Heeft de cortison mijn hond gedood?

En dit is het kleine kereltje dat ik had gezien... Ik kon het niet laten om hem even te sturen, hij was echt super schattig....

Nou, op dit moment kijken mijn man en ik naar kruisingen van de Spaanse Mastiff, zoals @Lorna me had aangeraden. Die vind ik ook erg mooi... Maar er zijn er zo veel dat ik tot nu toe nog niet echt een 'klik' heb gehad... En ja, vanaf een foto is het lastig. Ze laten ze dan met een vrachtwagen uit Spanje komen en dat idee staat me een beetje tegen; het voelt dan net alsof ik een pakketje laat bezorgen terwijl het om een levend wezen gaat. Maar ik begrijp ook wel dat ze daar niet genoeg plek hebben om ze allemaal op te vangen... Nou ja, daar sta ik dus nu, weer een beetje de weg kwijt... Maar ik geef de moed niet op om, net als jij @Mjdino, op een dag weer wat geluk te geven aan een lieve viervoeter... Tja, het leven gaat door, ook al missen we allemaal wel iemand. Blijf me vooral op de hoogte houden, dan voelen we ons in deze moeilijke tijden wat minder alleen... En @Bille de verre, ik ken het principe van adoptie op afstand niet zo goed, de asielen waar ik ben geweest deden daar niet aan. Volgens mij maak je dan geld over om een beestje te helpen zonder dat je er per se naartoe gaat, maar kijk even op de site van je eigen asiel. Daar vind je vast wel of ze aan adoptie op afstand doen, of kijk anders op de site van de Dierenbescherming, die is heel erg uitgebreid.

Goedenavond Bille de verre en Mjdino, het contact met jullie heeft mij ook echt goed gedaan. We hebben onze honden kort na elkaar verloren en ik voel me een beetje in dezelfde gemoedstoestand als jullie. Ik ben nog steeds erg verdrietig door het verlies van mijn hond, zo erg zelfs dat ik dacht dat ik voorlopig geen nieuwe zou kunnen nemen. Maar uiteindelijk is het huis zo stil en somber zonder hond dat het bijna noodzakelijk voelt om er weer een te nemen. En aangezien mijn zoon ook nog steeds zo verdrietig is, denk ik dat alleen een nieuwe hond hem weer een glimlach kan bezorgen; wij krijgen het namelijk niet voor elkaar om hem over de dood van Snoopy heen te helpen. Net als jij, Bille de verre, betrap ik mezelf erop dat ik alle asielen in de buurt afstruin om naar adoptiehonden te kijken. Ik heb zelfs contact opgenomen met een vereniging voor Berner sennenhonden, mijn droomhond. Mijn man en ik hadden het erover gehad en we hadden er een van 14 maanden uitgekozen die hij ook erg leuk vond (een wonder!), maar die mevrouw heeft me de Berner sennenhond in het algemeen niet echt "verkocht". Ze vertelde me dat de gezondheid van dit ras helemaal niet sterk is en dat de vereniging adoptanten verplicht om voor de rest van het leven van de hond een dierenverzekering af te sluiten, omdat je met hen zo ontzettend snel in het rood staat omdat ze zo kwetsbaar zijn. Deze honden kunnen met 18 maanden overlijden, maar ook pas met 10 jaar, met een gemiddelde van 7 jaar. Volgens haar kon je beter een hond van vier jaar nemen, omdat Berners daarvóór "geen hersens" zouden hebben, nergens naar luisteren, alles slopen, enzovoort... Toch stond ze erop dat ik de vragenlijst zou invullen, want ze willen eigenlijk niet dat je zelf een hond kiest, maar zij kiezen er een voor je op basis van het leven dat je de hond kunt bieden. Nou ja, dat is op zich wel goed... Maar om over drie jaar wéér te moeten huilen, daar heb ik de kracht niet voor. Ik droomde er al helemaal van om deze lieverd te adopteren... Ik was enorm teleurgesteld... Hij wordt het dus niet.

Goedenavond bille de verre

Ik ben blij om weer wat van je te horen, want het was inderdaad alweer een tijdje geleden dat je geschreven had. Ik begrijp het wat het werk betreft, want bij mij is het momenteel ook behoorlijk druk. Wat de foto's betreft: ik ga proberen er een paar te sturen. Ik kan je geruststellen dat Tino het hier ontzettend naar zijn zin heeft, maar ik moet bekennen dat, hoewel hij ons heel gelukkig maakt, ik nog vaak aan Dino denk en me dan schuldig voel. Hij zit nog altijd in mijn gedachten en ik kan hem niet vergeten. Wat mijn man en volwassen kinderen betreft: zij hebben altijd honden om zich heen gehad, dus voor hen voelde het heel natuurlijk om weer een nieuw dier te nemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf twijfelde omdat het voor mijn gevoel nog te vroeg was en het verdriet nog zo groot was, maar toen ik Tino zag, waren de twijfels weg en wist ik dat hij het was en niemand anders. Trouwens, wat een goed idee om sponsor te willen worden, ik weet zeker dat het asiel dat heel erg zal waarderen en wie weet word je wel op slag verliefd, net zoals wij dat bij Tino hadden. Ik vind het prima om je regelmatig op de hoogte te houden en weet dat het contact met jou en enicia me enorm heeft geholpen om mijn verdriet te verzachten. Ik hoop dat ik voor jullie allebei hetzelfde heb kunnen doen. Jullie twee honden waren echt schatjes en hadden zo'n liefdevolle blik, net als mijn Dino. Tot snel!

Goedenavond Mjdino,

Ja, het is al een tijdje geleden dat ik hier was. De afgelopen weken waren echt zwaar qua werk, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest en ik ben deze manier van leven een beetje zat. En ik mis mijn meisje zo.

