Hoi allemaal,
Ik weet het echt even niet meer. Ik ben een enorme dierenvriend en ben heel lang vrijwilliger geweest in een asiel. Toen ik mijn man leerde kennen, werkte hij in een dierenwinkel en was hij een aquariumliefhebber (ik ook). Ik had toen een kat en hij leek die wel leuk te vinden, maar na een paar maanden werd ik per ongeluk zwanger en zijn we samen ons leven gaan opbouwen omdat alles goed liep.
Langzaamaan begon hij de kat steeds minder leuk te vinden. Hij is erg gesteld op hygiëne en zag dat de kat in de composthoop rolde; uiteindelijk kon hij hem echt niet meer uitstaan. Hij heeft hem 10 jaar lang compleet genegeerd, maar hij heeft hem nooit iets aangedaan – dat had ik ook echt niet gepikt. Toen de kat overleed, vond ik het huis maar kaal. Het is voor mij bijna van levensbelang om met een dier te leven (dieren waren voor mij als kind een soort therapie bij familieproblemen), dus heb ik een hond genomen omdat hij geen kat meer wilde.
Nu vindt hij de hond dus niks. Hij zegt de hele tijd dat het bij ons stinkt, dat ik hem dit heb opgedrongen en dat ik niet zie dat die geuren een enorme kwelling voor hem zijn. Hij wil dat de hond buiten gaat wonen, maar dat wil ik niet; het is een oud beestje uit het asiel. Heeft iemand hetzelfde meegemaakt? Ik stofzuig om de dag, dweil twee keer per week de vloer met een speciaal fris ruikend middel voor huishoudens met honden, ik geef de hond BARF (rauw voer), en ik was de hond en de hoezen van zijn mand één keer per maand. De hond mag alleen in de woonkamer, eetkamer, hal, gang en de kelder komen. Hij mag niet in de slaapkamers en niet op de bank... Ik ben echt heel verdrietig en zou graag wat advies willen. Ik ga mijn hond absoluut niet wegdoen of herplaatsen, dat staat vast. Ik zoek puur oplossingen om de spanningen in huis te verminderen. Bedankt.
