Hoi lavieestbelle!
Wat mijn ervaring betreft... Ik zit er middenin!
Bij mij liep mijn hond al sinds de lockdown van maart 2020 mank. De dierenarts weet dat aan artrose: hij kreeg ontstekingsremmers als hij een aanval had, en de ene dag ging het beter dan de andere...
Maar twee maanden geleden werd het manken erger, en een maand geleden hoorde ik tijdens een wandeling ineens "knak". De hond gilde het uit en zette zijn poot TOTAAL niet meer op de grond. Met spoed naar de dierenarts: het vermoeden van een gescheurde kruisband werd zes dagen later door een röntgenfoto bevestigd.
De operatie werd 15 dagen later gepland (ondertussen ging mijn hond, die heel eigenwijs is en geen aansteller, bijna "normaal" door met zijn leventje).
Op 3 juni is hij geopereerd in een bekende orthopedische kliniek (Alevetia in Thionville, Frankrijk). Hij ging er 's ochtends heen en we konden hem 's avonds weer ophalen.
Het principe van de operatie daar is dat ze de bovenkant van het scheenbeen doorzagen, er een schroef en een plaat in zetten en de boel zo draaien ten opzichte van het dijbeen dat het de gescheurde banden vervangt (zoiets in die geest). Toen we hem 's avonds ophaalden, vertelde de dierenarts ons meteen dat de kruisband volledig was afgescheurd en dat de hond ontzettend veel pijn gehad moet hebben... m'n arme schat...
En toen begon de ellende... De eerste nacht heeft hij alleen maar gehuild omdat het onmogelijk was om hem zijn pijnstillers te geven (door de narcose en het feit dat hij sinds de dag ervoor niet meer gedronken had, was zijn bek heel plakkerig, hij was aan het schuimbekken en weigerde alles).
De volgende dag huilde hij al minder, de dag daarna helemaal niet meer, en op de derde dag zette hij zijn poot weer op de grond (geluksmomentje :)).
Maar zes dagen na de operatie waren we heel even niet alert genoeg tijdens zijn strikte revalidatie (we waren vergeten de schuifpui dicht te doen en er liep een andere hond achter het tuinhek, dus hij rende en sprong... een drama...). Op het moment zelf leek er niks aan de hand, maar 's avonds liep hij en ineens: een gil. Hij zette zijn poot weer niet meer neer (weer hetzelfde liedje...). Weer naar de spoed: de röntgenfoto liet een scheenbeenfractuur zien... we waren er kapot van....
Dus nu moet hij nog langer strikte rust houden. We moesten stoppen met de revalidatie van de knie, want de prioriteit ligt nu bij het genezen van de breuk. Over een week hebben we een controlefoto en die breuk mag absoluut niet verschoven zijn, anders moet mijn arme, getraumatiseerde schat wéér onder het mes. Terwijl het met zijn knie (en de genezing) juist zo goed ging! We willen zo graag vooruitkijken en niet weer terug naar af met operaties, narcose, een kap om zijn kop, operatiewonden en alle ellende die erbij hoort...
Maar goed, we waren gewaarschuwd: statistisch gezien scheurt een hond die de kruisbanden van één poot heeft afgescheurd, vroeg of laat ook de andere kant... Ze waren daar heel duidelijk over, het is een degeneratieve aandoening. In het beste geval stellen we het alleen maar uit... al hopen we natuurlijk nog steeds dat die tweede poot ons bespaard blijft.
