Heeft de cortison mijn hond gedood?

Hallo bille de verre, je berichten doen me zo goed, je hebt geen idee hoeveel. Nou, even een update na ons bezoek aan het asiel in Saintes: we zijn gevallen voor een geweldige labrador van 1 jaar oud. Pff, als je al die beesten daar zo opgesloten ziet zitten, dat doet echt zeer. Het is wel even wennen vergeleken met onze ouwe lobbes, deze is echt superlevendig. Maar ik vergeet Dino natuurlijk niet. Zodra je er klaar voor bent, kan ik je echt aanraden om weer een hond te nemen. Je moet niet in je eentje blijven zitten kniezen met al die nare gedachten.

Als ik de foto van je lieverd zie, moet ik altijd denken aan een knuffelbeer die ik zo zou willen vastpakken, zo schattig is hij.

Je hebt gelijk dat je op je gevoel afgaat. Als je het niet ziet zitten om naar de dierenarts te gaan, doe het dan niet; dat zou de wond alleen maar weer openrijten.

Ik was ook teleurgesteld in mijn dierenarts, maar niet echt boos; ik ben eerder het type waarbij schuldgevoel meteen alles opvreet, als een echte veelvraat.

Ik begrijp je man die al met pensioen is en de leegte waarschijnlijk dubbel zo hard voelt. Je kunt hem niet echt weigeren om op zoek te gaan naar wat hij nodig heeft, maar ik begrijp jou ook. We zouden kunnen afspreken dat het in het begin vooral zíjn hond is, met wie hij overdag tijd doorbrengt en die hij zijn energie laat kwijtraken, maar dat wanneer jij thuiskomt de avond voor jou en je man samen is, zonder de hond. Zo kun je er geleidelijk aan wennen, anders heb je inderdaad de kans dat het voelt alsof je Dino vervangt en dat is niet goed, het is nog te "vers". Doe een stapje richting je man en vraag hem hetzelfde terug, hij zal het wel begrijpen.

Ik ben mijn foto's aan het uitzoeken om er zoveel mogelijk van mijn moppie te bewaren en ik kan weer glimlachen als ik ze zie. Dat geeft even rust, al voelt het vaak nog als een zware last op mijn maag. Het heeft tijd nodig... Ja, ik vind het heel fijn om contact te houden. We zijn onze honden binnen een paar dagen van elkaar verloren, dus emotioneel zitten we in dezelfde fase. Ik zag ook dat we precies even oud zijn en dat we allebei nog aan het werk zijn.......🤧

Tot snel Mjdino

PS: Hier is ze heel rustig, maar meestal was ze een echte avonturierster en liep ze nogal eens weg; met haar neus in de struiken of achter konijnen aan, en één keer zelfs achter de schapen 🤪, dat was echt haar ding als klein jachthondje. 😁

Dat dachten we al, maar toch!

Ik denk dat hij is overleden aan ouderdom. Maak jezelf niet gek door er alleen maar aan te blijven denken.

Veel sterkte

Goedenavond @bille de verre, bedankt voor de lieve woorden over mijn mooie schat. Het klopt inderdaad dat het hem aan knuffels en kusjes niet ontbrak, we waren echt onafscheidelijk. Je moet weten dat ik zo boos ben dat ik mijn dierenarts niet meer wil zien; voor mijn gevoel heeft hij zijn werk gewoon niet goed gedaan. Bovendien kan ik het niet opbrengen om weer naar de kliniek te gaan, dat trek ik echt niet. Mijn man is met pensioen en wil niet alleen thuis zijn, hij heeft echt een maatje om zich heen nodig. Zelf zou ik liever nog even wachten, omdat ik niet het gevoel wil hebben dat ik Dino vervang, maar morgen gaan we naar het asiel van Saintes om te kijken of we misschien vallen voor een nieuwe pluizenbol. Ik houd je op de hoogte en ik zou het fijn vinden als we contact houden, al is het maar om elkaar een beetje op te beuren.

