder een onverantwoordelijke 'volwassene'.

Beste Enicia, en bedankt voor alles wat je voor je hond doet...!!!

Goedenavond, ik heb je bericht gelezen en er is iets aan het gedrag van je partner wat ik niet helemaal begrijp. Hij heeft de komst van de hond destijds geaccepteerd, maar als ik je bericht zo lees, lijkt hij (je partner) het type 'ik neem het, ik probeer het, en als het me niet bevalt gooi ik het weer weg'. Zou hij (je partner) een van die mensen zijn die een dier op een laffe manier in de steek laten? Je hondje is een levend wezen, en met een levend wezen (hond, kat, mens... enz.) speel je niet!!!

Je hond is nu ouder geworden en ja, die geurtjes horen erbij, dat komt vaak voor. Je moet je gedragen als een verantwoordelijke volwassene en niet als een nukkig en veeleisend kind. Zeg ook maar tegen je partner dat hij later, als hij ouder wordt, zelf ook wel eens wat sterker kan gaan ruiken. Een mens kan ook stinken, afhankelijk van de situatie, en dat is ook niet altijd zijn eigen schuld. Je partner komt op mij over als een enorme egoïst die erg veeleisend is en alleen maar aan zichzelf denkt. Kortom, als je vindt dat je in je recht staat, bied hem dan weerstand of negeer hem gewoon; emotionele chantage is echt niet meer van deze tijd. Veel succes in ieder geval en laat nog eens wat van je horen,

Groetjes...!!!

Oei, dat is nog een hele uitdaging... Echt goed van je dat je deze lieverd hebt geadopteerd om hem een nieuw leven te geven.... Het is een oud beestje dat vast wel wat pijntjes heeft, dus zet hem alsjeblieft niet buiten, ook niet in een hondenhok... Dat hij ruikt is normaal.. Ik heb zelf twee Witte Herders. De oudste begon rond de 6 jaar een beetje te "ruiken", de jongste (4 jaar) ruikt helemaal niet, en dat geldt ook voor het kleine kruisinkje (8 maanden) dat we net hebben geadopteerd.. Dus ik denk dat oudere hondjes gewoon iets meer ruiken.. Maar eerlijk gezegd is het goed te doen hoor, die van mij slapen bij ons op de kamer en dat gaat prima... Het is natuurlijk wel zo dat als je iemand niet mag, je elk excuus aangrijpt.... Hij zou zich, uit liefde voor jou, even over zijn weerstand heen moeten zetten... het zou zo zonde zijn als je je hond weg zou moeten doen. Dat arme beest zou er niets meer van begrijpen..... Tegen de geurtjes bestaan er essentiële oliën voor in een speciale diffuser voor astmapatiënten (ik heb het zelf ook), dat ruikt lekker en is niet te sterk... Sterkte, het lijkt me niet makkelijk om samen te wonen met iemand die je huisdier niet kan uitstaan.