Ervaringen gezocht: wie heeft er een hond uit Roemenië geadopteerd?

👍 Helemaal met jullie eens. Fijne Tweede Paasdag.

👋

PS: In Spanje heb je ook waterhonden die voor gevechten worden getraind of op andere manieren worden mishandeld. De stichting lijkt me behoorlijk betrouwbaar, verschillende Wamiz-leden hebben er een hond geadopteerd, zoals podenco's, galgo's, enzovoort. Ze zijn allemaal nogal angstig, maar met geduld en zachtheid heb je geen problemen meer. gigi397

Roemenië is een land met ontzettend veel zwerfhonden, dus het zijn vast die honden die ze ter adoptie aanbieden.

Een land dat het zelf al zo moeilijk heeft om te overleven, gaat natuurlijk geen geld uitgeven aan de zorg voor honden; daar hebben ze de middelen simpelweg niet voor.

Het is echt doodzonde allemaal, want ook deze zwerfhonden hebben er recht op om ooit iets anders te kennen dan alleen de straat en alles wat daarbij komt kijken.

Hoi,

Ik wil graag mijn ervaring delen met Remember Me France, volgens mij de grootste stichting die op dit gebied actief is.

Ik wil even waarschuwen voor de totaal ONDOORZICHTIGE en WILLEKEURIGE gang van zaken (zowel bij de aanmeldingen als bij de toewijzing en het beheer van de honden):

- Eerste aanvraag met dossier voor een hond die als 'vrij' op de site stond: afgewezen omdat de hond al gereserveerd bleek te zijn door "mensen met voorrang" (of mensen op de wachtlijst).

- Daarna kreeg ik ineens zelf "voorrang" op andere mensen die via de site reageerden (waarschijnlijk omdat er een groot aantal honden binnenkwam en ze die snel kwijt moesten): ik mocht privé een hond uitkiezen die vervolgens voor mij gereserveerd werd en over twee weken in Frankrijk zou aankomen.

Na een week kreeg ik echter te horen dat de hond parvo ("hemorragische gastro-enteritis") had gekregen en was overleden.

Dat is toch vreemd: op hun site staat duidelijk dat elke hond die binnenkomt door een dierenarts wordt gecontroleerd. Na wat contact met een verantwoordelijke van de stichting (die ook de verplichte huischeck liet vallen omdat de vrijwilliger die bij mij langs zou komen nooit kwam opdagen: de controle van adoptanten is dus ook erg vaag, in tegenstelling tot wat ze op hun site beweren), heb ik hier mijn serieuze twijfels bij. Er is geen enkele manier om te controleren hoe ze daar ter plaatse met de honden omgaan (er zou daar echt eens een inspectie moeten worden gehouden).

Toen ik mijn twijfels over al deze punten uitsprak, zei die persoon alleen maar: je dossier is gesloten.

Ik raad je dus aan om gewoon naar een asiel in de buurt te gaan. Daar kun je je hond tenminste zelf zien en is alles hopelijk een stuk transparanter.

Hoi, ik heb me ook verdiept in Roemeense honden. Ik heb op internet gekeken en daar zag ik een stichting die kleine hondjes liet zien die heel erg bang waren in hun kooien. Ik was weg van een hondje met prachtige ogen, maar ze stonden zo ontzettend verdrietig. Er moest een formulier ingevuld worden en onderaan het formulier stond in kleine lettertjes dat ze de hond pas zouden opsturen na ontvangst van 500 euro. Om dat bedrag terug te krijgen, moest je de hond laten steriliseren en een door de dierenarts getekend bewijs opsturen dat dit gebeurd was. Zodra zij dat bewijs hadden, zouden ze die 500 euro weer terugstorten. Ik heb navraag gedaan bij mensen die hiermee akkoord waren gegaan, en maar 2 van de 10 hadden hun geld ook echt teruggekregen. Ik ben er toen direct mee gekapt.