Ik ben het met je eens, maar wat moet ik dan wel niet zeggen over mijn dierenarts die hem dit medicijn heeft voorgeschreven zonder zelfs maar naar zijn hart te luisteren? Ik ben zo boos op die man die niet de tijd heeft genomen die nodig was om mijn Dino de beste zorg te geven. Vandaag ben ik echt kapot van verdriet en ik zal hem nooit meer aanraden bij vrienden, zoals ik voorheen wel deed. Nu moet ik de bladzijde omslaan, maar dat is echt heel moeilijk.

Wat een prachtige "baby" was het, je krijgt meteen zin om hem heel veel kusjes te geven, ik begrijp je zo goed!

Ik ga zelf ook met tegenzin naar mijn werk, ik heb totaal geen energie meer, hoofdpijn, ben doodmoe, last van mijn rug en dat zijn geen griepverschijnselen. Ik krijg het gewoon niet verwerkt, er komt zoveel naar boven, ook over hoe dat laatste consult is gegaan; ze bood me niet eens aan om me 5 minuutjes alleen te laten met mijn kleine schat die net was heengegaan. Ik ben toen zelfs de kamer weer ingegaan voor een laatste knuffel, ze had best even weg kunnen lopen. En in de wachtkamer, toen ze haar voor de glazen deur naar buiten zag kijken en zei: "ze wil graag weg hè, het kleine ding", dat was zo onhandig.

Ik hoop echt dat het gesprek met je dierenarts je goed zal doen, ik denk oprecht dat het je gaat helpen; en ik weet zeker dat je de tijd neemt om goed bij jezelf te rade te gaan voordat je weer zo’n bolletje liefde adopteert, dat voel je gewoon aan hoe je schrijft; iedereen reageert daar anders op, dat is heel persoonlijk.

Ik vraag me ook af hoe ik het moet doen zonder die vrolijkheid en de onvoorwaardelijke liefde die een hond in huis brengt. Het huis voelt zo leeg en zielloos sinds Siska is gegaan.

Wat naar voor je hond. Ik ben geen dierenarts, dus wat ik hier zeg heeft geen medische of juridische waarde. Het hart van een hond zit aan de linkerkant, tussen de 3e en 5e tussenribruimte, oftewel het punt waar het gewricht van zijn linker voorpoot en de borstkas bij elkaar komen.

Je hond hijgt zwaar, dus hij heeft pijn EN hij tilt tegelijkertijd zijn linker voorpoot op. Ik denk eerder aan een hartaanval of hart-oedeem dan aan een spierprobleem. Dermipred (werkzame stof: prednisolon) mag je absoluut niet gebruiken bij een hond met een hartaandoening of een zwak hart.

Bedankt enicia, Dino was inderdaad een prachtige hond en we missen hem thuis vreselijk. We hebben de behoefte om die leegte op te vullen, maar natuurlijk doen we dat wel weloverwogen. We zullen onze hond nooit vervangen, hij was echt uniek. De reden dat we dit doen, is dat we simpelweg veel liefde te geven hebben. Het heeft Dino zijn hele leven aan niets ontbroken en we weten zeker dat hij gelukkig bij ons was, dat is voor ons een grote troost. Verder reageert iedereen op zijn eigen manier en als je meer tijd nodig hebt, begrijp ik dat heel goed. Je weet zelf wel wanneer je er weer klaar voor bent. Weet dat al deze gesprekken me echt goed doen, want ik zit er momenteel behoorlijk doorheen. Maar zoals ze zeggen: het leven gaat door. Groetjes

Pas op dat je niet naar je Dino gaat zoeken in de nieuwe hond die je gelukkig wilt maken. Soms heeft de ene persoon wat meer tijd nodig dan de andere om te rouwen voordat je eraan toe bent om een nieuwe hond te adopteren die weer heel anders zal zijn. Ik ben mijn hond een maand geleden verloren, ook na een behandeling met cortisonen net als bij jou, en persoonlijk denk ik dat ik er op dit moment nog niet klaar voor ben om weer een hond te nemen, ook al is de leegte die hij heeft achtergelaten enorm...