Ik ben echt super blij dat het zo goed gaat met Tino en ik hoop dat jullie nog steeds foto's blijven sturen van een vrolijke en gelukkige Tino bij een gezin dat weer helemaal opbloeit!! Ook al kan ik niet altijd op het forum zijn, ik zou het heel leuk vinden als jullie af en toe een update geven. Dat doet me echt plezier.

Als ik alleen had gewoond, was ik denk ik al lang overstag gegaan voor een hondje uit het asiel hier in de buurt. Ik heb er al zo vaak over nagedacht... Ik smelt als ik die foto's zie en ik zeg tegen mezelf dat Siska, waar ze nu ook is, het wel goed zou vinden als het om een ongelukkig hondje gaat. Maar aan de ene kant weet ik heel goed dat ik nu echt geen tijd heb om er goed voor te zorgen, en ik zou me vreselijk voelen als het beestje het niet fijn zou hebben bij mij. En aan de andere kant ligt het binnen de familie ook nog een beetje moeilijk. Tegelijkertijd ben ik bang voor een soort boemerangeffect: een irrationeel schuldgevoel tegenover Siska dat de kop opsteekt. Ik ken mezelf.

Daarom zit ik erover te denken om in de tussentijd misschien 'peettante' te worden van een dier in het asiel hier. Ik ga eens uitzoeken wat dat precies inhoudt. Ik hoop dat het betekent dat ik elke week wat tijd met het beestje kan doorbrengen; ik moet even kijken of ik dat geregeld krijg, misschien in het weekend. Als het puur financieel is, dan blijven we gewoon donateur en klaar.

Ik ga het eens aan Enicia vragen, zij is vrijwilliger geweest bij het asiel.

Kortom, het zit nog in de pen, maar ik popel echt om een van die prachtige beestjes met die mooie ogen te adopteren die ik steeds voorbij zie komen op de site van het asiel hier in de buurt... of ergens anders.

Kop op!

Ik hoop tot snel.

Goedenavond bille de verre

Het is alweer even geleden dat ik iets van je heb gehoord. Hoe gaat het met je? Is het gemis al wat minder pijnlijk? Wat mij betreft is het zover: we hebben Tino officieel geadopteerd bij het asiel en ik moet zeggen dat we er echt super blij mee zijn, en Tino ook. Hij voelt zich al helemaal op zijn gemak in zijn nieuwe omgeving en heeft zijn plekje echt gevonden. Natuurlijk zullen we Dino nooit vergeten, hij blijft voor altijd in ons hart, maar ik kan nu met tederheid terugdenken aan de mooie herinneringen. Trouwens, door bepaalde trekjes doet Tino me echt aan Dino denken – het is natuurlijk hetzelfde ras – en soms lijkt het net of ik hem weer even voor me zie. Maar geloof me, het is een echte knuffelbeer. Ik hoop dat jij ook snel weer de vreugde mag ervaren van een nieuwe viervoeter in huis. Fijne avond!

Goedenavond bille de verre, fijn om weer wat van je te horen. Ik heb zelf ook een vermoeiende werkweek gehad met lange dagen, dus ik begrijp je vermoeidheid heel goed. Dino was inderdaad een labrador die wat aan de zware kant was. En Tino is echt zijn evenbeeld, maar dan slanker. Persoonlijk viel ik meteen voor hem, juist omdat hij me zo aan Dino doet denken. Het is waar dat dit ras dol is op water; we gaan Tino ook zeker een keer meenemen zodat hij er ook van kan genieten. Weet je, ik denk dat we echt een geweldige hond hebben getroffen: superlief, knuffelig en hij heeft een hart van goud. Vandaag kwam mijn zoon langs met mijn kleindochter omdat ze hem wilde ontmoeten, en ze is helemaal verkocht. Hij was echt superlief voor haar. En hoe gaat het met jou? Krabbel je alweer een beetje op? Het is fijn om goede herinneringen op te halen, dat doet je goed. Ik herinner me zelf ook van die kleine dingetjes. Ik belde bijvoorbeeld altijd 's avonds mijn moeder, en zodra ik gedag zei, stond Dino op en kwam naar me toe. Dat was voor hem het teken; hij wist dat hij daarna zijn brokjes kreeg. Ongelooflijk hoe slim hij was. Ik hoop ook dat @enicia er weer bovenop komt. Een dikke knuffel voor jullie allebei.

Goedenavond Mjdino,

Sorry, ik had het de afgelopen dagen erg druk; ik kom laat thuis en ben dan moe.

Enicia vroeg naar het ras van Dino, maar eerlijk gezegd vond ik hem er meteen uitzien als een labrador, net als Tino. Alleen was hij, zoals alle labradors en honden in het algemeen, wat dikker geworden met de jaren; maar voor mij is Tino echt een kopie van Dino, maar dan op een andere leeftijd.

Ja, toen ik nog aan het water woonde, leefden vooral de labradors zich helemaal uit in het water. Het was een genot om ze erin te zien duiken, zwemmen, terugkomen en... weer opnieuw beginnen!

Die van mij liep erheen en deinsde terug zodra er een golf aankwam en... dan vond ik haar ineens terug terwijl ze razendsnel een diep gat in het zand aan het graven was om een uitgedroogde, stinkende vis op te diepen waar ze heerlijk aan kon snuffelen😁. Een douche was verplicht bij thuiskomst, want ze stonk echt naar rotte vis als ik mijn neus in haar vacht stak; ze hield natuurlijk niet zo van wassen... 🤧 tja, we hadden niet helemaal dezelfde normen en waarden!👎😁