Dat was in 2015. Ik zocht geen specifiek ras, gewoon een klein hondje, een 'zinneke' zoals we dat in België zeggen, een bastaardje dus. In 5,5 maand tijd kon ik niks vinden, niet gratis en ook niet te koop binnen mijn budget (max. 300 euro). Ik kwam wel 5 keer een scam tegen, waarvan er eentje in Benin werd opgerold. En toen, op een ochtend, verscheen de liefde van mijn leven in de armen van een vrouw die een nestje had. Het was een kleine Maltezer-fokker en deze schattige pup was geboren met een hazenlipje. Zijn broertjes en zusjes hadden wel een stamboom. Ze verkocht hem voor 150 euro en dat was in België. Champagne (zo heet hij) wordt over 2 maanden 5 jaar en hij is zo aanhankelijk, lief en schattig. Kijk, met een beetje geduld komt het geluk vanzelf. Pas goed op met stichtingen die om geld vragen. Goedenavond allemaal!

gigi397 uit Brussel

Hoi,

We hebben net een echte nachtmerrie meegemaakt bij het adopteren van een Roemeense hond via een stichting uit de Elzas die al eerder in dit topic is genoemd.

De honden komen rechtstreeks uit het Roemeense asiel. Ze zijn niet gesocialiseerd en daardoor erg angstig.

De stichting doet helemaal niets aan socialisatie voordat ze de honden aan gezinnen meegeven. Bovendien ben je in hun ogen maar een adoptant en behoudt de stichting zich het recht voor om de hond zonder geldige reden bij je weg te halen.

Ik raad het echt sterk af om met dit soort stichtingen in zee te gaan. Stap liever naar een professional, zeker als je nog geen ervaring met honden hebt.

Het is echt triest voor die arme Roemeense honden.

Hoi,

Persoonlijk ken ik deze stichtingen helemaal niet, maar ik ben in Roemenië geweest en heb daar contact gehad met honden. Hun gedrag hangt echt af van waar ze vandaan komen: het zijn meestal de honden in de stad die agressief kunnen zijn. Maar het gebeurt zelden dat ze mensen aanvallen; meestal lopen ze gewoon van straat naar straat, blaffen ze af en toe, en merken de mensen ze niet eens meer op omdat ze echt bij het straatbeeld horen. Soms lopen ze achter voorbijgangers aan, maar meer ook niet. Het zijn middelgrote tot grote honden, vaak zonder specifiek ras. Ze zijn er wel aan gewend om zelf hun eten te vinden, dus ze kunnen behoorlijk onafhankelijk zijn. Meestal leven ze in roedels op verlaten plekken.

Nou, dat is alles wat ik je kan vertellen, ik hoop dat je er toch wat aan hebt... ;-)

Hoi @Ganjerirt,

In een ander actueel topic, 'Delta, de piro....', wordt er ook gesproken over de overgevoeligheid van een hond die moeite heeft met menselijk contact. Haar baasje @Leeleebijou zit een beetje met de handen in het haar... De verhalen van jullie honden zijn weliswaar verschillend, maar misschien kunnen jullie ervaringen uitwisselen...

Hoi,

Wij hebben ook een puppy geadopteerd via een stichting die in de Elzas gevestigd is. Voor ons is het een ervaring met gemengde gevoelens. We zijn een stel met een kat en een dochtertje van bijna 4 jaar. Het gaat om een puppy van 8 maanden die we voor zijn komst niet hebben ontmoet. Volgens de stichting was het een heel lief en volgzaam hondje, echt een goedzak eigenlijk. In de praktijk is hij echter heel, heel, heel erg bang. Eigenlijk is hij overal bang voor en lijkt hij helemaal niks te kennen. Het contact maken met hem is erg lastig; hij heeft dagenlang naar ons allemaal gegromd (niet echt geruststellend, zeker niet met onze dochter). Hij heeft dagenlang onder de salontafel gezeten. Aan de lijn wandelen is onmogelijk; hij trilt als een rietje als hij vastzit en vlucht zodra hij de riem alleen al ziet. Na overleg met de stichting stuurden ze ons naar een dierenarts die dit soort honden goed kent, en die heeft hem op de Prozac gezet (werkzame stof: fluoxetine). Nu, bijna 2 maanden na de adoptie, kan ik hem aaien als hij daar zelf het initiatief voor neemt, maar hij ontwijkt me soms nog steeds. Voor mijn vriendin is het, behalve met snoepjes, onmogelijk om hem te benaderen. Richting onze dochter gaat het wel, maar we blijven heel alert. De stichting heeft verder geen oplossing voor ons. We zitten dus in een nogal ingewikkelde situatie met een hond die duidelijk zwaar getraumatiseerd is; dit is niet bepaald hoe we het ons hadden voorgesteld. Kortom, je moet in je achterhoofd houden dat dit honden zijn met een behoorlijk rugzakje. Naast de normale opvoeding kan er veel dieper werk nodig zijn om te zorgen dat iedereen weer ontspannen is.

Ja hoor, we willen zeker wel wat foto's zien! 👏